Ποπ για τον Θεό και τους δύσκολους καιρούς

Τον ερχόµενο Οκτώβριο ο Πολ Σάιµον γίνεται 70. Αλλά το καινούργιο του άλµπουµ, το «So beautiful or so what», που κυκλοφορεί τον Απρίλιο κάθε άλλο παρά µαρτυράει την ηλικία.

Εστω και αν ένα από τα τραγούδια, είναι το «Τhe After Life» («Ηζωή µετά»), πάει κάπως έτσι: «Αφού πέθανα και στέγνωσε το µέικαπ, επέστρεψα στα µέρη µου/ Περίεργο µου φάνηκε, γιατί κανένα σηµάδι δεν είχα ότι µε είχε ζητήσει ο Θεός». Πιο κάτω – συνεχίζει στο τραγούδι – λέει ότι βρίσκει έναν «ουράνιο θυρωρό που του ζητά να συµπληρώσει µια αίτησηκαι να περιµένει στην ουρά».

Λίγο ώς πολύ οδίσκος χαρακτηρίζεται από τέτοιου είδους διάθεση πουθυµίζει τα «χρώµατα» του «Graceland» (του 1986), του δίσκου- σταθµού στηνποπ και όχι µόνο στην προσωπική του καριέρα, αυτή των 13 Γκράµι και των πολλών άλλων διακρίσεων πουφαίνονται λίγες µπροστά στη δύναµη των τραγουδιών του από τη δεκαετία του‘60 ακόµη ως Simon & Garfunkel και στη συνέχεια, χωρίς τον Αρτ, µόνος.

Ο Θεός πάντως εµφανίζεται και σε άλλα τραγούδια του δίσκου. «∆εν είχα τέτοιο σκοπό» λέει οΠολ Σάιµον «ναµιλήσω δηλαδή για τον Θεό αλλά οµολογώ πως µου το επισήµαναν και όντως έχει ενδιαφέρον».

Επίσης οµολογεί πως έχει µια «υγιήικανότητα» να αρνείται το ανθρώπινο τέλος. «∆εν το σκέφτοµαι κι όταν τύχει και πάει το µυαλό µου εκεί προσπαθώ να σκεφτώ κάτι άλλο» λέει στην ιταλική «Repubblica» που φιλοξενεί συνέντευξή του.

Εκτός από τα µεταφυσικά – του Θεού – ζητήµατα, στο καινούργιο άλµπουµ τον απασχολούν και τα «µεταφυσικά» οικονοµικά θέµατα, και η κρίση. «Είναι πολύ δύσκολοι καιροί. Στην Αµερική όµως έχουµε ζήσει δέκα χρόνια µέσα σε ένα πολιτικό κλίµα πολύ βαρύ. Σε όλον τονκόσµο συµβαίνουν µεγάλες αλλαγές. Η αύξηση του θρησκευτικού φονταµενταλισµού άνοιξε µια µεγάλη συζήτηση, θα έλεγα έναν πόλεµο ανάµεσα στους µετριοπαθείς και τους εξτρεµιστές. Τεράστιες αλλαγές φέρνει και η τεχνολογία. Αναρωτιέται δε κανείς µέχρι πού µπορεί να φτάσουν».

Επιστρέφει όµως στα καινούργια τραγούδια και το πώς τα έγραψε.

«Ρώτησα τον εαυτό µου τι ήταν αυτό που µου άρεσε πιο πολύ στο προηγούµενο άλµπουµ, το “Surprise” του 2006, και αυτό µε βοήθησε να καταλήξω στις αρµονίες και στον ρυθµό. Επίσης, θα προσέξετε πως δεν υπάρχει καθόλου µπάσο».

Πώς κι έτσι; «Τελικά το αποφάσισα,το µπάσο δεν µ’ αρέσει. Οι δυο θεότητες που πιστεύω είναι ο Μπο Ντίντλεϊκαι το “Mystery Train” τουΕλβις Πρίσλεϊ. Και στις δύο δεν ακούς πολύ µπάσο, παρότι έχουν τροµερή ένταση».