Εναλλακτικά Η εκδίκηση της γυφτιάς

ΠΟΙΟΣ θυµάται τον trash κινηµατογράφο; Τις ταινίες του Τζον Γουότερς µε την τραβεστί Divine και την πορνοστάρ Τρέισι Λορντς; Εκεί παρέπεµπε το θέαµα της «διαδήλωσης» της Πέµπτης έξωαπό την οικίατου Κώστα Σηµίτη στην οδό Αναγνωστοπούλου. Απλώς αντί να γίνεται σινεµά, η εγχώρια trashπολιτική περνά από τα blogs,το YouTube και τα περιθωριακά τηλεκανάλια.

QQQ
ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ σιγά σιγά µια δηµοκρατία των άκρων. Οι εγγαστρίµυθοι της Ακρας Αριστεράς υποκίνησαν την κρίση του Μεγάρου Υπατία µε την απεργία πείνας των µεταναστών.

Και προσπαθούν να επιβάλουν µια κατάσταση όπου κάθε κυβερνητικός – από τον Πρωθυπουργό και κάτω – θα είναι persona non grata στα πανεπιστήµια, εντός ή εκτόςΕλλάδας. Και ταπαράκεντρα τηςΑκρας ∆εξιάς µεθοδεύουν τη σύγκρουση στον Αγιο Παντελεήµονα ή κάνουν οργανωµένεςεκδροµές διαµαρτυρίας κάτω από τα σπίτιατων «πρώην». Φυσικά, τίποτεαπό όλα αυτά δεν είναι αυθόρµητο.

Φταίει το Μνηµόνιο και οι πολιτικές λιτότητας που έχουν αφήσει κόσµοστον δρόµο – άρα είναι επόµενο να βγαίνει σιγά σιγά αυτός στο πεζοδρόµιο; Οχι ακριβώς. Οι ακραίες δυνάµεις υπήρχαν εδώ και χρόνια στο περιθώριοτου συστήµατος. Την τελευταία τους λέξη την είχαν πει τα χρόνια του ‘90 στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Αρχής γενοµένης απότο Μακεδονικό, η ελληνικήδιπλωµατία έζησε µια τρελή δεκαετία κατά την οποία κυριάρχησε ένας εθνικιστικός παροξυσµός. Χρειάστηκαν τα Ιµια και η υπόθεση Οτζαλάν για να λειτουργήσει η αδράνεια του κύριου κορµού της ελληνικής κοινωνίας που δεν ζούσε στον παροξυσµό της «κόκκινης Μηλιάς». Κάπως έτσι, το 1999, Σηµίτης και Παπανδρέου µεθόδευσαν την ελληνοτουρκική προσέγγιση. Ο δικοµµατισµός δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Ως πρωθυπουργός, ο Καραµανλής επέµενε, σε σχέση µε τηνΤουρκία, στη γραµµή«έχε τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου ακόµη πιο κοντά».

QQQ
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ φυσιογνωµίες του ‘90 που έχουν επανέλθει στο προσκήνιο από το 2009 και µετά. Το Μνηµόνιο αντιµετωπίζεται µε τον ακραίο παραλογισµό που αντιµετωπίστηκε προ εικοσαετίας η εξωτερική πολιτική. Ακόµη χειρότερα: η ήττα των µετριοπαθών δυνάµεων, άπαξ και ο Καραµανλής τα µάζεψε κι ο Παπανδρέου ζήτησε διεθνή βοήθεια από το Καστελλόριζο, έχει ανοίξει την όρεξη των ακραίων για ρεβανσισµό.

Αυτός θα είχε πέσει στοκενό, αν ηκυβέρνηση δεν είχεανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Οποιος είχε τη φαεινή ιδέα των Εξεταστικών νοµίζοντας πως θα ικανοποιήσει την ανάγκη της κοινωνίας για κάθαρση, πέτυχε το αντίθετο αποτέλεσµα. Ηελληνική πολιτική βγαίνει βαθιά τραυµατισµένη από όλη αυτή την υπόθεσηκαι η ιστορία της τελευταίας δεκαπενταετίας ξαναγράφεται στο ∆ιαδίκτυο ως βιτριολικό Μίκι Μάους.

∆υστυχώς, είναι η κυβέρνηση πουάνοιξε τον δρόµο για την εκδίκηση της πολιτικής γυφτιάς.