Παίζαµε για τους µανάβηδες

«Η φτώχεια φέρνει ευτυχία και τα πλούτη δυστυχία». Ο Γιώργος Κούδας κάνει µια αναδροµή στα παιδικά του χρόνια στη γειτονιά που µεγάλωσε, στην παλιά λαχαναγορά, και καταλήγει στο παραπάνω συµπέρασµα.

Ο Μεγαλέξανδρος του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο παραλίγο να γραφείένας νέος«τρωικός πόλεµος», όταν ο Ολυµπιακός επιχείρησε να τον αρπάξει από τον ΠΑΟΚ, νοσταλγεί τα φτωχικά χρόνια της παλιάς λαχαναγοράς. Αναπολεί τις µυρωδιές των παιδικών του χρόνων. Τιςφρέσκιες ντοµάτες που τους πρόσφεραν οι θεατές των ντέρµπι της γειτονιάς. Τις πλαστικές µπάλες µε τις οποίες έπαιζανκαι το «Γουέµπλεϊ» στα µάρµαρα του ∆ιοικητηρίου όπουεκτυλίχθηκαν µερικά από τα σηµαντικότερα ντέρµπι της ζωής του.

Ολη η ζωή του µεγάλου άσου εκτυλίχθηκε στην περιοχή του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Γύρω από το ∆ιοικητήριο. Στην περιοχή όπου έκαναν τα πρώτα ποδοσφαιρικά τους βήµατα µερικοί από τους µεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε η πόλη στην ιστορία της. «Γεννήθηκα πίσω απότο νοσοκοµείο Αγιος ∆ηµήτριος, στην περιοχή του Αγίου Παύλου», διηγείται ο Γιώργος Κούδας και συνεχίζει: «Σε ηλικία δύο χρονών, µετακοµίσαµε στηνπαλιά λαχαναγορά. Εκεί µείναµε δέκα χρόνια. Στη συνέχεια πήγαµε στην Ιωνος ∆ραγούµη 57, επιστρέψαµε στα Περιστέρια και µετά µέναµε στη Φιλίππου. Αυτός ήταν ένας κύκλος στην ουσία,γύρω από το ∆ιοικητήριο. Εκείόπου βρίσκονταν µερικά από τα πιοφηµισµένα “γήπεδα” των παιδικών µας χρόνων. Ηπλατεία ∆ικαστηρίων, η πλατεία ∆ιοικητηρίου, η παλιά λαχαναγορά και ο ΒΑΟ, στον “Πράσινο Mύλο”». Ο Μεγαλέξανδροςτου ελληνικού ποδοσφαίρου δεν θέλει πολύ για να βυθιστεί στις αναµνήσεις του. «Η µυρωδιά που µε ταξιδεύει πίσω στα παιδικά µου χρόνια, εκείόπου έκανα τα πρώτα ποδοσφαιρικά µου βήµατα, είναιη µυρωδιά της κοπριάς», θυµάται οΓιώργος Κούδας καισυνεχίζει: «Στην παλιά λαχαναγοράόπου παίζαµε ποδόσφαιρο, κάθε µέρα, από τις δύο τρεις τα ξηµερώµατα, έρχονταν µε τα άλογά τους και τα κάρα αυτοί που πουλούσαν τα προϊόντα, καθώς και οι µανάβηδες που τα αγόραζαν. Μέχρι το µεσηµέρι καιµέχρι να καθαριστεί η περιοχή αφού έφευγαν τα κάρα,µύριζε κοπριά. Στην παλιά λαχαναγορά, κάθε µεσηµέρι,µετά το σχολείο µαζευόµασταν και παίζαµε ποδόσφαιρο. Ηταν µια φτωχική περιοχή µε χαµηλά τούρκικα σπίτια. Για να καταλάβεις, το δικό µας σπίτι το πήρε στη συνέχεια ο δρόµος, που ανεβαίνει για τα Περιστέρια. Εµείς, όταν παίζαµε ποδόσφαιρο, µαζεύονταν τριάντα σαράντα άνθρωποι από τη λαχαναγορά και µας έβλεπαν τους αγώνες µας. Μόλις τελειώναµε, µας δίνανε µαρούλια, φρέσκιες ντοµάτες και ό,τι άλλο είχαν. Πηγαίναµε στην παλιά πλατεία Χορ Χορ, τα πλέναµεκαι τα τρώγαµε. Έτσι επιστρέφαµε ευτυχισµένοι και χορτασµένοι στασπίτια µας. Σχολείο πήγαινα στο 58ο που ήταν στη ∆ραγούµη. Επειδή δεν µου άρεσε πολύ το διάβασµα. Μόλις τελείωνε το σχολείο πηγαίναµεστην πλατεία λαχαναγοράς. Βάζαµε τις τσάντες για τέρµα και παίζαµε µέχρι το βράδυ».

ΚΟΥΔΑΣ

«Μέχρι να καθαριστεί η περιοχή της παλιάς λαχαναγοράς όπου παίζαµε, αφού έφευγαν τα κάρα, µύριζε κοπριά.
Η µυρωδιά αυτή έχει µείνει έντονα χαραγµένη στη µνήµη µου»

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΧΩ

«Δεν έρχοµαι πια στην Τούµπα για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν µπορώ να τους αναλύσω. Δεν νιώθω πικραµένος από τον ΠΑΟΚ, αλλά δεν µου αρέσουν κάποιες καταστάσεις. Κα µε τη συµπεριφορά των οπαδών αλλά και µε δικά µας προβλήµατα που έχουµε σαν βετεράνοι».


ΠΟΙΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ;

«Είµαι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει στο πετσί του είκοσι ένα χρόνια το τι θα πει αξιοπιστία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δυστυχώς δεν έχουµε καταφέρει να κάνουµε αξιόπιστο το ελληνικό πρωτάθληµα και γι’ αυτό δεν µπορούµε να το κάνουµε και αξιόλογο».


Το δικό µας Γουέµπλεϊ

Ο ΓΙΏΡΓΟς ΚΟΎΔΑς, ακόµη και όταν ξεκίνησε να παίζει στην πρώτη οµάδα του ΠΑΟΚ, δεν εγκατέλειψε τα ντέρµπι της αλάνας. «Την Κυριακή, η πρωινή διασκέδαση του κόσµου περιελάµβανε την παρακολούθηση αγώνων ποδοσφαίρου στα “γήπεδα” του κέντρου. Στο ∆ιοικητήριο είχαµε δύο γήπεδα. Το πάνω που το ονοµάζαµε “Γουέµπλεϊ” και το κάτω που είχε για τέρµατα τις δύο εισόδους του. Από εκεί πέρασαν πολλοί µεγάλοι παίκτες. ΟΛυσαρίδης, ο Αποστολίδης, οΠαπαϊωάννου, ο Μαρβάκης, ο Ζαφειρίδης, οι αδελφοί Ψωµιάδη και πολλοί άλλοι. Βάζαµε και στοιχήµατα. Γίνονταν αγώνες και ο νικητής έπαιρνε την µπάλα. Οι µπάλες ήταν πλαστικές τότε. Αλλες φορές οι χαµένοι κερνούσαν σπόρια και στραγάλια από τον “Ηρακλή”που τότε ήταν απέναντι από το∆ιοικητήριο. Φηµισµένο µαγαζί µε ξηρούς καρπούς. Εγώ έπαιζα στις αλάνες µέχρι τα δεκαοκτώ µου, παράλληλα µε την πρώτη οµάδα του ΠΑΟΚ. Θυµάµαι ένα παιχνίδι στο ΒΑΟ. Στον “Πράσινο Μύλο”. Είχαν µαζευτεί γύρω στους χίλιους θεατές,επειδή ευνοούσαν η πλαγιά που υπήρχε και η κατηφόρα».


Η αλάνα κάνει τον µπαλαδόρο

«Eχει χαθει η φαντασία του ποδοσφαίρου, γιατί τα παιδιά δεν παίζουν πλέον στις αλάνες» λέει ο Γιώργος Κούδας και συνεχίζει: «Oταν παίζεις από έξι ετών στις αλάνες, διαµορφώνεσαι αλλιώς.

Ετσι άντεξα να παίζω µέχρι 38 ετών. Παλιά, πριν από τους αγώνες των µεγάλων, παίζανε τα τσικό.

Μια φορά είχαν έρθει οι µεγάλοι και βγήκαν στο γήπεδο πριν από το δικό τους παιχνίδι.

Ο Χασιώτης, ο Κερµανίδης, ο Γιαννέλος, ο Παπαδάκης και µαζί τους ο τότε προπονητής, ο Μιχαήλοβιτς. Εγώ πήρα την µπάλα από το κέντρο, ντρίµπλαρα επτά παίκτες και γύρισα πάλι πίσω.

Ο Μιχαήλοβιτς µε φώναξε στη γραµµή και µου τράβηξε τα αυτιά.

Ο Βίλι που ήταν µεγάλος προπονητής έτρεξε και του χτύπησε τα χέρια. “Αν δεν µάθει τώρα να κάνει ντρίµπλες πότε θα µάθει;” του είπε.

Με τον ίδιο τρόπο έβγαιναν όλοι οι µεγάλοι µπαλαδόροι της εποχής. Και έτσι πρέπει.

Αυτό κάνουν και στις προηγµένες ποδοσφαιρικά χώρες σε αντίθεση µε ό,τι µπορεί να πιστεύουµε εµείς.

Αφήνουν τα παιδιά να εκφραστούν µέσα στο γήπεδο.

Αν ένα παιδάκι έχει ταλέντο στην ντρίµπλα το ενθαρρύνεις, δεν του την κόβεις.

Για τακτικές και για τα υπόλοιπα υπάρχει χρόνος».


«Θες να σε πάω στον ΠΑΟΚ;»

ΤΟΝ ΓΙΏΡΓΟ ΚΟΎΔΑ στον ΠΑΟΚ τον πήγε ένας λαχαναγορίτης. «Ο κυρ Ιορδάνης» θυµάται και συνεχίζει: «∆εν µπορώ να θυµηθώ το επίθετό του. Ηταν φανατικός ΠΑΟΚΤΣΉς και µια µέρα ήρθε εκεί που παίζαµε και µου είπε: “Θέλεις να παίξεις στον ΠΑΟΚ;”. Τότε ακούγαµε ΠΑΟΚ και µας φαινόταν σαν παραµύθι ότι θα µπορούσαµε να παίξουµε κάποτε εκεί. Με πήρε και µε πήγε στο γήπεδο της Τούµπας. Ηµουν εντεκάµισι χρονών. Το γήπεδο βρισκόταν στα θεµέλια. Τιςπρώτες προπονήσεις τις κάναµε στο πίσω µέρος, εκεί που είναιη Αγία Βαρβάρα. Την οµάδα την ήξερα, αφού πηγαίναµε στο γήπεδο στο Σιντριβάνι και παρακαλούσαµε “θείο βάλε µε µέσα” κάποιον από τους θεατές. Μας περνούσαν από τα τουρνικέ και παρακολουθούσαµε τα παιχνίδια. Από την παλιά λαχαναγορά µέχρι το Σιντριβάνι πηγαίναµε µε τα πόδια. Και στην Τούµπα µετά, όταν έπαιζα στην οµάδα, µε τα πόδια πήγαινα. Μας έδιναν 1,5 δραχµή για το λεωφορείο για ναεπιστρέψουµε σπίτια µας, αλλά εγώ την κρατούσα για χαρτζιλίκι και γύριζα µε τα πόδια πίσω. ∆εν υπήρχε κίνδυνος τότε. Οταν µε πήγε ο κυρ Ιορδάνης για να δοκιµαστώ, εγώ φορούσα 38 νούµερο παπούτσι, επειδή έχω µικρό πόδι, όµως η οµάδα δεν είχε τόσο µικρά παπούτσια και µου δώσανε ένα ζευγάρι 42 νούµερο.Πάνινα, Αλυσίδα Ελβιέλα. Ο τότε προπονητής, ο Βίλι, µου έκανε κάποια τεστ και έτσι άρχισα».