[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το µουσείο της παράνοιας

Εχω χάσει την άνεση που είχα κάποτε, να κατεβαίνω για ψύλλου πήδηµα στο κέντρο της Αθήνας. Με κατέβασε τις προάλλες η ταινία του Λάκη Παπαστάθη. Η Σταδίου µύριζε ακόµη από τα απογευµατινά επεισόδια και το δακρυγόνο τσίµπαγε τη µύτη µου σαν καρφάκι κανελογαρίφαλα. Υπό την επήρεια αυτού του παραισθησιογόνου, είπα να επαναλάβω την προσπάθεια και να εκτεθώ στο φοβικό αντικείµενο µήπως και συνηθίσω τη νέα κατάσταση αλλά πού…

Το άλλο πρωί βρέθηκα απροετοίµαστη στης Σκουφά την ολόµαυρη ράχη όπου άρχισα να µετράω κλειστά µαγαζιά και συφοριασµένα τραπεζοκαθίσµατα. Τουλάχιστον αυτήν τη φορά δεν έπεσα στη χλεύη του πάσα ένα ταρίφα, να µε βλέπει να λειώνω στο πεζοδρόµιο κι αυτός να µου παίρνει βιογραφικό για να το σκεφτεί αν θα µου δώσει την ευκαιρία. Από όλα τα ταξί που σταµάτησαν µπροστά µου διάλεξα αυτό που δεν είχε ταµπελίτσα no smoking ούτε το ραδιόφωνο στον Ντέρτι FM. Οταν φτάσαµε στον προορισµό µας ζήτησα ψυχαναγκαστικά την απόδειξή µου, για να διαπιστώσω άλλη µια φορά ότι σ’ αυτήν τη χώρα αλληλοδουλευόµαστε αγρίως.

Από το ντουλαπάκι του συνοδηγού ξετυλίχτηκε σαν ρολό χαρτί υγείας το µασούρι µε τις «περιφρονηµένες» αποδείξεις. Κράτησα τη χάρτινη µπούκλα των πεντακοσίων ευρώ που µου πρόσφερε ο ταξιτζής για ενθύµιο κι αφού δεν βρήκα εκεί επάνω τα ονόµατα και τις διευθύνσεις των δικαιούχων σκέφτηκα να το ταχυδροµήσω ενταύθα στον κύριο Παπακωνσταντίνου ή σε όποιον άλλον συλλέκτη ενδιαφέρεται.