[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οι συγχωνεύσεις γίνονται παντού

Συγχωνεύσεις: µια λέξη που έχει «στοιχειώσει» τις ζωές µας. Την ακούµε παντού – γίνεται λόγος για συγχωνεύσεις νοσοκοµείων, συγχωνεύσεις πανεπιστηµίων, συγχωνεύσεις σχολείων, συγχωνεύσεις φορέων και οργανισµών του Δηµοσίου, συγχωνεύσεις τραπεζών.

Κι αν η λέξη «συγχώνευση» έχει γίνει… καραµέλα στα στόµατα των κυβερνητικών στελεχών που συµµετέχουν στα κέντρα λήψης αποφάσεων, στις ζωές των πολιτών έχει γίνει τρόπος ζωής. Στην καθηµερινότητα δεν χρειάζονται µεγαλόπνοα σχέδια, χάρτες και στρατηγικός προγραµµατισµός – αρκεί η εµπέδωση των καθηµερινών αναγκών και των ελλειµµατικών εσόδων στα νοικοκυριά.

Σταδιακά καθίσταται σαφές πως έφτασε η ώρα των (αναγκαστικών) αλλαγών. Κάπως έτσι γεννήθηκε και η ιδέα της συγχώνευσης της κατσαρόλας: µαγειρεύει ένας (συνήθως η γιαγιά ή η µαµά) και προµηθεύει όλα τα µέλη της οικογένειας – ακόµη και εκείνα που έχουν εδώ και χρόνια εγκαταλείψει το πατρικό. Με τον τρόπο αυτό εξοικονοµείται ενέργεια…

Νέα µόδα είναι και οι συγχωνεύσεις διαµερισµάτων: το ενοίκιο βαραίνει τους singles, οι οποίοι προκειµένου να µην ξανακοιµηθούν στο παιδικό τους δωµάτιο στο πατρικό, προτιµούν να συγκατοικήσουν µε τον «κολλητό» ή τον άγνωστο που δέχεται να µοιραστεί τους λογαριασµούς.

Και καθώς η τιµή της βενζίνης έχει πάρει την ανιούσα το car-pooling – ή, για να του δώσουµε µια πιο επίκαιρη ονοµασία, οι «συγχωνεύσεις» διαδροµών – είναι ακόµη ένας αντιπερισπασµός στην ακρίβεια. Συνάδελφοι, συνεργάτες, φίλοι µοιράζονται το ίδιο αυτοκίνητο «ξορκίζοντας» τα καθηµερινά έξοδα. Στον βωµό της οικονοµίας, θυσιάζονται και τα χριστουγεννιάτικά δώρα για τα πιτσιρίκια. Η νονά αγοράζει ένα δώρο για το βαφτιστήρι και το αδελφάκι του και οι γονείς ένα κοινό για τα παιδιά τους.

Και ο οδηγός επιβίωσης δεν έχει τέλος: συγχωνεύσεις διακοπών, συγχωνεύσεις γκαρνταρόµπας, συγχωνεύσεις κεράσµατος…