Εναλλακτικά Το Νησί της οικονοµίας

Η ΕΙ∆ΗΣΗ ήρθε από τη χώρα της σοκολάτας – δηλαδή την Ελβετία. Και δεν συγκίνησε κανέναν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας – δηλαδή την Ελλάδα, όπουασχολούµαστε µε άλλα. Η εταιρεία Roche, ένας από τους γίγαντες του φαρµακευτικού κλάδου διεθνώς, θα κόψει 5.500 θέσεις εργασίας τα επόµενα δύο χρόνια. Πρόκειταιγια το 7%του προσωπικού της. Γιατί;∆ιότι οι συνθήκεςστην αγορά έχουν χειροτερεύσεικαι η εταιρεία ανασυγκροτείται.

Τα πράγµατα είναι λοιπόν άσχηµα έξω, δηλαδή εκτός συνόρων. Μόνο στη χώρα µας οι θέσεις εργασίας στις ∆ΕΚΟκαι το ευρύτερο ∆ηµόσιο προστατεύονται ωςυπέρτατο αγαθό, ενώ οιαπολύσεις θεωρούνται ταµπού. Αυτό, παρά τογεγονός ότι έχουµε χρεοκοπήσει και ζούµε µε τα λεφτά των άλλων, του ∆ΝΤ και των Γερµανών.

ΚΑΝΕΙΣ ∆ΕΝ θέλει να χάνει ένας εργαζόµενος τη δουλειά του.Ωστόσο, η διαφορά της Ελλάδας µε τον υπόλοιπο κόσµο είναι εντυπωσιακή και εξηγεί πολλά. Αφήστε τον ελβετικό ιδιωτικό τοµέα. ∆εν κόβει η Βρετανία µισό εκατοµµύριο θέσεις στο ∆ηµόσιο για να ξαναγίνει η χώραανταγωνιστική; Ολα αυτά όµως στη χώρα µας είναι αδιανόητα. Σύσσωµη η αντιπολίτευση– από Αντώνη έωςΑλέκα – εξαπολύει µύδρους κατά του Μνηµονίου. Σύσσωµο το βαθύ – και λιγότερο βαθύ – ΠΑΣΟΚ, τόσο εντός όσο και εκτός της κυβέρνησης, έχει µετατρέψει τις θέσεις εργασίας στις ∆ΕΚΟ σε κόκκινη γραµµή. Στα µουλωχτά, βέβαια, υπολογίζουν ναξεφορτώσουν από το σκάφος τους συµβασιούχους.

Η ουσία είναι πως η πίεση από το πολιτικό σύστηµα είναι τόσο µεγάληπου η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει ενσωµατώσει στον λόγο της έναν αρνητισµό απέναντι στο Μνηµόνιο που η ίδια υπέγραψε, όπως υπενθύµισαν οι ελεγκτές της τρόικας στηΛούκα Κατσέλη που πήγε να κάνει την πονηρή στα εργασιακά. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ενώ σύσσωµη η χώρα παρακολουθεί κάθε ∆ευτέρα «Το Νησί». Η εµµονή µε την ιστορία των λεπρών της Σπιναλόγκας θα µπορούσε να είναι καθρέφτης µιας εθνικής στιγµής. Θα µπορούσαµε δηλαδή να αισθανόµαστε λεπροί σε αναφορά µε τη διεθνή αποµόνωση – και µαζίτην απαξίωση – τηςχώρας. Είναι όµως έτσι; Σε σχέση µε όσα συµβαίνουν ήδη εδώ και µερικά χρόνια στο εξωτερικό, η Ελλάδα µοιάζει ειδυλλιακή. Μέχρι τώρα, δεν ήταν αποικία λεπρών αλλά παραδείσια νήσος. Παρότι η µόδαείναι να µέµφεται κανείς συλλήβδην τα πολιτικάκόµµατα, η αλήθεια είναι πως στη χώρα µας άνθησε εδώ και δύο δεκαετίες η οικονοµία του φραπέ. Αυτή σταµάτησε να είναι βιώσιµη. Οχι γιατί κάναµε εµείς – ή οι κυβερνώντες – κάτι διαφορετικό, αλλά γιατί άλλαξεο κόσµος – ή µάλλον τον άλλαξε βίαια η οικονοµική κρίση. ∆εν την καταλάβαµε, αλλά µας καταλαµβάνει ραγδαία.