Η… αδυναμία των πολιτικών

ΔΝΜ: τον τελευταίο καιρό τέλειωσα τη μετάφραση της «Ιλιάδας», μετά τη μετάφραση της «Οδύσσειας». Το πρόβλημα είναι πώς κάνει κανείς μια τέτοια δουλειά, με το περίσσευμα ή με το έλλειμμα το φιλολογικό, με το περίσσευμα ή με το έλλειμμα το ανθρώπινο και το συγκινησιακό.

Οσο κι αν φαίνεται περίεργο, η «Ιλιάδα» θα ήταν μεταφρασμένη συμβατικά, αν δεν είχε μεταφραστεί με βάση, όπως και η «Οδύσσεια», το έλλειμμά μου. Βέβαια όταν το έλλειμμα παραγίνεται κι είναι πολύ πρακτικό, αποτελεί ένα ζόρι που δύσκολα το βαστάει κανείς. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, καλύτερα έτσι, παρά να είσαι φορτωμένος με τα αγαθά του περισσεύματός σου και να έχεις ξεχάσει αυτή τη διακίνηση μεταξύ του πόρου και της απορίας και με τις δυο σημασίες που μπορεί να έχουν οι λέξεις αυτές.

Κ.Μ.: Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η παρατήρησή σας αυτή, γιατί μπορεί να είναι προϊόν μιας σταδιακής διαδικασίας προς την αυτογνωσία που αγγίζει την ωριμότητά της, αλλά δείχνει επίσης την παντελή αδυναμία των σύγχρονων πολιτικών ως προς το να παρουσιάσουν προς τα έξω με θάρρος τα ελλείμματά τους.

ΔΝΜ: Να αγιάσει το στόμα σας.