ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η µοναξιά των ηλικιωµένων

Κάθε πρωί ήταν εκεί. Γύρωστις 11, ίσως και πιο νωρίς. Απέναντι από το περίπτερο. Δίπλα απότη στάση των λεωφορείων. Στα σκαλάκια της πολυκατοικίας. Ο ηλικιωµένος µε το µουστάκικαι τα άσπρα µαλλιά κρατούσε πάντα στα χέρια τακλειδιά του σπιτιού. Με αυτά έπαιζε. Προφανώς ο ήχος τους τον ηρεµούσε. Κοιτούσε µε περιέργεια τον κόσµο που περίµενε να επιβιβαστεί. Αλλά κι εκείνους που κατέβαιναν από ταλεωφορεία για να τρέξουν όσο πιο γρήγορα µπορούσαν, προκειµένου να προλάβουν το δεύτερο ή τρίτο λεωφορείο που θα τους πήγαινε στον προορισµό τους. Δεν µιλούσε σε κανέναν. Δεν καθόταν και για πολύ. Μία ώρα το πολύ. Μετά, µάλλον κουραζόταν. Επαιρνε τα κλειδιά κι ανέβαινε στο διαµέρισµά του.

Επί πέντε µήνες η ίδια εικόνα. Πόσο µόνος να αισθανόταν άραγε; Αυτόµατα, το µυαλό ανατρέχει στους αριθµούς: ένας στους τρεις ανθρώπους, ηλικίας άνω των 60 ετών, υποφέρει από µοναξιά ενώ 1.000.000 ηλικιωµένοι ζουν εντελώς µόνοι. Κι ο κύριος µε το µουστάκι και το καπέλο – όταν ο καλοκαιρινός καιρός το απαιτούσε – είναι ο ένας στους τρεις. Την τελευταία εβδοµάδα, όµως, δεν τον έχει δει κανείς στο… πόστο του. Δεν έχει πάρει τη συνηθισµένη του θέση, δεν έχειπιάσει την αγαπηµένη του γωνιά παρατήρησης.Ελπίζω να βρήκε αυτό το «κάτι» που θα τον βγάλει από τη λίστα τού ενός εκατοµµυρίου µοναχικών ηλικιωµένων. Εύχοµαι να µην είναι άλλη µία στατιστική.