ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο πίσω κάθισµα ενός ταξί

Σε αυτήν τη µετακίνηση δεν υπάρχει «δεν πληρώνω,δεν πληρώνω». Δεν υπάρχουν προνοµιούχοι λαθρεπιβάτες στο όνοµα του Μνηµονίου και «κορόιδα» που καταβάλλουν πάντα το αντίτιµο του εισιτηρίου. Η ελάχιστη διαδροµή τις µέρες και τις ώρες της απεργίαςτων µέσωνµαζικής µεταφοράς κοστίζει 3,20 ευρώ. Με καπνό ή χωρίς, µε συνεπιβάτηή και όχι, διάθεση για κουβέντα καιάλλες φορέςσιωπή. Γκάζι, φρένο. Κόκκινο, πράσινο. Προσπέρασµα. Αλάρµ στη µέση της Βασιλίσσης Σοφίας.

Οι ταξιτζήδες δεν έχουν αλλάξει. Εχουν αλλάξει, όµως,οι εποχές. Εν µέσω οικονοµικής κρίσης, δεν χρειάζεται πλέον ναφωνάζεις τον προορισµό σου. Τα ταξί σταµατούν µπροστά σου χωρίς καν να σηκώσεις το χέρι. Δεν κερδίζειςσε χρόνο µετακίνησης, εφόσον αυτός παραµένει ίδιος και συχνά περισσότερος από εκείνον που θα χρειαζόσουν σε µια τυπική ηµέρα επιλέγοντας τα µέσα µαζικής µεταφοράς.

Αν το πραγµατικό πρόβληµα– και σοβαρή δικαιολογία του κινήµατος «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» – είναι η επιβολή της αύξησης κατά 40% του αντιτίµου τουεισιτηρίου των µέσων, χωρίς τη βελτίωση των «κακών υπηρεσιών», τότε τι γίνεται τις µέρες και τις ώρες της απεργίας; Τότε δεν υπάρχουν καν εναλλακτικές. Πρέπει να πληρώνεις τη θέατης Αθήνας από το πίσωκάθισµα για να φτάσεις – κάποια στιγµή – στον προορισµό σου.