ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια τάξη στο χάος του ∆ηµοσίου

«Μαζί τα φάγαµε», µας είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Και γίναµε έξαλλοι ως έθνος. Εµείς τα φάγαµε; Οι πολιτικοί τα τσέπωσαν. Εκαναν µπίζνες. Τα µετέτρεψαν σε κληρονοµιές. Τα έστειλαν στις ξένες τράπεζες. Τα επένδυσαν σε offshore εταιρείες. Κι εµείς, τίποτα… Για να ξαναψαχτούµε λιγάκι. Πνέουµε µένεα επειδή το βρήκαµε άδικο ή επειδή µας έτσουξε; Μήπως τα πήραµε κι εµείς µε τον τρόπο µας; ∆ιότι, αν µου βρείτε µια ελληνική οικογένεια – µε την ευρεία έννοια – που δεν επιχείρησε να βάλει ένα παιδί, εγγόνι, ανίψι στο ∆ηµόσιο, θα καταλάβω το ατόπηµα του αντιπροέδρου. Αλλά, όταν κουτσοί, στραβοί, ικανοί κι ανίκανοι σκοτώνονταν – και σκοτώνονται – για µια θέση στη σιγουριά του ∆ηµοσίου, ποιος µπορεί να πει µετά ότι δεν φάγαµε; Επιδόµατα έγκαιρης προσέλευσης, ζεστάµατος µηχανής, πετυχηµένου εσπρέσο, πρωινής προσευχής, όλα αυτά ποιος τα έφαγε; ∆ιότι δεδουλευµένα δεν είναι. Αλλά και µήπως ο µισθός ανταποκρίνεται κάπου; Πηγαίνεις στις υπηρεσίες και περιφέρεσαι από αρµόδιο σε αρµόδιο σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό λαβύρινθο, σε µια προσπάθεια να δικαιολογήσουν όλοι τις θέσεις τους – µε λιγοστές εξαιρέσεις. Και τώρα που πάει ναµπει µια τάξη στο χάος – όχι να απολυθούν όσοι περισσεύουν, αλλά να µετακινηθούν για να καλύψουν άλλες θέσεις όπου µπορεί να υπάρχουν κενά – έχει γίνει µέγας χαµός. ∆ιότι θα χαθούν τα επιδόµατα. Αντε να βρουν από την αρχή κόλπα για λούφα µε την πρώτη ευκαιρία (ξέρετε ότι υπάρχουν υπηρεσίες που οι υπάλληλοι δεν πηγαίνουν στη δουλειά την ηµέρα της γιορτής τους;). Οπότε ας βγούµε, αδέλφια, όλοι στους δρόµους, ας τους κλείσουµε, ας παραλύσουµε τις συγκοινωνίες, ας κάνουµε τη ζωή µας ακόµη πιο δύσκολη. ∆ιαφορετικά, θα αφήσουµε τους πολιτικούς να τρώνε µόνοι τους.