Ευθυμίου – Ράντου

Οσο κι αν η κύρια προϋπόθεση στη σειρά «Οι αταίριαστοι» είναι να είναι φύσει και θέσει αταίριαστοι μεταξύ τους οι συνομιλητές, δεν παύει να παραμένει μια κρυφή έγνοια ν΄ ανακαλύψει κανείς κάτι κοινό που να τους ενώνει. Προσέχεις μάλιστα συχνά πως όσο επιθετικότεροι εκδηλώνονται ο ένας για τον άλλον, τόσο περισσότερο τους κατατρώει μια ανησυχία να είναι ο εαυτός τους, να μη μιλάνε για λογαριασμό κανενός άλλου παρά μόνον γι΄ αυτό που σκέφτονται οι ίδιοι. Από τις ζωηρότερες και πιο «επικίνδυνες» ίσως συνομιλίες η σημερινή της Ελένης Ράντου με τον Πέτρο Ευθυμίου, διακρίνεις στο βάθος και των δύο τους μια μοναχικότητα. Τη μοναχικότητα του ανθρώπου που ενώ εκφράζεται μέσα από έναν χώρο (το θέατρο) ή ένα κόμμα (το ΠΑΣΟΚ) δεν μπορεί ταυτόχρονα να πειθαρχήσει στον κανόνα και τον ζυγό που συνιστά τόσο ο χώρος όσο και το κόμμα. Με περισσότερες βέβαια ελευθερίες ο πρώτος και λιγότερες ο δεύτερος, αλλά με την κοινή πεποίθηση και οι δυο τους ότι προκειμένου να εκφραστείς ειλικρινά απόλυτα και λυτρωτικά και να μην υποχρεώνεσαι να κάνεις τα «πικρά γλυκά», χρειάζεται να μην ανήκεις πουθενά. Με τον φόβο όμως τότε πως, όσο κι αν φωνάξεις, δεν θα σε ακούσει ψυχή. Το επαναλαμβάνω, παρά τη ζωηρότητα, την αμεσότητα και την έντασή της η σημερινή συνομιλία κάνει τον Πέτρο Ευθυμίου και την Ελένη Ράντου να τους αισθάνεσαι ως ιδαλγούς σε μια ναρκοθετημένη περιοχή. Ή, ακόμη χειρότερα, ως δρομείς που ενώ έχουν εκπαιδευτεί και οραματιστεί ως πρωταθλητές τα χίλια μέτρα, τούς υποχρεώνουν να τρέξουν και μάλιστα ράθυμα τα εκατό. Πώς προετοιμάστηκε μια τόσο άδικη για ενεργούς ανθρώπους εποχή;

Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος είναι διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr