Πτώση χωρίς τέλος

Αρης, όχι να γουστάρεις, αλλά να αναρωτιέσαι τι συµβαίνει! Κι όµως, κάποια γεγονότα κάνουν µπαµ από µακριά. Εχουµε την εκδίκηση της λογικής σε όσα παράλογα συνέβησαν εδώ και µεγάλο χρονικό διάστηµα στο Χαριλάου.

Γιατί όταν ο Μιχαλήτσος έπαιρνε τα ηνία και το τιµόνι στον πάγκο, άκουγε ορισµένους παίκτες να λένε: «Τώρα κάνουµε τακτική»! Οποία έκπληξη! Γιατί είναι οξύµωρο να κάνει τακτική ο Μιχαλήτσος και όχι ο Κούπερ, ο αργεντινός προπονητής µε τα αµέτρητα γαλόνια και τη θητεία σε ισχυρές ευρωπαϊκές οµάδες. Αλλά έπρεπε παντί τρόπω να στηριχθεί ο κόουτς.

Αργά ή γρήγορα, ωστόσο, τα αποθέµατα θα τελείωναν.

Στον Αρη φρόντισαν να κολλήσουν στον Κάλβο τη στάµπα του «κακού παιδιού» και να ξεφορτωθούν τον Χαβίτο, χρεώνοντάς του πολλά. Εφεραν αρκετούς, γέµισαν το ρόστερ µε παίκτες αµφιβόλου αξίας και η προσφορά όλων αυτών αγνοείται! Οσο για τον Μιχαλήτσο, καλός, χρυσός και µε αφοσίωση στον Αρη, αλλά δεν µπορεί ο καθένας να γίνεται χαλίφης σε θέση χαλίφη!

Και φτάσαµε στη θλιβερή τελευταία αγωνιστική. Ενα σουτ στο δοκάρι του Κόκε (τιµωρήθηκε και αθωώθηκε σε χρόνο ρεκόρ!), κάποιες ευκαιρίες και µετά το χάος… Ο Ηρακλής νίκησε και σώθηκε, ενώ ο Αρης έµπλεξε σε περιπέτειες. Γιατί σε ένα πρωτάθληµα που όλα µεταβάλλονται τόσο εύκολα δεν πρέπει µόνο να κοιτάς προς τα πάνω, αλλά κυρίως προς τα κάτω. Το ευχάριστο (για τον Αρη) είναι πως έχει την καβάτζα του αγώνα µε τον Πανσερραϊκό. Κατά τα λοιπά, αγωνία µε λαχτάρα… Και µε τον κόσµο που αρέσκεται να διοικεί και να λέει φωναχτά τη γνώµη του, να µπαίνει µέσα στο χορτάρι, να απειλεί τους παίκτες, να στήνει σκηνικό επεισοδίων µε τις δυνάµεις της Αστυνοµίας, να κάνει ντου στις προπονήσεις, να δηµιουργεί έκρυθµη κατάσταση. Τα ήθελαν και τα έπαθαν οι διοικητικοί. Από το ζενίθ της ευρωπαϊκής πορείας και της πρόκρισης στο Europa League, στο ναδίρ της κακής παρουσίας στη Σούπερ Λίγκα. Οσο δύσκολα χτίζεις τόσο εύκολα γκρεµίζεις. Και στον Αρη πασχίζουν να διαλύσουν µια οµάδα µε ικανότητα και κυρίως ποδοσφαιρική «ταυτότητα».