Δεν θέλει να του στήσουν άγαλµα

Ηταν 19 Δεκεµβρίου του 1989 στη Δρέσδη, όταν ο Χέλµουτ Κολ δήλωνε µπροστά σε ένα πλήθος 100.000 ανθρώπων: «Σκοπός µου παραµένει, όταν θα το επιτρέψει η Ιστορία, η ένωση του γερµανικού έθνους». Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα ο δεξιός δήµαρχος της πόλης θέλει να τιµήσει τον αρχιτέκτονα της επανένωσης των δύο Γερµανιών µε ένα άγαλµα. Η πρόταση όµως βρίσκει αντίθετους Πράσινους, Σοσιαλδηµοκράτες και κοινή γνώµη που κάνουν λόγο για «προσωπολατρία». Τη λύση την έδωσε ο ίδιος ο πρώην καγκελάριος. «Δεν θέλω µνηµεία», διεµήνυσε ο 80χρονος Κολ προς τις Αρχές της Δρέσδης. «Καλύτερα να βάλετε µια αναµνηστική πινακίδα για εκείνους που συµµετείχαν στις διαδηλώσεις» και οι οποίες σηµατοδότησαν την αρχή του τέλους για το Τείχος του Βερολίνου.

Καθηλωµένος σε αναπηρική πολυθρόνα έπειτα από µια πτώση, ο πρώτος ηγέτης της ενωµένης Γερµανίας δεν επανέρχεται στην επικαιρότητα µόνο από τον δήµο της Δρέσδης αλλά και από τον πρωτότοκο γιο του Βάλτερ, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο µε όλους τους άλυτους λογαριασµούς που έχει µε τον πατέρα του.

Αν ο Πολιτικος µπόρεσε να βγάλει από το αδιέξοδο τη διχασµένη Δρέσδη, ο πατέρας φαίνεται να µην έχει την παραµικρή πρόθεση να πράξει το ίδιο µε τον γιο του. «Για ολόκληρες δεκαετίες ήλπιζα να εί χα έστω και µία φορά έναν ειλικρινή διάλογο µε τον πατέρα µου. Τώρα ξέρω ότι αυτή η συζήτηση δεν θα γίνει ποτέ», γράφει ο 47χρονος Βάλτερ στην αυτοβιογραφία του. «Η πραγµατική του οικογένεια ονοµαζόταν Cdu και όχι Κολ. Αισθανόταν ο αρχηγός µιας αδελφότητας, ήταν σαν φιλοξενούµενος όταν ερχόταν σπίτι. Υπό µία έννοια ήµασταν θεατές της ζωής του, την οποία παρακολουθούσαµε κάθε µέρα από την τηλεόραση». Απόδειξη; Ο Βάλτερ Κολ πληροφορεί το αναγνωστικό του κοινό ότι έµαθε για την αυτοκτονία της άρρωστης µητέρας του από τον γραµµατέα του υπουργικού συµβουλίου για να καταδείξει ότι ο πατέρας του ήταν ένας άνθρωπος χωρίς αισθήµατα, ανίκανος να µιλήσει για προσωπικά πράγµατα.