Ξυπνούν µνήµες

Το σύµβολο της διαµαρτυρίας εναντίον του κατεστηµένου. Ο επαναστάτης εναντίον του εξουσιαστή. Ο «άσωτος» Μοχάµεντ Αλι είχε επιστρέψει και διεκδικούσε από τον Φρέιζερ τον τίτλο του.
Το «σκηνικό» στήθηκε περίτεχνα και η «αναµέτρηση του αιώνα» ήταν θέµα χρόνου.

Ηταν 8 Μαρτίου του 1971 όταν ο Μοχάµεντ Αλι αντιµετώπισε τον Τζο Φρέιζερ. Τον άνθρωπο που, κατά τον Αλι, προσωποποιούσε όλους όσοι προσπάθησαν να τον εξαφανίσουναπό τον αθλητισµό αφαιρώντας του τον τίτλο του παγκόσµιου πρωταθλητή για την άρνησή του να καταταγεί το 1967 στον αµερικανικό στρατό και να πολεµήσει στο Βιετνάµ.

Στα τριάµισι χρόνια υποχρεωτικής αποχής από τα ρινγκ ο Αλι φρόντισε να ανεβάσει τους τόνους της αντιπαράθεσης µε δηλώσεις εις βάρος του Φρέιζερ, που στο µεταξύ κάλυψε την κενή θέση του πρωταθλητή.

Αλαζονικός, προκλητικός, αυθάδης, ο Αλι µε όχηµα την οργάνωση των Μαύρων Μουσουλµάνων, στην οποία είχε προσχωρήσει αφήνοντας για πάντα πίσω του το όνοµα Κάσιους Κλέι, είχε αναδειχθεί σε σηµαία των απανταχού καταπιεσµένων Αφροαµερικανών και παρία της λευκής αµερικανικής κοινότητας.

Οι οµιλίες του στα πανεπιστήµια τον έκαναν αρεστό στους νέους και ταυτόχρονα έδειχνε να φροντίζει για τους φτωχούς συνανθρώπους του.

Ο Φρέιζερ βρισκόταν πάντοτε στη σκιά του και δεν αναγνωριζόταν από τους φίλους της πυγµαχίας ως παγκόσµιος πρωταθλητής. Γι’ αυτούς ο champ ήταν ο Μοχάµεντ Αλι.

Το 1970 οΑλι επανήλθε στα ρινγκ ύστερα από δικαστικούς αγώνες και ο κόσµος τον υποδέχτηκε σαν τον ασωτο υιό. ∆ύο επιχειρηµατίες από το Λος Αντζελες τους πρόσφεραν από δυόµισι εκατ. δολάρια για να τους ανεβάσουν στο ρινγκ.

∆έχτηκαν αλλά ο Φρέιζερ έθεσε έναν όρο: ο αγώνας θα γινόταν στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης.

Ο Αλι είχε φροντίσει να ηλεκτρίσει την ατµόσφαιρα πολλούς µήνες πριν επιστρέψει στα ρινγκ κατηγορώντας στον Τύπο τον Φρέιζερ ως δειλό και άλαλο απέναντι στα προβλήµατα τωνµαύρων, ενώ δεν δίστασε να πάει στο προπονητήριό τουκαι να τον καλέσει σε µονοµαχία σε πάρκο της Φιλαδέλφειας. Βεβαίως αυτός ο αγώνας δεν έγινε ποτέ, αλλά η φήµη εξαπλώθηκε σαν φωτιά σε ξερόχορτα και χιλιάδες κόσµος προσήλθε περιµένοντας εις µάτην τη µεγάλη αναµέτρηση.

Ο Φρέιζερ είχε ενοχληθεί ιδιαίτερα από τους χαρακτηρισµούς που του απέδιδε ο Αλι γιατί κανένας από αυτούς δεν ίσχυε.

Για τον Φρέιζερ ο αγώνας της 8ης Μαρτίου του 1971 ήταν ο αγώνας της ζωής του. Ηταν τόσο µεγάλο το ενδιαφέρον, ώστε την αναµέτρηση θα µετέδιδαν 35 χώρες ενώ είχαν διαπιστευτεί 760 δηµοσιογράφοι. Ο Φρανκ Σινάτρα αποδέχτηκε την πρόταση του περιοδικού «Life» να αναλάβει ρόλο φωτογράφου, ο Μπαρτ Λάνκαστερ ήταν σχολιαστής, ενώ στις πρώτες θέσεις κάθονταν µεταξύάλλων ο Ντάστιν Χόφµαν, η Νταϊάνα Ρος, ο Γούντι Αλεν και πολλοί αρχιµαφιόζοι. Το όνοµα του διαιτητή ανακοινώθηκε δέκα λεπτά πριν από τον αγώνα για ευνόητους λόγους.

Εχοντας µόλις δύο αγώνες στα πόδια του µετά την επιστροφή του, ο Αλι έδειχνε να κουράζεται γρήγορα. Γλιστρά και πέφτει, ενώ µε δυσκολία ξεφεύγει από τις γροθιές του Φρέιζερ. Στα πρώτα δευτερόλεπτα του 15ου και τελευταίου γύρου δέχεται αριστερό χουκ στο σαγόνι που πρήζεται σαν γκρέιπ-φρουτ. Πέφτει αλλά ξανασηκώνεται. Η νίκη όµως είναι του Φρέιζερ, που µε δυσκολία βλέπει µέσα από τα πρησµένα µάτια του. Και οι δύο τιτάνες καταλήγουν στο νοσοκοµείο, µε τον νικητή να παραµένει κλινήρης για τρεις εβδοµάδες.

Τα επόµενα χρόνια, Αλι και Φρέιζερ αναµετρήθηκαν δύο ακόµα φορές, µε τον πρώτο να νικά και να παίρνει ρεβάνς, ενώ στο µεταξύ είχε επανέλθει στον θρόνο του.

ΣΤΗ ΣΚΙΑ

Ο Φρέιζερ βρισκόταν πάντοτε στη σκιά του και δεν αναγνωριζόταν από τους φίλους της πυγµαχίας ως παγκόσµιος πρωταθλητής.
Γι’ αυτούς ο champ ήταν ο Μοχάµεντ Αλι