[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Στα σύνορα της ανοµίας

Πού αρχίζει και πού τελειώνει η ανοχή; Τι ακριβώς _ περίπου έστω – σηµαίνει ο όρος πολυπολιτισµικότητα; Πού αρχίζουν και πού σταµατούν τα ανθρωπιστικά µας αντανακλαστικά; Ποιος δικαιώνεται και ποιος αδικείται όταν τα εξαθλιωµένα πλήθη των παράνοµων µεταναστών καταλαµβάνουν τις πλατείες του κέντρου της πρωτεύουσας, τον Αγιο Παντελεήµονα, την Αττική και την Βικτωρίας; Είναι φασίστες και ρατσιστές όσοι κάτοικοι και περίοικοι αισθάνονται πως απειλούνται και αντιδρούν;

Εχουν δικαίωµα οι µουσουλµάνοι να προσεύχονται µπροστά στα Προπύλαια; Για ποιους λόγους η ηγεσία της Εκκλησίας εµπόδιζε τόσα χρόνια την ίδρυση τεµένους στην Αθήνα; Και ποιος είναι ο λόγος που αποφάσισε πως δεν συντρέχουν πλέον οι πρώην λόγοι και το αποδέχθηκε;

Τα παραπάνω ερωτήµατα – και πολλά ακόµη – θα µπορούσε να αποτελέσουν διδακτορική διατριβή µε θέµα την ελληνική κοινωνία. ∆υστυχώς, είναι ερωτήµατα της αθηναϊκής καθηµερινότητας.

∆εν τα προστατεύει η ασφάλεια του επιστηµονικού εργαστηρίου και σίγουρα δεν τα επικυρώνει η αντικειµενικότητα του τρίτου παρατηρητή. Αφορούν όλους εµάς που ζούµε «εδώ µέσα», τους όρους της αξιοπρέπειάς µας, τα όρια της καθηµερινότητάς µας, τον χώρο πουµοιραζόµαστε όλοι µαζί. Κοινώς αφορούν τη ζωή µας – τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο.

Ξέρω πως όταν µιλάς για όρια ο νους πάει αυτόµατα στα σύνορα και τα σύνορα, εδώ και µερικές δεκαετίες, δεν είναι πια της µόδας. Ολοι θέλουν να τα καταργήσουν, οιΓιατροί Χωρίς Σύνορα, οι ∆ηµοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα,οι «Μάγειροι χωρίςσύνορα», οι «Χρηµατιστές χωρίς σύνορα», οι διηπειρωτικοί πύραυλοι. Κι όµως, η ζωή έχει ανάγκη από σύνορα, γιατί τα σύνορα της δίνουν σχήµα, και µια ζωή που δεν έχει σχήµα στα ελληνικά τη λέµε άσχηµη. Γι’ αυτό και κανείς δεν θέλει να καταργηθούν τα σύνορα της γλώσσας που µιλάειή τα όρια που χωρίζουν την ιδιωτική του ζωή από τη δηµόσια. Από αρχαιοτάτων χρόνων, που λένε, η «πόλις», το κύτταρο της δηµοκρατίας, είχε ανάγκη από σύνορα για να υπάρξει.

Κι αν υπάρχει κάποιος τρόποςγια να διαγνώσουµε τις πραγµατικές διαστάσεις της κοινωνικής επιδηµίας που ακούει στο όνοµα «παράνοµη µετανάστευση» θα πρέπει ναξεκινήσουµε από τη διαπίστωση πως η Αθήνα είναι µια πόλη χωρίς όρια. Μια πόλη που όπως έχει γυρίσει την πλάτη της στη θάλασσα έτσι έχει γυρίσει την πλάτη της και στο σχήµατης ζωής της, άρα στην πραγµατικότητα.

Τώρα η πραγµατικότητα µας φοβίζει. Και µας φοβίζει επειδή έχουµε καταστρέψει οι ίδιοι τα εργαλεία που θα µας επέτρεπαν να την επεξεργαστούµε. Και όταν µιλάµε για κοινωνική ζωή τα εργαλεία αυτά ακούν στο όνοµα της νοµιµότητας. Το ελληνικό κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να επιβάλειτη νοµιµότητα στα σύνορά του. Μέχρι πέρσι ψάρευε ταλαίπωρους στα ατέλειωτα µίλια της θάλασσας και τώρα τους κυνηγάει στον Εβρο. Περνούν σαν από σουρωτήρι και «διοχετεύονται» στα αστικά κέντρα όµηροι της εξαθλίωσης και της παρανοµίας που το ίδιο το κράτος τούς παρέχει.

Η Ελληνική Αστυνοµία δεν έχει τη δυνατότητα να επιβάλει τη νοµιµότητα στην επικράτειά. Είναι όµηρος κι αυτή της δυσπραγίας και του µπάχαλου του δηµόσιουτοµέα στον οποίον ανήκει. Οµηρος επίσης µιας συναινετικής παραβατικότητας την οποία µοιράζεται µετους υπόλοιπους πολίτες.

Και όλοι µαζί παρακολουθούµε την πραγµατικότητα να µας κατακλύζει από παντού, έχοντας χάσει ακόµηκαι τη δύναµη να αναρωτηθούµε πώς φτάσαµε ως εδώ. Γιατί εµείς οι ίδιοι, µετον τρόπο που συµπεριφερόµαστε στον δηµόσιο χώρο, δείξαµε τον δρόµο στους ταλαίπωρους.Πολύ πριν καταλάβουν οι λαθροµετανάστες τις πλατείεςµας είχαµε απαγορεύσει την Αθήνα σε µητέρες µε παιδιά, σε γέροντες, σε πεζούς και σε αναπήρους. Ανεχόµενοι την κάθε λογήςπαρανοµία – απόδειξη ότι η ανοχή δεν είναι πανάκεια.

Το πρόβληµα της υποδοχής των λαθροµεταναστών είναι πολύ µεγάλο για να µπορέσει να χωρέσει σε στερεότυπα συµπεριφοράς. Η αδυναµία µας να το αντιµετωπίσουµε, και πραγµατική και ψυχολογική, είναι σύµπτωµακοινωνικής πτώχευσης η οποία, σε συνδυασµό µε την οικονοµική, φτιάχνει έναυπέροχο δηλητηριώδες µείγµα.

Η άνοδοςτης Χρυσής Αυγήςστον Αγιο Παντελεήµονα δεν αντιµετωπίζεται µε τις ηθικοπλαστικές ρητορείες ενός ανθρωπισµού ο οποίος αυτοαποκαλείται αριστερός, όµως είναι ακαδηµαϊκός, κοινώς αποκοµµένος από την πραγµατικότητα. Οπως κανείς δεν δικαιούται να πάρει ένα ρόπαλοκαι να χτυπάει όποιον δεν γουστάρει, έτσι και κανείςδεν δικαιώνεται χαµογελώντας µε συγκατάβασηµπροστά στην πραγµατικότητα.

Το πρόβληµα της λαθροµετανάστευσης είναι συνυφασµένο µε το πρόβληµα της πρωτεύουσας και κατ’ επέκταση της ελληνικής κοινωνίας. Θα χειροτερεύει, ώσπου να µας πνίξει, αν δεν ξανακάνουµε την Αθήνα πόλη, αν εµείς οι ίδιοι δεν αποκαταστήσουµε τα όρια που εµείς οι ίδιοι καταργήσαµε.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Πριν καταλάβουν οι λαθροµετανάστες τις πλατείες µας είχαµε απαγορεύσει την Αθήνα σε µητέρες µε παιδιά, σε γέροντες