Αριες στο πέτρινο κελάρι

Θέλουν και οι τενόροι και οι σοπράνο τον χώρο τους για να τζαµάρουν και να αυτοσχεδιάσουν.
Στο «Piedra» στο Ρουφ τον βρήκαν σε ένα µουσικό ταξίδι στη Μεσόγειο, στο κλασικό ρεπερτόριο και όχι µόνον!

Οι σοπράνο Λυδία Αγγελοπούλου και Εφη Μηνακούλη (πλάτη) στο τραγούδι και ο τενόρος Σταµάτης Μπερής επί το έργον στο µοναστηριακό – µονεµβασιώτικο περιβάλλον του «Piedra». Μια παρέα που γνωρίζουν καλά όλοι οι ρέκτες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ο Σταµάτης Μπερής έχει πάνω από 30 πρωταγωνιστικούς ρόλους στην ΕΛΣ και τις κυρίες τις έχουµε ακούσει σε Λυρική και Μέγαρο Μουσικής – τη δεύτερη και ως ειδική στην µπαρόκ, παλιά µουσική, όχι µόνον ως τραγουδίστρια
«Piedra» σηµαίνει πέτρα στα ισπανικά, σηµαίνει όµως κι ένα από τα τρία υλικά µε τα οποία διαµόρφωσε ιδανικά τον χώρο, πλάι στο Νέο Μουσείο Μπενάκη, ο ιδιοκτήτης και γνωστός αρχιτέκτονας Μιχάλης Σπαρτιώτης.

Τα άλλα δύο είναι η προσεγµένη κουζίνα – διά χειρός του σεφ Στράτου Λιάπη – και η αγάπη στη µεσογειακή µουσική. Ως εδώ, όλα καλά, αλλά επειδήδεν έχω συνηθίσει τα κείµενα γευστικών οδηγών και προτάσεων εξόδου µπαίνω κατευθείαν στο δηµοσιογραφικό ψητό. Σας το παραθέτω µε εικόνα: η ώρα είναι 01.00 και ενώ όλοι πίνουν το ποτό τους στη χαµηλοτάβανη αίθουσα µεσαιωνικού ύφους, οδιάσηµος τενόρος της Λυρικής ΣκηνήςΣταµάτης Μπερής ανεβαίνει,πιάνει το µικρόφωνο και αποδίδειάριες! Ναι, καλά ακούσατε. Σε λίγο τη σκυτάλη παίρνει ο µαθητής του Γιώργος Ζωγράφος και επιδίδεται στο ίδιο. Γιατίαυτή είναι η µοναδικότητα του «Piedra». Ενα εστιατόριο, στέκι του σιναφιού τωντενόρων, κάτι σαν τη θρυλική «Φωλιά της Οπερας» των µεταπολεµικών χρόνων, του εντευκτηρίου όπου σύχναζαντα µεγάλα ονόµατα του κλασικού ρεπερτορίου, έτρωγαν, έπιναν και αυτοσχεδίαζαν µπροστά στα έκπληκταµάτια των θαµώνων.

Το «Piedra» βέβαια δεν αποτελεί µε τη στενή έννοια του όρου το στέκι απλά και µόνο του κλασικού ρεπερτορίου, των fun του Ντι Στέφανο, τουΜάριο Ντελ Μόνακο ή του Παβαρότι.

Είναι η ιδέα, το όνειρο, το «ακριβό γούστο» του Μιχάλη Σπαρτιώτη.

«Είναι για την ακρίβεια η αναβίωση των παιδικών µου χρόνων στον Περισσό, όταν δύο οικογένειες µαζευόµασταν και τραγουδούσαµε στις βεράντες. Η µία οικογένεια ήταν η δική µου – µε την αδελφή µου γίναµε αρχιτέκτονες αλλά µε αγάπη στην καλή µουσική και την τέχνη – και η άλλη οικογένεια ήταν του Μπερή – τα δύο αδέλφια, ο Σταµάτης και ο Σταύρος, έφτασαν ψηλά στο κλασικό ρεπερτόριο» λέει ο Μιχάλης και κάνει ιδιαίτερη µνεία στον πατέρα του Λέανδρο, αυτοδίδακτο διακοσµητή που σχεδίασε µερικά από τα γνωστότερα εφοπλιστικά γραφεία και έκανε µεγάλο όνοµα στον χώρο.

Το «Piedra», λοιπόν, για να µην ξεχνάµε τη χρηστική πλευρά του άρθρου, λειτουργεί Πέµπτη, Παρασκευή και Σάββατο ενώ ο πάνω χώρος, ένα liveάδικο µε τα όλα του έχει ήδη πάρει τον δρόµο του µε εκδηλώσεις, θεατρικά, όπερες, ακόµη και µικρά συνέδρια. Για την ιστορία, ήταν ένα ερειπωµένο κτίσµα, µια αποθήκη παιχνιδιών που υπό την επίβλεψη του Σπαρτιώτη – µε ειδικότητα στις αναπαλαιώσεις και τις επαναχρήσεις κτισµάτων – απέκτησε τη σηµερινή ταυτότητα, ένα µεσαιωνικό κτίσµα µε διακριτικούς όγκους και έµφαση στη λεπτοµέρεια (παρατηρήστε τα µοναστηριακά τραπέζια, τον καθρέφτη της πάνω τουαλέτας που θυµίζει καµαρίνι αλλά και το γυαλί που ντύνει την πέτρα).

Αν τώραανήκετεστη…

φυλή των καπνιστών, υπάρχει ειδικός υπαίθριος χώρος µε θέα στο industrial περιβάλλον και ένα µεγάλο µοναστηριακό τραπέζι για κουβεντούλα. Ο χαµηλοτάβανος – κάτω χώρος – µε τις σουηδικές τάβλες και τηνπέτρα ολόγυρα σαν κτίσµα της Μονεµβασίας έχει τη δική του ατµόσφαιρα. ∆οκιµάζουµε κόκκινο κρασί Ευωδέα από το Κτήµα Κελεσίδη της Νάουσας ενώ ακόµη και τα καραβάκια στους πέτρινους τοίχους έχουν το δικό τους στόρι. Είναι φτιαγµένα από ξύλα τηςπαραλίας (αλίκτυπα) και ταέχει κατασκευάσει ο θείοςτού Μιχάλη Γιώργος Σπαρτιώτης που διετέλεσε αρχηγός του Λιµενικού Σώµατος,µε καλλιτεχνικές ευαισθησίες.

Τι γίνεται όµως µε το πρόγραµµα;

Αυτό είναι ένα µουσικό ταξίδι στη Μεσόγειο και στην καλή πλευρά του ελληνικού ρεπερτορίου µε τους απαραίτητους αυτοσχεδιασµούς των τενόρων και των σοπράνων. «Οι λυρικοί καλλιτέχνες που είχαν µάθει στον πολύ κόσµο αρχικά ήταν µαγκωµένοι,όµως µετά την άµεση επαφή και την κοντινή απόσταση έγιναν καλύτεροι» διευκρινίζει ο Μιχάλης και ακούµε το «Cry me a river» από τη Νόνα Βουδούρη.

Στο πιάνο είναι ο Νίκος Παρδαλάκης µε ένα στυλ πιανίστα από τα 50s.

«Summertime», «Feeling good», «Fly me to the moon» ενώ ο 27χρονος τενόρος Γιώργος Ζωγράφος παίρνει τη σκυτάλη µε το «Besame mucho»µε την απαραίτητη λυρική χροιά.

Το κοινό ετερόκλητο. ∆ηλαδή το δύσκολο κοινό της Λυρικής και του Μεγάρου και το ευρύ κοινό που ψάχνεται και τώρα διαµορφώνει εικόνα για το κλασικό ρεπερτόριο και τον µεσογειακό µουσικό πλούτο. Ο Ζωγράφος λέει το «Corsica» ενώ η Βουδούρη φτιάχνει κλίµα µε ολίγη από Luth Cazal.

«Οταν πήρα το κτίριο, απέναντι ήταν ερειπωµένο εργοστάσιο όπου τρύπωναν και κοιµόντουσαν οι άστεγοι» σηµειώνει ο Μιχάλης Σπαρτιώτης. Tώρα δίπλα δεσπόζει το Νέο Μουσείο Μπένάκη σε µια περιοχή που µεταπλάθεται ταχύτατα (βρισκόµαστε στην Πειραιώς και στο ύψος του Ρουφ) και συµβάλλει σε µια νέα µητροπολιτική ταυτότητα. Ο σολίστ της Λυρικής Σταµάτης Μπερής ανεβαίνει – κατόπιν προτροπής του κόσµου – και ερµηνεύει.

INFO

«Piedra» (Αγαθηµέρου 3 και Πειραιώς 134, Ρουφ.
Τηλ. 210-
3420.700)

Από Χατζιδάκι µέχρι το «Τζιβαέρι»

Αλήθεια, πού αλλού µπορείς να ακούσεις τενόρο τέτοιου βεληνεκούς (µε60 πρωταγωνιστικούς ρόλους στη Λυρική και λαµπρέςσυνεργασίες) να τραγουδάει απλά µε ένα σουέτ σακάκι το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» µε χαµηλά το µικρόφωνο; Η µέτζο Λυδία Αγγελοπούλου ακολουθεί και το χειροκρότηµα είναι παρατεταµένο. «Εχει τύχει να αυτοσχεδιάζουν ταυτόχρονα 7 τενόροι και 2 σοπράνο» λέει ο Σπαρτιώτης ενώ το δεύτερο µέρος του προγράµµατος περιλαµβάνει από Χατζιδάκι µέχρι το «Τζιβαέρι» σε µια εκπληκτική εκτέλεση από τη Νόνα Βουδούρη.

«Στο “∆ιατηρητέον” στου Ψυρή, όπου δούλεψα ως σεφ για χρόνια, ερχόταν ο Σον Κόνερι στην κουζίνα και έτρωγε τραχανά απ’ τα χέρια µου» θυµάται ο Στράτος Λιάπης µε 45 έτη στη δουλειά και µεγάλη θητεία σε γνωστά εστιατόρια. Τώρα είναι ο υπεύθυνος για το µεσογειακό µενού χωρίς πολλά πειράγµατα στις γεύσεις. Ακούµε Αττίκ, ο καθείς κάνει τις σκέψεις του και ο φέρελπις τενόρος Γιώργος Ζωγράφος µού εξηγεί πως ο χώρος δεν απευθύνεται σε ειδικό κοινό αλλά σε όσους έχουν γούστο. «Κατά τη διάρκεια του φαγητού δεν κάνουµε άριες», προσθέτει, «προσέχουµετη δοσολογία». Τσουγκρίζει και χαµογελάει.