Η πασαρέλα της Αντζελίνας

Ταινία είπατε; Οχι ακριβώς. Κάτι σαν «Τουρίστας» (The Tourist) εντελώς
Το διάταύτα από το πρώτο λεπτό. Στη γλώσσα της πιάτσας τολένε «feelgood». Να περνάς καλά. Με όνειρα πλαστικά. Και µε συνταγή µισή αµερικανική – µισή ευρωπαϊκή. Γι’ αυτό ο σκηνοθέτης, ο Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσµαρκ, είναι Γερµανός της Κολωνίας. Τον θυµηθήκατε; Οχι; Είναι το παιδί, µόλις 37 ετών, που πριν από τέσσερα χρόνια µε τις «Ζωές των άλλων» (Das Leben Der Anderen) έστειλε διακόσιους και πλέον χιλιάδες Αθηναίους να ξεροσταλιάζουν στις αίθουσες µε µια ιστορία που εκ πρώτης όψεως δεν είχε µισή πιθανότητα να κάνει καριέρα στα ταµεία. Το µεγαλύτερο και πιο απρόβλεπτοφαινόµενο των τελευταίων δέκα χρόνων!

Ετσι, λοιπόν, οι αµερικανοί παραγωγοί. Προκειµένου να δέσουν µια ιστορία που να κάνει καριέρα αξιοπρεπή, κυρίως στην ευρωπαϊκή κινηµατογραφική πιάτσα, επέλεξαν για το σενάριο, εκτός του γερµανού σκηνοθέτη και του Αµερικανού Κρίστοφερ ΜακΚουάρι, και έναν Αγγλο. Τον Τζούλιαν Φέλοους, τον σεναριογράφο µε Οσκαρ για το «Γκόσφορντ Παρκ» του ΡόµπερτΟλτµαν. Στο µυαλό τους είχαν λιγότερο action, περισσότερη κοµψότητα, µπόλικη Αντζελίνα, άφθονη τουριστική περιήγηση στο Παρίσι, αλλά κυρίως στη Βενετία. Και κοντά σε όλα αυτά, σε ρόλο συνοδού, «Extra Man», τον Τζόνι Ντεπ. Φυσικά για τα κορίτσια. Αποτέλεσµα; Η Αντζελίνα λάµπει. Αδύνατη, σχεδόν επιπέδου ανορεξικού µοντέλου, αλλά λάµπει. Με µια µικρή ένσταση όσον αφορά τις αναλογίες σώµατος – κεφαλής. Λεπτοµέρειες, θα πείτε. Αλλά από τις λεπτοµέρειες κρίνεται η οµορφιά καµιά φορά. Τέλος πάντων. Η Αντζελίνα λοιπόνκυκλοφορεί και πίσω της αφήνει συντρίµµια. Χωρίς εναέρια κόλπα, τατουάζ, βόµβες, νάρκες και ιπτάµενα στιλέτα. Να, έτσι. Μόνο µε τον αέρα, την αύρα των µατιών της,των τεράστιων βλεφαρίδων της, των ατελείωτων χειλιών της και των ποταµιαίωνξανθιών µαλλιών της.

Η σκηνή – απότις τελευταίες –που περιφέρεται σε στυλ κοντέσας του 19ου αιώνα µε τη µακριά τουαλέτα θα έκανε τον Λουκίνο Βισκόντι να παρατήσει όλεςτις πρωταγωνίστριές του και να γονατίσει στα πόδια της. Εν ολίγοις τα καλύτερα για τη δηµιουργική έµπνευση τηςκυρίας Κόλιν Ατγουντ, από τις πριµαντόνες στηνενδυµατολογία, µε δύο Οσκαρ (ένα εξ αυτών για το «Σικάγο»), καθώς καιστα 11 παλικάριακαι κορίτσια του Make up Department. Εντεκα!

Και ο Τζόνι; Τι να πω. Sorry, κορίτσια. Χαµηλότερος των περιστάσεων. Ολίγον αµήχανος. Και ολίγον αδιάφορος. Είπαµε. Ο συνοδός της κυρίας. Κάτι σαν ανθρώπινο ντεκόρ. Αλλά, για να λέµε όλη την αλήθεια, φαινόµενο κι αυτός. Οχι στην ερµηνεία, αλλά κυρίως στην ηλικία. Φαντάσου. Με πατηµένα τα 48 και τον µπαγάσα µετά βίας τον κάνεις τριάντα. Λόγω χηµείας; Μπορεί. Οι αγγαρείες του επαγγέλµατος. Παρ’ όλα αυτά, το όνοµα µετράει. Τι είναι «Ο τουρίστας»;

Μα φυσικά η Ζολί µετον Ντεπ µαζί. Ανευ αυτών, ούτε τα µισά εισιτήρια. Τι λέω… Κατευθείαν στο DVD. Και ούτε!

Και το στόρι, η ίντριγκα; Οσο ψαχνό η Ζολί των ελάχιστων κιλών, άλλο τόσο, ακόµα λιγότερο, η πλοκή του «Τουρίστα». ∆ηλαδή η Ελίζ Γουόρντ (και το όνοµα κοµψό, αριστοκρατικό, µε αύρα ευρωπαϊκή) ερωτευµένη µε Αλεξάντερ Πιρς, καταζητούµενο µεγαλοαπατεώνα.

Από τη µια το FBI τον καταδιώκει γιατί δεν έχει πληρώσει στην Εφορία το ποσό που αναλογεί στα 2,3 δισεκατοµµύρια µαύρα δολάρια. Από την άλλη ένας απατεώνας τραπεζίτης µε µπράβους ρωσικής Μαφίας τον καταδιώκει κι αυτός γιατί του έχει ξαφρίσει τα ίδια δισεκατοµµύρια. Από εδώ ο Πιρς, από εκεί ο Πιρς, άφαντος ο Πιρς.

Οπότε η Ελίζ λαµβάνει ραβασάκι από τον άφαντο Πιρς. Να επιβιβαστείς – τηςγράφει – στην ταχεία µε προορισµότη Βενετία και να πιάσεις κουβέντα µε έναν κοντό ασήµαντο τύπο. Οπερ και εγένετο. Μπαίνει η Ελίζ, σταµπάρει τον ασήµαντο κοντοστούπη, κάθεται απέναντί του και του λέει: «Εµένα µε λένε Ελίζ, εσένα;». «Φρανκ, αµερικανός καθηγητής Μαθηµατικών». «Συνηθισµένο όνοµα, να το αλλάξεις». Κάπως έτσι και η ταινία. Ολα συνηθισµένα χωρίς φαντασία. Εκτός από την κόµµωση, τα κοστούµια και της Αντζελίνας τη γοητεία!

{{{ video }}}

«Ο τουρίστας»

Με φόντο τη Βενετία Χωρίς ψαχνό Αλλά µε Αντζελίνα Ζολί και Τζόνι Ντεπ

Βαθµοί = feelgood

(οφθαλµόλουτρο)

Καταδύσεις και ψέµατα

«Απνοια» του πρωτοεµφανιζόµενου Αρη Μπαφαλούκα. Θύµα κι αυτός ανάµεσα στις µυλόπετρες του «Biutiful» και του «Submarino». Μακάρι να γλιτώσει και να επιβιώσει. Το εννοώ. Το στόρι – µε την πρώτη µατιά – επίπεδοκαι ρηχό. Ενας πρωταθλητής της κολύµβησης (τον υποδύεται ο Σωτήρης Πάστρας,πραγµατικός πρωταθλητής κολύµβησης), από εργατική, φτωχή οικογένεια, αφοσιώνεται µε φανατισµό στην προπόνηση και τα µετάλλιαπρος εξασφάλιση µιας καλής χορηγίας. Λογικό. Γι’ αυτό πολλές φορές παραµένει πέντε λεπτά χωρίς ανάσα στον βυθό. Απνοια και ασφυξία από ανελέητο καθηµερινό πνιγµό.Από αντίθετη κατεύθυνση η Ιουλιέτα. Εύπορη η δική της οικογένεια και η ίδια µε σπουδές στην Οδοντιατρική και µε φανατικές οικολογικές ευαισθησίες. Ακτιβίστρια των καθαρών θαλασσών. Τα αισθήµατα τους ενώνουν. Οι ανάγκες και η διαφορετική κοινωνικήτους προέλευση τους χωρίζουν. Συγκινήθηκα. Εξαιρετικήη Γιούλικα Σκαφιδά. Εύπλαστο εργαλείο ο Πάστρας. Πολύ καλές οι λήψεις µέσα στο νερό. Μπορεί το στόρι ρηχό, αλλά η σχέση των δύο παιδιών διαµάντι καθαρό. Το συνιστώ!

Βαθµοί = 6

(καρδιά µε καθαρό µυαλό)

«Κάθε ψέµα κρύβει µια αλήθεια» (Kawasakiho ruze).

Από τον Τσέχο Γιαν Χρέµπεκ. Οπου ψυχίατρος τιµηµένος γιατην αντιστασιακή του δραστηριότητα στη διάρκεια των πέτρινων «σοσιαλιστικών» χρόνων, αποκαλύπτεται συνεργάτης του καθεστώτος. Τι να κάνω; Επρεπε να επιβιώσω και µερικούς αντικαθεστωτικούς από τη φυλακή να τους γλιτώσω. Μόνο που ένας εξ αυτών των αντικαθεστωτικών ήταν καλλιτέχνης που αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον δρόµο της εξορίας κι έτσι ο ψυχίατρος του άρπαξε τη γυναίκα και το παιδί του. Μεγάλες και µικρές βρωµιές που εξακολουθούν ναραγίζουν το σηµερινό πρόσωπο αυτών των κοινωνιών. Ουδείς αθώος. Συµβαίνει σε κάθε καθεστώς. Ολίγον µπερδεµένο και αρκετά φλύαρο.Συγκρινόµενο µε τις «Ζωές των άλλων», πολύ κάτω.

Βαθµοί = 5

(αδιάφορο)

H ταφόπλακα της ∆ανίας

Μαύρος και ο ∆ανός Τόµας Βίντερµπεργκ του «Submarino». Το παλικάρι που το 1998 µε την «Οικογενειακή γιορτή» (Festen) άφησε την κινηµατογραφική κοινότητα να χάσκει µε το στόµα ανοικτό. Μέσα στις εκατό πιο αγαπηµένες µου ταινίες όλων των εποχών!

Οπως µε τον Ινιάριτου, το «Biutiful» και τη σκοτεινή πλευρά της Βαρκελώνης, έτσι κι εδώ. Η θεοσκότεινη πλευρά της ∆ανίας. Με µια διαφορά. Κολοσσιαία. Το έρεβος τουΒίντερµπεργκ αναφέρεται και προκύπτει µέσα από τα έγκατα της οικογένειας. Η απελπισία του και η µαυρίλα του συγκεντρωµένα και επικεντρωµένα στο πρωτογενές κύτταρο της κοινωνίας. Η µεγάλη ανατριχίλα. Η κατάρρευση, η χρεοκοπία καιτο τέλος όλων, µα όλων των ανθρώπινων αξιών. Γιατί ορφανά τα δύο αγόρια. Γιατί ο τρίτος, µικρός αδελφός πεθαίνει από ασφυξία. Γιατί στη συνέχεια χωρίζουν οι δρόµοι των δύο επιζώντων αδελφών. Γιατί το στίγµα, η ενοχή και οι τύψεις από αυτό το µοιραίο περιστατικό καταλύουν κάθε δεσµό. Γιατί ο µεγαλύτερος αδελφός στο περιθώριο εντελώς. Γιατί οι αντιδράσεις του, οι συγκινήσεις του, τα ενδιαφέροντά του µπαίνουν στον καταψύκτη οικειοθελώς. Γιατί ακόµα και η σεξουαλική πράξη είναι µια µηχανική διαδικασία προς εκσπερµάτιση σε κάποιο στόµα θηλυκό. Γιατί ένας υπέρβαρος φίλος του, ολότελα, από το εχθρικό περιβάλλον, νοσηρός, φτάνει στο σηµείο να στραγγαλίσει µια γυναίκα που του έκανε τη χάρη να τον βάλειστο δικό της το κρεβάτι. Η µούρλια βαράει κόκκινο και πιο πέρα απ’ αυτό.Γιατί ο νεώτερος αδελφός µε µικρό παιδίαπό νεκρή σύζυγο βαράει ενέσεις ηρωίνης και στο τέλος καταλήγει µικροέµπορος ναρκωτικών. Γιατί, γιατί, γιατί. Ακόµα και η πιο αρρωστηµένη φαντασία, µε τίποτα δεν είναι ικανή να συγκεντρώσει τα ατελείωτα περιστατικά που συµβαίνουν στη ζωή αυτών των δύο τελειωµένων αδελφών! Η ταφόπλακα της ∆ανίας, µιας χώρας που καµαρώνει ως υπόδειγµα πολιτισµού, οικονοµικής ανάπτυξης και οικολογικής ευαισθησίας. Το αόρατο επιµύθιο του Τόµας Βίντερµπεργκ ανατριχιαστικό. Η υλική ανάπτυξη µιας κοινωνίας αντιστρόφως ανάλογη µε τον στοιχειώδη, καθηµερινό ανθρωπισµό. Θεέ µου, λες στο τέλος. Χίλιες φορές στο χωράφι το πτωχευµένο αλλά ηλιόλουστο, εξωστρεφές και ελληνικό, παρά πολίτηςσε µια πλούσια χώρα ταριχευµένη από πάγο σε φέρετρο λαµπερό!

Και κάτι ακόµα προς αποφυγήν µιας σοβαρής παρεξήγησης. Γιατί αρκετοί θεατές _ µεταξύ αυτών και κριτικοί _ µπορεί να υποπέσουνσε ένα µοιραίο λάθος. Να διαβάσουν, δηλαδή, την ψυχρή, σχεδόν µπρούτα µατιά του Βίντερµπεργκ, ως περιγραφική, αδιάφορη και κυνική. Πλάνη. Αντιθέτως. Ο Βίντερµπεργκ περιφρονεί τα φωτιστικά, φωτογραφικά κόλπα. Ακολουθεί αντίθετη πορεία από τον Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου. Γιατί ο Μεξικανός (ο Ινιάριτου) είναι γοητευµένος από τον θάνατο. Γι’ αυτό ασκεί γοητείαη δική του, δηλαδή των ηρώων του, ατελείωτη και δυσβάστακτη απελπισία. Ο Ινιάριτου µπλοφάρει µετον φακό. Ο Βίντερµπεργκ διατηρεί την ηθική καθαρότητά του. Σαν να λέει «εγώ δεν είµαι αυτός». Κι έτσι αποµακρύνει τον θεατή από την ταύτιση µε την τραγωδία των δύο αδελφών. Ο Ινιάριτου σπρώχνει στην ταύτιση. Ο Βίντερµπεργκ στην απόσταση και την παρατήρηση. Κινηµατογραφικά η σκηνοθεσία του Ινιάριτου θριαµβεύει. Ηθικά ο Βίντερµπεργκ ακέραιος, ανιδιοτελής και ανυπεράσπιστος. ∆ύσκολοι καιροί για πρίγκιπες!

{{{ video }}}

«Submarino»

Ανθρώπινα ερείπια στη σηµερινή ∆ανία ∆ύο αδέλφια στον πάτο της κοινωνίας Μαύρος πάγος και καταψύκτης ανθρώπων και δεσµών

Βαθµοί=6

(κατάµαυρο και ανυπεράσπιστο)