«Να είµαι ο πρώτος που θα πεθάνει»

«Ελπίζω να είµαι ο πρώτος που θα πεθάνω. Εχουµε περάσει ηµέρες στη θάλασσα, στοιβαγµένοι πάνω σε µία σανίδα. ∆εν µας τροµάζει ο θάνατος. Μόνο η κακή ζωή. Γι’ αυτό και διεκδικούµε µε αυτόν τον τρόπο».

Ο Abdullah είναι από το Μαρόκο, ζει στην Ελλάδα επτά χρόνια και είναι ο ένας από τους 232 απεργούς πείνας που φιλοξενούνται στο Μέγαρο Υπατεία. Την Τετάρτη το βράδυ κατέρρευσε και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Σπηλιωπούλειο «Αγία Ελένη». «Ζαλιζόμουν, δεν μπορούσαν να σταθώ στα πόδια μου. Και όχι επειδή κάνω απεργία πείνας, αλλά επειδή από τη Κυριακή δεν πίνω ούτε το νερό με ζάχαρη που με κρατάει στη ζωή» εξηγεί. «Ο αγώνας που κάνουμε είναι πολύ σοβαρός. Ελπίζω να είμαι ο πρώτος που θα πεθάνω», λέει στα «ΝΕΑ».

Οι λόγοι που τον οδήγησαν στην απόφαση διακοπής ακόμη και του ζαχαρόνερου ήταν δύο. Και μάλιστα αντιφατικοί. Ο πρώτος ήταν για να στείλει στην κυβέρνηση το μήνυμα «δεν με νοιάζει εάν πεθάνω». Ο δεύτερος επειδή έχει ακούσει πως σύντομα θα κατατεθεί ένας νόμος που θα τους νομιμοποιήσει και ήθελε να διαπιστώσει εάν είναι καλά στην υγεία του.

Στο νοσοκομείο διαμένει σε ένα δωμάτιο με άλλους τέσσερις συμπατριώτες του, δέχεται τη βασική ιατρική περίθαλψη, αλλά δεν τρώει. Όλο το 24ωρο υπάρχουν συνοδοί. Τους ψωνίζουν, τους πλένουν και γενικά τους περιποιούνται. Κάποιες φορές όμως είναι υπερπροστατευτικοί, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μικρές εντάσεις με το προσωπικό του νοσοκομείου, καθώς συμπεριφέρονται στους απεργούς πείνας σαν να έχουν απέναντι τους παιδιά και όχι ανθρώπους που δεν φοβούνται να αντιμετωπίσουν το θάνατο.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του γεύματος, καθώς οι συνοδοί ζήτησαν από το νοσοκομείο να μην τους σερβίρει φαγητό, επειδή οι ίδιοι το θεωρούν «βασανιστήριο», όπως λένε. Το ίδρυμα από την πλευρά του πρέπει να έχει αίτημα του ασθενούς για να μην σερβίρει. «Δεν με ενδιαφέρει εάν σερβίρουν φαγητό, ακόμη και να το αφήσουν δίπλα μου. Ζεστό και να μυρίζει. Δεν θα με πειράζει. Διότι αυτό που κάνω πηγάζει από τα βάθη της ψυχής μου και δεν είναι κάτι επιφανειακό για να με επηρεάζει μια μυρωδιά», μας εξηγεί ο Abdullah.

Παράλληλα, εξηγεί πως ο αγώνας που κάνουν δεν περίμενε να πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις και να μην έχει αποτέλεσμα. «Πλέον έχουμε καταλάβει πως πρέπει να πεθάνουμε για να αιστανθούν το πρόβλημα. Δεν χωράει στο μυαλό τους τι έχουμε περάσει και πως δεν μας νοιάζει η ζωή μας. Έχουμε περάσει ημέρες στη θάλασσα, στοιβαγμένοι πάνω σε μία σανίδα. Δεν μας τρομάζει ο θάνατος. Μόνο η κακή ζωή. γι αυτό και διεκδικούμε με αυτόν τον τρόπο», εξηγεί.

Ο ίδιος μας λέει ότι όταν βγει από το νοσοκομείο θα επιστρέψει κατευθείαν στο Μέγαρο Υπατεία για να συνεχίσει τον αγώνα του, καθώς «δεν με ενδιαφέρει η ελεημοσύνη. Αυτό που θέλω είναι να εργάζομαι και να προσφέρω στο ελληνικό κράτος. Και αυτό με τη σειρά του να μου επιτρέψει να ζω σαν όλους τους άλλους ανθρώπους».

Ο Abdullah μπήκε στη χώρα μας από τη Χίο το 2004, ήλθε στην Αθήνα και τελικά βρέθηκε το 2005 να δουλεύει στην Κρήτη. Στην προσπάθεια του να βγάλει άδεια παραμονής «πλήρωσα 1025 ευρώ για να προπληρώσω ένσημα όπως μου είπαν. Επιπλέον έδωσα 200 ευρώ στο δήμο Χανίων» εξηγεί, «αλλά με απέρριψαν και ποτέ δεν μου επέστρεψαν τα χρήματα μου πίσω».