«Του σκουπιδιού απέναντι πείτε του πως… πεθαίνω»

Από τον αναγνώστη Γεώργιο ∆. Κοντό η στήλη έλαβε – στο πνεύµα των γιορτινών ηµερών – µια µακροσκελή έµµετρη ελεγεία για την Αθήνα του 2010, από την οποία δηµοσιεύει αποσπάσµατα προς τέρψιν:

«Αθήνα διαµαντόπετρα στης γης το δακτυλίδι / Αθήνα που µας πνίγηκες σε πλούσιο σκουπίδι! / Βαδίζω µες στους δρόµους σου, µέσα σε λεωφόρους / µια µυρωδιά οσφραίνοµαι, σε όλους της τους χώρους!

Ολα τα πεζοδρόµια είν’ ανθοστολισµένα / χαίρεσαι να τα περπατάς, είναι ευωδιασµένα.

Είναι φαρδιά, είναι πλατιά µε ράµπες ειδικές / άνθρωποι µε προβλήµατα, είναι όλο χαρές!

Αθήνα µας πανέµορφη της Αθηνάς καµάρι / κάθε πολίτης χαίρεται, νιώθει ωσάν µανάρι!

Κυκλοφορεί απρόσκοπτα µε δίχως δυσκολία / όλα µε τάξη, µε σειρά, σε πλήρη λειτουργία!

Υπάρχουν ειδικές γραµµές για την κυκλοφορία / όπως ποδήλατα, ταξί και τα λεωφορεία, / οι διαβάσεις των πεζών µε ειδικά καρφιά, / πάντα είναι ελεύθερες περνάµε µια χαρά.

Οι οδηγοί ευγενικοί, αµέσως σταµατάνε, / και οι πεζοί όλο χαρά να τους χαµογελάνε!

Τι ευφορία είναι αυτή, µας έχει καταπλήξει / πολύ φοβάµαι, φίλοι µου, µήπως µας φέρει πλήξη!

Αθήνα µας τρισεύγενη, µακάριοι πολίτες / είµαστε όλοι πρότυπα, δεν είµαστε αλήτες!

Ακούσαµε ποτέ βρισιές; Να βρίζουνε τα θεία;

Είδαµε να τσακώνονται µέσα στα καφωδεία;

Αυτό που φχαριστιόµαστε σε πλήρη ευφορία, / είναι των οχηµάτων µας… ναι! Η κυκλοφορία!

Ολα τα αυτοκίνητα, θαρρείς πως δεν σαλεύουν, / κυλάνε τόσο αθόρυβα την άσφαλτο χαϊδεύουν!

Ούτε ένα φρενάρισµα, κανείς να µην κορνάρει, / µια ηρεµία ανείπωτη, ο ύπνος να σε πάρει!..».