«Αλλάζει η μόδα, παλιώνεις, σε πετάνε!»

Εποχές, συνήθειες, στέκια, παρέες. Κάθε στέκι και μια εποχή, κάθε παρέα ένας μικρόκοσμος που πάνω της «διαβάζεις» τα ήθη των καιρών. Το κεφάλαιο για τον Γιάννη Παπαϊωάννου («Αλλάζει η μόδα, παλιώνεις, σε πετάνε!») ξεκινάει από το «Χάραμα» της Καισαριανής την εποχή της δικτατορίας. «Στα χρόνια της δικτατορίας», διαβάζουμε, «όταν ο Τσιτσάνης ιερουργούσε στο “Χάραμα”, πήγαινα συχνά για να τον ακούσω. Ποτέ, φυσικά, δεν ήμουν μόνος. Είχαμε μια καλή παρέα, που την αποτελούσαν δύο γνωστοί ζωγράφοι, οι Αντώνης Ιωάννου και Χρήστος Καρράς, ο Λοΐζος, οι μηχανικοί Δαφέρμος και Παπαθανασιάδης κι εγώ. (…) Στο “Χάραμα” γνώρισα τον Παπαϊωάννου. Τον μπαρμπα-Γιάννη, όπως τον αποκαλούσαν, με συμπάθεια, όλοι οι φίλοι του ρεμπέτικου και του λαϊκού. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς έγινε η αρχή, αλλά κάποιο βραδάκι ο Παπαϊωάννου αριβάρισε στο σπίτι μου μαζί με τον γιο του, τον Αντώνη. Κρατούσε και το μπουζούκι του για να μου παίξει μερικά τραγούδια. Κουβεντιάσαμε πάνω από τρεις ώρες. Ο Παπαϊωάννου έριξε και μερικές πενιές. Πάνω στην κουβέντα άρχισε να μου ξετυλίγει γλυκά και ανθρώπινα το κουβάρι της ζωής του που ήταν γεμάτο περιπέτειες».

Σε κάποια στιγμή ο Λευτέρης Παπαδόπουλος τον ρωτάει για τη λογοκρισία επί εποχής Μεταξά και του λέει ότι κάπου είχε διαβάσει πως είχε πάει ο ίδιος ο Παπαϊωάννου να τον δει. Ο Παπαϊωάννου απαντά: «Εγώ πήγα, αλλά όχι στον Μεταξά. Αυτά είναι παραμύθια. Πήγα στη λογοκρισία. Αυτοί νομίσανε ότι θα δούνε τίποτα ζωνάρια, φούντες και τέτοια. Φόρεσα ένα μπλε κοστούμι, πήρα κι ένα φίλο μου και πήγαμε με το μπουζούκι στο χέρι.

(…) Είχα το μπουζούκι σε μια πάνινη θήκη. Μόλις το ΄βγαλα, καταλαβαίνεις άστραψε ο κόσμος. Γιατί το φίλντισι δεν ήταν πάστα, ήταν αληθινό. Και όλο ασήμι τα κλαριά δίπλα. (…)-Και τι του είπες του Ψαρούδα; Λέει: “Αυτό είναι μπουζούκι;” Λέω:

“Μάλιστα”. Το κοίταξε. Υστερα του ΄παιξα.

Επιασε και ο Κωνσταντινίδης (σ.σ. φίλος και συνεργάτης του)

την κιθάρα, πλακώσαμε κάτι ντουετάκια, γούσταρε ο άνθρωπος κι εκεί τελείωσε η ιστορία. Ο Μάρκος τώρα… Αν πήγαινε ο Μάρκος, με το “α” που θα ΄κανε, θα μας κλείνανε μέσα!».