Κουβέλης – Ναυπλιώτου
Τα «μάτια» κατά γενική ομολογία του ελληνικού θεάτρου με τα «μάτια»- κατά μερική ομολογία - της ελληνικής πολιτικής ζωής
Οσο αταίριαστοι κι αν είναι οι νέοι άνθρωποι, σίγουρα οι διαφορές τους δεν τους κάνουν μεταξύ τους καχύποπτους και επιφυλακτικούς, όπως συμβαίνει με τους ώριμους. Οπως καταλαβαίνει ή υποψιάζεται ακόμη και ο συμπτωματικός αναγνώστης (πώς να το κάνουμε, δεν μπορεί να είναι όλοι φανατικοί!), οι συνεντεύξεις των «Αταίριαστων» είναι πολύ μεγαλύτερες σε έκταση από τις δημοσιευόμενες. Επιλέγεται με ακρίβεια στην απόδοση ακόμη και ενός «και» το καλύτερο, ζωντανότερο και ουσιαστικότερο κομμάτι τους. Είχες, λοιπόν, την αίσθηση με τη Μαρία Ναυπλιώτου και τον Σπύρο Κουβέλη πως σε οποιονδήποτε βαθμό κι αν διαφωνούσαν (και συχνά διαφωνούσαν έντονα) δεν θα είχανε κανένα πρόβλημα να συνεχίσουν να συζητάνε τις διαφωνίες τους και, όταν χωρίσουνε, να αισθάνονται ευτυχέστεροι και εσωτερικά πλουσιότεροι. Πρόκειται σαφέστατα για μια κατάκτηση κι ένα προνόμιο των νέων ανθρώπων, οι απόψεις και οι σκέψεις τους, όσο επώδυνες κι αν είναι, να μην μεταβάλλονται σε προκαταλήψεις. Φτάνει να σκεφτείς τις συγκρούσεις, όπως τις διασώζουν οι μαρτυρίες, ανάμεσα σε ιδεολογικά ομόζυγους καλλιτέχνες και πολιτικούς, όπως αίφνης η Κατίνα Παξινού και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, για να χαρείς μια συζήτηση όπως αυτή με τους σημερινούς «Αταίριαστους» που, αν δεν πηγαίνει παραπέρα τα πράγματα (προσωπικά πιστεύουμε ότι τα πηγαίνει), ωστόσο τα φωτίζει, τα αποκαλύπτει, και εν πάση περιπτώσει τα βγάζει από την τροχιά της ρουτίνας . Κι αυτό κάθε άλλο παρά λίγο είναι.
Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος είναι διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr














