Η «µασκότ» της χρεοκοπίας

Οι ευθύνες τουγια την κατάρρευση της Κέλτικης Τίγρης είναι αποδεδειγµένες.Επικοινωνιακά είναι αξιοθρήνητος και το παρουσιαστικό του δεν βοηθάει. Τα ποσοστά αποδοχής του είναι άθλια και την παραίτησή του ζητούν
η αντιπολίτευση,ο Τύπος, ακόµη και δικοί του βουλευτές.Γιατί οΜπράιαν Κόουενδεν αφήνει την πρωθυπουργία για νακάνει τον µπάρµαν στην οικογενειακή παµπ όπωςστα νιάτα του;

Δύσκολα θα µπορούσε να θυµηθεί κανείς άλλον πολιτικό να στήνεται στον τοίχο και να γίνεται αντικείµενο χλεύης από τόσο πολλούς, µε τέτοια συχνότητα και σε τόσο µικρό διάστηµα. Οι Ιρλανδοί δεν χωρίζονται σε αυτούς που µισούν και σε αυτούς που αγαπούν τον Μπράιαν Κόουεν. Χωρίζονται σε αυτούς που τον µισούν και σε εκείνους (τους λίγους) που τον ανέχονται. Μόλις 12% της κοινής γνώµης δηλώνει ικανοποιηµένο από το έργο του και περίπου ίσο ποσοστό πιστεύει ότι µπορεί να βγάλει τη χώρα του από την κρίση. Ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας πρέπει να είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις πολιτικών στην παγκόσµια σκηνή που είδε τα ποσοστά του να καταρρέουν σχεδόν αµέσως αφότου ανέλαβε τα ηνία της άλλοτε Κέλτικης Τίγρης, τον Μάιο του 2008. Γιατί όµως επιµένει να παριστάνει τη λύση όταν είναι σαφές εδώ και καιρό ότι αποτελεί µέρος του προβλήµατος; Η κρίση τον βρήκε σε βαθύ ύπνο, η στεγαστική φούσκα που έσκασε παρασύροντας στην άβυσσο τις τράπεζες τον ξύπνησε απότοµα από τον λήθαργο. Ο Κόουεν δεν µπορεί καν να ισχυριστεί ότι είναι αθώος του αίµατος, να ορκιστεί ότι δεν ήξερε ή να ουρλιάξει ότι παρέλαβε χάος.

Από τον Σεπτέµβριο του 2004 έως την ηµέρα που έγινε πρωθυπουργός ήταν υπουργός Οικονοµικών.

Δηλαδή, ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες αυτού που ο Ντανιέλ ΚονΜπεντίτ χαρακτήρισε πριν από µερικές ηµέρες «άκρατο παράδειγµα φιλελευθερισµού». Το µόνο που φρόντισε να κάνει στους τρεις προϋπολογισµούς που συνέταξε ως υπουργός Οικονοµικών ήταν να οικοδοµήσει φιλολαϊκό προφίλ, δίνοντας αυξήσεις στους συνταξιούχους και µειώνοντας τους φορολογικούς συντελεστές για τα µεσαία εισοδήµατα. Ο Μπράιαν Κόουεν πρόβαρε ευτυχής το κοστούµι του πρωθυπουργού.

Πρόλαβε να το φορέσει λίγο προτού χτυπήσει το πλοίο στα βράχια.

Ιστορική γκάφα. Από τότε, η µία γκάφα διαδέχεται την άλλη και η µία αποτυχία την επόµενη. Τον Ιούνιο του 2008 έχασε το δηµοψήφισµα για τη Συνθήκη της Λισαβώνας σπέρνοντας πανικό στην Ευρώπη. Ο ρόλος που έπαιξε ο ίδιος στο «Οχι» των Ιρλανδών θα µπορούσε να συνοψιστεί στο ηχητικό απόσπασµα από ραδιοφωνική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ένα µήνα πριν από την ψηφοφορία, όταν παραδέχθηκε ότι δεν είχε διαβάσει το κείµενο της Συνθήκης. Προφανώς, είναι ο µοναδικός πρωθυπουργός που προτείνει στους πολίτες να ψηφίσουν για κάτι που ο ίδιοςαγνοεί.

Επίσης είναι ο µοναδικός του οποίου µία σειρά από γυµνά πορτρέτα του, ασφαλώς καθόλου κολακευτικά, εκτέθηκαν µυστηριωδώς τον Μάιο του 2009 στην Εθνική Πινακοθήκη του Δουβλίνου. Πιθανότατα είναι και ο µόνος στον οποίο η σάτιρα επιφύλαξε ένατόσουποτιµητικό παρατσούκλι: Biffo, ακρωνύµιο της φράσης «Big ignorant fucker from Offaly» («Μεγάλος άσχετος γαµ… από το Οφαλι»). Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση, ο Κόουενεπιστράτευσε ό,τι διαθέτει από χιούµορ. Ο Biffo, είπε, βγαίνει απότο «Beautiful intelligent fellow from Offaly» («Οµορφος έξυπνος άνθρωπος από το Οφαλι»).

Οφαλι είναι το χωριό του πρωθυπουργού. Εκεί γεννήθηκε πριν από πενήντα χρόνια, δεύτερος γιος ενός γερουσιαστή και ιδιοκτήτη µιας τοπικής παµπ. Ο µικρός Μπράιαν γέµισε πολλά ποτήρια µε µπίρα και ιρλανδέζικο ουίσκι για τους πελάτες προτού µπει εσωτερικός σε κολέγιο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έπαιζε ποδόσφαιρο στους Offaly Gaelic και σπούδαζε νοµικά. Επειτα γράφτηκε στο κόµµα όπου υπηρέτησε και ο πατέρας του, το Φιάνα Φάιλ, και σε µια κούρσα διαδοχής της ηγεσίας το 1991ποντάρισε στο σωστό άλογο. Ετσι, στα32 του έγινε υπουργός Εργασίας και στη συνέχεια ανέλαβε διάφορα χαρτοφυλάκια ως πρωτοκλασάτος του κόµµατος. Ο Κόουεν εισέπραξε την πρώτη βαριά δηµόσια κατηγορία το 2003, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών. «Δράστης» ήταν ο ενωτικός Βορειοϊρλανδός Ιαν Πέισλι, ο οποίος εκτός εαυτού εξαπέλυσε έναν λίβελο από τον οποίο δεν άφησεαπέξω ούτε το παρουσιαστικό του τότε επικεφαλής της ιρλανδικής διπλωµατίας ούτε ακόµη την άµοιρη µητέρα του. Το «θύµα» όµως µοιάζει φτιαγµένο από το υλικό του ανθρώπου που ηδονίζεται στον ρόλο του οσιοµάρτυρα. Σχεδόν ζήτησε συγγνώµη για τη βραχνάδα στη φωνή του όταν ένας πολιτικός αντίπαλός του είπε ότι ακουγόταν σαν «µεθυσµένος ή φτιαγµένος» σε µια ραδιοφωνική συνέντευξή του. Τα δηλητηριώδη σχόλια που του επιφυλάσσει ο Τύπος της χώρας του µετά την προσφυγή της Ιρλανδίας στον ευρωπαϊκό µηχανισµό στήριξης, οι κραυγές από τους ίδιους τουςβουλευτές του να παραιτηθεί, η οργή του κόσµου είναι σαν να δυναµώνουν την πίστη του στην αποστολή του.

Ο Κόουεν σηκώνει αγόγγυστα τον σταυρό του µαρτυρίου και ανεβαίνει τον Γολγοθά του, διαβεβαιώνοντας ότι θα σταυρωθεί αφότου περάσει τον προϋπολογισµό και µερικά νοµοσχέδια για την υλοποίησή του από τη Βουλή.

Πίσω στην παµπ. Γιατί επιµένει τόσο; Ως γνήσιος οσιοµάρτυρας θέλει να πιει το πικρό ποτήρι µέχρι το τέλος; Τα φροϋδικά πασαλείµµατα είναι περιττά. Μήπωςπαλεύει ακόµη για την υστεροφηµία του ή πιστεύει ότι µόνο αυτός µπορεί να σώσει τη χώρα του; Μάλλον είναι αργά. «Ως πρωθυπουργός απέδειξε ότι είναι µια θλιβερή αποτυχία. Τα “κατορθώµατά” του στο δηµοψήφισµα για τη Συνθήκη της Λισαβώνας δεν περιγράφονται. Είναι χοντροκέφαλος, ανέµπνευστος, στερηµένος από ιδέες και δέσµιος των δηµοσίων υπαλλήλων του. Το χειρότερο από όλα είναι ότι από τις άθλιες επιδόσεις του δεν κινδυνεύει να καταρρεύσει µόνο ο ίδιος αλλά και ολόκληρη η χώρα». Αυτά έγραφαν στο κύριο άρθρο τους τον Ιανουάριο του 2009 οι «Sunday Times». Από τότε µέχρι σήµερα ο Κόουεν έχει περάσει από τη Βουλή τρεις – τέσσερις προϋπολογισµούς, έχει δώσει στις τράπεζες 35 δισ. ευρώ µε αποτέλεσµα να φτάσει το έλλειµµα στο 32% του ΑΕΠ, ανακοίνωσε ένα σκληρότατο πρόγραµµα λιτότηταςκαι µάλλον σκοπεύει να δώσει άλλα 30 δισ. στις τράπεζες από τα 85 δισ. ευρώ του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Σύσσωµος ο Τύπος προανήγγειλε το τέλος του. Ή την αρχή µιας νέας καριέρας στην παµπ της κοµητείας του Οφαλι.

ΕΙΠΕ

Δεν παραδίδω την πρωθυπουργία ή την αρχηγία του κόµµατος σε περίοδο κρίσης

ΕΙΠAN ΓΙ’ΑΥΤΟΝ

Είναι τυφλός, γαντζώνεται στην εξουσία δήθεν για το εθνικό συµφέρον, ενώ όσοι τον περιβάλλουν θέλουν να αποχωρήσει

Η εφηµερίδα «Irish Examiner» σε κύριο άρθρο της