Στίγμα Μόνο ο Γιώργος πλέον είναι αισιόδοξος και ψύχραιµος…

Κρίση. Κλείνει πια ένας χρόνος από την ηµέρα που εγκαταστάθηκε στη ζωή µας, και εξακολουθούµε να τη βρίσκουµε καθηµερινά µπροστά µας, είτε βλέπουµε τηλεόρασηείπε πάµε βόλταγια να φάµε σουβλάκια.Μέχρι τον περασµένο ∆εκέµβριο, κυκλοφορούσαµε αµέριµνοι, και το πολύ πολύνα στήναµε αυτί κάθε φορά που ακούγαµε το οµώνυµο τραγούδιενός Μακρόπουλου από τη Θεσσαλονίκη µε περίεργο στίχο: «κρίση, περνάω κρίση/µαζί µουπώς την έχεις δει/ εγώδεν είµαι αντικείµενο για χρήση» – ζεϊµπέκικο ωραίο για ρέκτες του είδους και για χορευτικά σε ώρες πολύ… πρωινές!

Μετά ήρθε το 2010, που να µην έσωνε, και µαςέπεσε, προϊόντοςτου χρόνου, ο ουρανός στο κεφάλι. Κατακέφαλα που λένε.∆ιότι δεν φτάνει που ήρθαν τα πάνω κάτω, δεν φτάνει που γύρισε η ζωή µας ανάποδα, ξαφνικά αντιληφθήκαµε όλοι πωςτο πάρτι ήταν ώς εδώ. Οτι τοκαλαµπούρι τέλειωσε. Οτι φτάσαµε στο επώδυνο «διά ταύτα», και πως έπρεπε να το πάρουµε αλλιώς, γιατί θα βρίσκαµε…

Χέρι χέρι µε το ΔΝΤ
Εύκολο δεν το λες,το αντίθετο. ∆ιότι, άµα είσαι µαθηµένος σε ένανάλφα τρόπο ζωής, είναι κοµµάτι δύσκολο να δεχθείς απότη µια στιγµή στην άλλη ότι τα πράγµατα πλέον δεν είναι έτσι όπως τα ήξερες, έχουν αλλάξει, και πως το καλύτερο που έχεις νακάνεις είναι να προσαρµοστείς.

Να προσαρµοστείς…, µια κουβέντα είναι. Και µάλιστα δεν είναι καθόλου εύκολο, πλην όµως «ανάγκα και θεοί πείθονται» έλεγανοι αρχαίοι µας πρόγονοι µε τους οποίουςεµείς καµίασχέση! Στην περίπτωσή µας,ας είναι καλά το… ∆ΝΤπου µας προσάρµοσε µια και καλή, µη αφήνοντας καµία δυνατότητα να αντιδράσουµε. Τώραπορευόµαστε σύµφωνα µε τις υποδείξειςτου, και όπως δείχνουν τα πράγµατα θα συνεχίσουµε γιαπολύ ακόµη,µε την ελπίδα ότι κάποιαστιγµή στην άκρητου τούνελ θα φανεί το µαγικό φως που θα µας δείξει ότι ξεµπερδέψαµε.

«Είναι δύσκολη η κατάσταση»
Πότε θα συµβεί αυτό;Για να είµαι ειλικρινής, µακάρι να ‘ξερα. Αλλάκαι όποιος ισχυριστεί ότι γνωρίζει, ψέµατα θα πει. ∆εν υπάρχει πρόβλεψη, πώς να το εξηγήσω;Μπορώ µε βεβαιότητα να µιλήσω για τον εαυτό µου, γιαπαράδειγµα, να πω, ναι σε ό,τι µε αφορά το βλέπω, το είδα (επιτέλους) το «φως» εδώ και µερικές εβδοµάδες, αλλάγια τα γενικότερα δεν µπορώ να µιλήσω. Οσους έχω ρωτήσει, υπουργούς,υφυπουργούς, γραµµατείς και φαρισαίους, απαντούν µε το στερεότυπο «δεν ξέρω, είναι δύσκολη η κατάσταση». Χαίρω πολύ. Το ότιείναι δύσκοληη κατάσταση το ξέρουµε κι εµείς, σας έχουµε ακούσει να τολέτε, άλλο τίποτε πιο ουσιαστικό έχετε να µας πείτε; ∆εν έχουν. Τι έχουν; Την απαισιοδοξία που µαςέχει κατακυριεύσει όλους. Και µόνο ο Γιώργος, ρε παιδάκι µου, δείχνει αισιόδοξος. Από πού την αντλεί αυτή την αισιοδοξία, δεν µπορώ να καταλάβω. Από την πολλή γυµναστική θα είναι, µου φαίνεται… Τον εκτιµούν και τον στηρίζουν
Ή, γιατίεκείνος ξέρεικάτι περισσότερο από µας. Γιατί ο Γιώργος µιλάει µε όλους. Είναι τροµερό το µε πόση ευκολία κινείται σε αυτούς τους κύκλους. Τον βλέπεις µια φορά– κι εγώ τον έχω δει πολλές,πάρα πολλές– να κινείται στο πλαίσιοµιας διεθνούςδιάσκεψης και καταλαβαίνειςότι ο άνθρωπος είναι ένας από αυτούς. Μιλάει όπως αυτοί, σκέφτεται όπως σκέφτονται αυτοί, γελάει µε τα αστεία τους, κάνει και ο ίδιος ανάλογο χιούµορ, είναι ευγενής, προσηνής, φιλικός, καταδεκτικός – και τους ξέρει όλους. Μα όλους. Τόσο που δεν σουπροξενεί την παραµικρή έκπληξη ότιτον γνωρίζουν και εκείνοι. Και τον προσφωνούν µετο µικρό του όνοµα. ∆εν τονλένε Παπανδρέου,τον φωνάζουν Γιώργο. Και του συµπεριφέρονται το ίδιο φιλικά. Βοηθούν όλα αυτά στη διεθνή διπλωµατία; ∆εν σου λέω αναγνώστη µουότι είναι τοπαν, αλλά είναι ένασηµαντικόεργαλείο για να ανοίγεις πόρτες.

Το πανηγύρι σχόλασε
Ο Γιώργος ανοίγει πόρτες, άλλοι τις κλείνουν. Παρακολουθώ αυτή την ιστορία µε τις αντιδράσεις των εργαζοµένων στις ∆ΕΚΟ που απειλούν θεούς και δαίµονες επειδή υφίστανται, όντως, δραστικές περικοπές στους µισθούς τους, και αναρωτιέµαι αν καταλαβαίνουν ότι το πανηγύρι σχόλασε. Οτι δενµπορεί να υφίστανται φτωχοί συνταξιούχοι και χαµηλόµισθοι τόσο µεγάλες περικοπές στις αποδοχές και τις συντάξεις, ενώ εκείνοι που είναι οιευνοηµένοι όλωντων καταστάσεων να µην µετέχουν στις θυσίες στις οποίες υποβάλλεταιο υπόλοιπος λαός. Θα µου πεις, και τι µε νοιάζει εµένα; Να πληρώσουν οι πολιτικοί που τα έκαναν όπως τα έκαναν. Να πληρώσουν, δεν λέω. Αλλά µόνοναυτοί; Εσύ που ωφελήθηκες τόσο,δεν πρέπει τώρα να πληρώσεις το κατιτίς σου; Πρέπει. Γιατί αφού πρέπει, µας απειλείς ότι θα κατεβάσεις τους διακόπτες, θα ακινητοποιήσεις τα µέσα µαζικής µεταφοράς, θα κόψεις το νερό,θα… θα…;Να στο πω καιαυτό: γιατί έτσι συνήθισες όλα αυτά τα χρόνια της ευµάρειας. Τότε που κάθε απεργία ήταν και ένα συν (κεκτηµένο)…


Προσεχώς… συναίνεση

∆ εν φαινόταν να εκδηλώνεται σύντοµα τουλάχιστον η πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού γιακατ’ ιδίαν συναντήσεις µε τους πολιτικούς αρχηγούς, µε στόχο τη συναίνεση. Σύµφωναµε τα όσα µετέφερε, ως προχθές ακόµη κορυφαίος υπουργός, οι συναντήσεις θα είχαν νόηµα αν υπάρξει ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο να επιδιωχθεί η συναίνεση. Αλλιώς το να συζητάς για τη συναίνεση γενικά και αόριστα, έλεγε, χωρίς να υπάρχει αυτό το συγκεκριµένο πλαίσιο,το µόνο που θακαταφέρεις είναι να δώσεις τη δυνατότητα στην αντιπολίτευση, και ειδικά στη Νέα ∆ηµοκρατία, να δηλώνει ότι αυτήπροσφέρει τη συναίνεση γιανα βγει ο τόπος από την κρίση, αλλά η κυβέρνηση την τορπιλίζει. Η θεαµατική στροφή έγινε, µόλις χθες, µετά τη διαπίστωση ότι οι κατακλυσµιαίες αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς στην Ελλάδα, συν το κουτσούρεµα των αµοιβών στις ∆ΕΚΟ, προκαλούν µεν σεισµικές αντιδράσεις, παράλληλα όµως διαµόρφωσαν το πλαίσιοπάνω στο οποίο θα µπορέσει να συζητήσει ο Γιώργος µετους πολιτικούς αρχηγούς.

∆εν ξέρω αν θα την έχει την περιβόητη συναίνεση ο Πρωθυπουργός ― και µάλλον δεν θα την έχει, αλλά τουλάχιστον θα έχει να λέει ότι το προσπάθησε…