Μπιρμπίλη – Τερζόπουλος

Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς ποια θα ήταν η πολιτική και η θεατρική κατάσταση της Ελλάδας, αν όλοι οι πολιτικοί ήταν αντίγραφα της Τίνας Μπιρμπίλη και όλοι οι σκηνοθέτες αντίγραφα του Θόδωρου Τερζόπουλου. Μπορεί να ήταν λίγο πληκτικές, με ένα σχετικά μικρό κοινό να ενδιαφέρεται για τις αντίστοιχες δραστηριότητες, σίγουρα όμως θα επρόκειτο για μια πραγματικότητα σοβαρή και άκρως υπεύθυνη. Σε μια συνέντευξη που κράτησε περίπου δυο ώρες, η μόνη στιγμή που υπήρξε κάποιο μειδίαμα ήταν, όπως γίνεται αντιληπτό και από τη μια δημοσιευμένη φωτογραφία, η στιγμή των χαιρετισμών, πριν ανοίξει το κασετόφωνο. Και ακόμη μια στιγμή που, αν και δραματικό ή μάλλον συγκινητικό το περιεχόμενό της, χαμογελάσαμε και οι τρεις μας. Η στιγμή που όταν μίλησε ο Τερζόπουλος για τον εξόριστο πατέρα του, πρόσθεσε η υπουργός: «Εχουμε κάτι κοινό. Κι ο δικός μου πατέρας υπήρξε πολιτικός εξόριστος». Από κει και πέρα, όσο κι αν πολιτικός και σκηνοθέτης είχανε την ικανότητα να τη διαχειριστούν, με μια σχετική αισιοδοξία, η μαυρίλα στάθηκε το κυρίαρχο στοιχείο. Σε βαθμό να θυμίζει τη σπουδαία ρήση του Γκράχαμ Γκριν ότι «η ζωή δεν είναι μαύρη και άσπρη, αλλά μαύρη και γκρίζα». Να ΄ναι άραγε τόσο σκοτεινά γενικότερα τα πράγματα; Δεν αποκλείεται. Οπως όμως και κάτι άλλο είναι βέβαιο: Τόσο στην Ελλάδα όσο και παντού αλλού στον κόσμο, όσο πιο υπεύθυνο αισθάνεται κανείς τον εαυτό του και τη θέση που κατέχει τόσο λιγότερο νιώθει πως οφείλει να αισιοδοξεί. Δυστυχώς ή ευτυχώς που ο πολύς κόσμος – χωρίς να είναι ανεύθυνος- δεν συμμερίζεται τη διάθεση αυτή, γιατί θα παρουσιάζαμε ως κοινωνία αυτοκτονικές τάσεις. Ετσι κι αλλιώς έχει ενδιαφέρον να περιμένει κανείς τη συνέχεια.

Ολόκληρο το άρθρο είναι διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr