Για την οµάδα, ρε γαµώτο

Η συνταγή της αποτυχίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τόσο επιτυχηµένη, που δεν αλλάζει. Επαναλαµβάνεται µε µικρές παραλλαγές.

Αγοράζουµε µία ΠΑΕ – συνήθως χωρίς λεφτά γιατί ο προηγούµενος ιδιοκτήτηςζητάει µόνο να την ξεφορτωθεί.

Επειδή η πινακίδα «το κατάστηµα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση» δεν αρκεί για να πειστεί ο πελάτης ότι έπαψε να είναι χαµαιτυπείο, ρίχνουµεµια ανακαίνιση µε ποδοσφαιριστέςή και προπονητή που θα κάνουν εντύπωση.

Γρήγορα διαπιστώνουµε ότι ο στόχος επετεύχθη κατά το ήµισυ: οι καινούργιοι όντως εντυπωσιάζουν, αλλά κυρίως για τα λεφτά που παίρνουν κι όχι για την µπάλα που παίζουν.

Μόλις ανακαλύπτουµε ότι, αντί να γεµίσουµε το µαγαζί, αδειάσαµε το ταµείο του, επικαλούµαστε το ιστορικόόνοµα της επιχείρησης που δεν πρέπει να χαθεί.

Στο σηµείο αυτόαρχίζουν οι παραλλαγές.

Α. Ζητάµε τη συνδροµή της Πολιτείας. Με διαγραφή χρεών, κρατική χορηγία ή µε ό,τι προαιρείται, τέλος πάντων. Οι κυβερνήσεις πάντα έδειχναν κατανόηση ανάλογη µε τη δηµοτικότητα κάθε οµάδας,όµως τώρα που τα ευρώ είναι πιο αναγκαία από τις ψήφους, αυτή η βοήθεια έγινε πιο δυσεύρετη και από το τραπεζικό δάνειο.

Β. Ψάχνουµεέναν «τρελό» µε λεφτάνα πάρειτην οµάδα. Αλλά, ενώτρελούς γενικώς έχουµε να κάνουµε και… εξαγωγή, στην ειδική κατηγορία των τρελών που τα ‘χουν και θέλουν να τα «σπρώξουν» στο ποδόσφαιρο υπάρχει τροµακτική έλλειψη. Τον τελευταίο τον καπάρωσε ο Ολυµπιακός – και τώρα, γύρευε πότε θα εµφανιστεί ο επόµενος.

Γ. Ρίχνουµε τους πελάτες στο φιλότιµο. Αυτή η παραλλαγή έχει πολλές υποπαραλλαγές, όµως θα σταθώ στην πιο πρόσφατη και µακράν πιο πρωτότυπη: του Ηρακλή, που σε παγκόσµια πρώτη ζήτησε από τους κατόχους καρτώνδιαρκείας να προσποιηθούν ότι τις έχα σαν και να κόβουν εισιτήριο κανονικά, µπας και «τη βγάλουν» και φέτος οι «γριές».

Πρόκειται για µια µεγαλοφυή ιδέα, η οποία θα µπορούσε να ανοίξει νέους ορίζοντες στην οικονοµική θεωρία, αλλά, δυστυχώς, είναι εφαρµόσιµη – στον βαθµό που είναι –µόνο στον αθλητισµό. ∆ιότι, αν, για παράδειγµα, ο υπουργός Υποδοµών, Μεταφορών και∆ικτύων ζητούσε από τους… οπαδούς της ΕΘΕΛ ή του ΗΣΑΠ που έχουν αγοράσει ετήσιες κάρτες απεριορίστων διαδροµών ναµην τις χρησιµοποιούν και να πληρώνουν εισιτήριο για να µη φουντάρουν οι συγκοινωνίες, το υπουργείο του θα µετονοµαζόταν σε Ψυχαγωγίας του Πολίτη και θα είχε έδρα την Πάτρα, την πρωτεύουσα του καρναβαλιού. Ο έρανος της αγάπηςµπορεί να λειτουργήσει µόνο εκεί που υπάρχει αγάπη – καιη σχέση του οπαδού µε την οµάδα του είναι πρώτα απ’ όλαερωτική.

Ετσι, οι ΠΑΕ άρχισαν, η µία µετά την άλλη, να βγάζουν… δίσκο. Ο Ηρακλής – λέει –θα εκδώσει και µετοχές. Ενα δεκάευρω η µία. Στην ουσία, αυτό που µετοχοποιεί δεν είναι τα κέρδη (που δεν έχει) ή οι προοπτικές του (που είναι ζοφερές), αλλά η αγάπη των φιλάθλων για την οµάδα τους. Εθελοντές… κορόιδα αναζητούν, µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σχεδόν όλες οι ποδοσφαιρικές εταιρείες.

Ακόµη και το κάλεσµα να γεµίσει ο κόσµος ταγήπεδα για να δει ένα θέαµα που δεν αντέχεται ούτε δωρεάν εντάσσεται στη λογική του συναισθηµατικού µάρκετινγκ, το οποίο στηρίζεται στο σλόγκαν «για την οµάδα, ρε γαµώτο».

Το ζήτηµα είναι ότι για τα οικονοµικά σφιξίµατα πουαντιµετωπίζουν σήµερα οιΠΑΕ της Σούπερ Λίγκας στην πλειονότητά τους δεν ευθύνονται τόσο τα λιγοστά έσοδα όσο οι αλόγιστες σπατάλες τους. Οπως ακριβώς η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών, οι οµάδες µας είναι φτωχές µε… πλούσιες συνήθειες.

Εποµένως, το θέµαδεν είναι αν θα βρεθούν αρκετά κορόιδα – παράγοντες ή απλοί φίλαθλοι – να βοηθήσουν, αλλά πώς θα ξοδευτούν τα λεφτά.


Εχει φάση

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ατυχία, πώς να κάνουν καριέρα τα παλικάρια; Μπερνς, Γιάχιτς και Γκερέιρο είπαν να πνίξουν τον καηµό τους για την ήττα της οµάδας τους από τον Αρη, το βράδυ του περασµένου Σαββάτου, σε γνωστό κλαµπ της Αθήνας. Ελα, όµως, που ένας παράγοντας της ΑΕΚ είχε τον ίδιο νταλκά – και την ίδια ιδέα… ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα τους διασκέδαζε την ήττα ο αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Κωνσταντίνος Καπετανάκης. Η δεύτερη ατυχία των ποδοσφαιριστών – εκτός από το ότι έπεσαν πάνω του – ήταν ότι δεν τον αναγνώρισαν, ώστε να φυλαχτούν. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ είναι γνωστά. Οι παίκτες βρήκαν τον µπελά τους, ενώ ο Καπετανάκης δεν είχε, βεβαίως, καµία επίπτωση – αν εξαιρέσει κανείς ότι δεν σε κολακεύει να είσαι αντιπρόεδρος µιας οµάδας και να µη σε ξέρουν οι παίκτες της ούτε στη φάτσα.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ για να µην πάθει το ίδιο ρεζιλίκι, ο αντιπρόεδρος του Παναθηναϊκού Τζώνυ Βεκρής αποδέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόταση του Γιώργου Λάνθιµου – σκηνοθέτη του «Κυνόδοντα» – να παίξει στην ταινία του «Αλπεις», µε θέµα τη ζωή του διακεκριµένου νοµικού και (κυρίως) µπον βιβέρ.

ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ θα αρχίσουν την άνοιξη.

Την εποχή που το Τριφύλλι θα «ψάχνεται» για το µέλλον του, ο Βεκρής θα ασχολείται µε τα… εντελβάις.


Λεξικό

Αυτός που καλείται ή χαρακτηρίζεται µε ιδιαίτερο όνοµα. Στη νοµική ορολογία, ιδιώνυµο αδίκηµα είναι αυτό που έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και υπόκειται σε ιδιαίτερη ποινή.

Την επίθεση των χούλιγκαν στο Θέατρο Τέχνης διαδέχθηκε η τέχνη του θεάτρου. Στον ρόλο του αµείλικτου, ο γενικός γραµµατέας Αθλητισµού Πάνος Μπιτσαξής: «Εφόσον υπάρξουν συλλήψεις, δεν πρέπει να υπάρξει οίκτος». Το ανέφικτο του πρώτου µισού της πρότασης ακυρώνει την όποια σηµασία θα µπορούσε να έχει το δεύτερο µισό της, οπότε ας µιλήσουµε για κάτι πιο πρακτικό: Αντί να συζητάµε αν η πράξη βίας που σχετίζεται µε τον αθλητισµό θα πρέπει να χαρακτηρίζεται ιδιώνυµο αδίκηµα, µήπως θα ήταν σκόπιµο να προσαρµόσουµε την ορολογία στη θλιβερή πραγµατικότητα; Αφού παραµένουν άγνωστοι αυτοί που επιτέθηκαν στον Μπάγιεβιτς, αυτοί που κυνήγησαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, αυτοί που τροµοκράτησαν καµιά δεκαριά διαιτητές τον τελευταίο χρόνο και αυτοί που «την έπεσαν» στη Μις Πελοπόννησος επειδή ο καλός της άλλαξε οµάδα, δεν θα ήταν πιο ρεαλιστικό, το αδίκηµα να το λέµε… ανώνυµο; Κι αν ποτέ πιάσουµε κανέναν, ας το βαφτίσουµε και ιδιαζόντως ειδεχθές – που κάνει εντύπωση.