[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ετσι είναι αν έτσι νοµίζετε

Δεν χωράει αµφιβολία πως είµαστε ο ευφυέστερος λαός του κόσµου τούτου. Το αποδεικνύει η αντίληψη που έχουµε για τον εαυτό µας. Και η αντίληψη που έχει για τον εαυτό του ο ευφυέστερος λαός του κόσµου, δεν µπορεί παρά να είναι ακριβής.

Δεν χωράει επίσης αµφιβολία ότι ενίοτε το υπερβάλλον βάρος της ευφυΐας µας µάς έχει προδώσει. Σκέφτοµαι µερικές περίτρανες ιστορικές πανωλεθρίες, όπως η Μικρασιατική Καταστροφή ή ο Εµφύλιος Πόλεµος. Η οξύνοια που οδήγησε τα ελληνικά στρατεύµατα στα βάθη της Μικράς Ασίας και η αλληλοσφαγή που ακολούθησε το τέλος της γερµανικής κατοχής αποδεικνύουν ότι, αν µη τι άλλο, ακόµη και όταν µας προδίδει η ευφυΐα µας δεν µας εγκαταλείπει η µοναδικότητα του χαρακτήρα µας. Δεν ξέρω σε ποια από τις δύο ιδιότητες, τη µοναδικότητα ή την ευφυΐα, θα πρέπει να αποδώσουµε το θάρρος όσων ζητούν αύριο την ψήφο µας για να µας απαλλάξουν από τις δυσβάστακτες υποχρεώσεις του περιβόητου Μνηµονίου. Κάποιοι θα σκεφτούν ενδεχοµένως πως πρέπει να το αποδώσουµε στην ικανότητα της αυτοδιακωµώδησης η οποία είναι σίγουρα αποτελεσµατικότερη όταν οι πρωταγωνιστές της πείθουν το κοινό τους πως ό,τι κάνουν πιστεύουν πως το κάνουν στα σοβαρά. Οι µεγάλοι κωµικοί, ως γνωστόν, δεν χρειάζονται τα χάχανα που ακούγονται για να επισηµάνουν στους θεατές τους πότε πρέπει να γελάσουν. Φτάνει η σοβαρή έκφραση του Μπάστερ Κίτον ή η καλοκάγαθη φυσιογνωµία του Λογοθετίδη για να µας κάνουν να σκάσουµε στα γέλια µε τα παθήµατά τους.

Ξέρουµε επίσης πως η ικανότητα της αυτοδιακωµώδησης µάς βοήθησε ψυχολογικά σε πολλές δύσκολες στιγµές. Κάποτε πολλοί από µας έβρισκαν ιδιαιτέρως χαριτωµένα τα ραπίσµατα που έριχναν οι ηγέτες µας στους µεγάλους του κόσµου τούτου, ή την απαγόρευση διέλευσης της πυρηνικής ενέργειας από την επικράτεια του Δήµου Δάφνης. Ηµασταν µικροί και αδύναµοι, όµως, αν µη τι άλλο, είχαµε την πλάκα µας. Είχαµε την πλάκα µας όσο ακόµη µπορούσαµε να αντιδιαστέλλουµε την αυτοδιακωµώδηση της πολιτικής µας ζωής σε κάποια στάση σοβαρότητας η οποία, αν και µειονοτική, τουλάχιστον έσωζε κάποια προσχήµατα. Σήµερα όµως που την όποια σοβαρότητα την έχει σαρώσει η σοβαροφάνεια του κυνισµού και τα προσχήµατα θάφτηκαν κάτω από τα µπάζα της πανωλεθρίας µας, τη χάρη της αυτοδιακωµώδησης την έχει σαρώσει µια κακοφορµισµένη γκριµάτσα συνενοχής.

Μα και βέβαια µιλάω για την Αθήνα, γι’ αυτή την πόλη που η ευφυΐα µας και η ιδιαιτερότητά µας την έχουν µετατρέψει σε ένα αχανές συνονθύλευµα έµψυχων και άψυχων που µόνο πόλη δεν είναι. Γι’ αυτή την ανάλγητη χαβούζα που εκδικείται τους κατοίκους της στο κάθε τους βήµα, στο πεζοδρόµιο, στον δρόµο, ακόµη και στα ίδια τους τα σπίτια. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Δεν περιµένω πως ένας δήµαρχος στα τέσσερα χρόνια της θητείας του µπορεί να αποκαταστήσει το έργο της καταστροφής που χρειάστηκε δεκαετίες για να τελεσθεί. Ξέρω επίσης, όπως όλοι, πως το ξεχαρβάλωµα δεν είναι αποκλειστική ευθύνη των δηµάρχων της.

Είναι όµως θλιβερό, από την άλλη, να ακούς τον απερχόµενο δήµαρχο να δηλώνει, χωρίς αιδώ, πως παραδίδει στους ψηφοφόρους του µια Αθήνα η οποία βαδίζει ακάθεκτη στις λεωφόρους της ανάτασης. Οπως και είναι θλιβερό να ακούς τον επικεφαλής του δήµου να ζητάει την εξαίρεση των υπερχρεωµένων του ταµείων από τους επαχθείς όρους του Μνηµονίου. Θλιβερό γιατί γνωρίζεις ότι και ο ίδιος γνωρίζει πως η δυσοσµία των απορριµµάτων κυκλοφορούσε ελεύθερη ανάµεσά µας και πριν έρθει το Μνηµόνιο, µαζί µε τη γλίτσα των κατεστραµµένων πεζοδροµίων, τον υπόκοσµο που έχει αλώσει το ιστορικό κέντρο, την απραξία της δηµοτικής αστυνοµίας, τους εξαθλιωµένους ναρκοµανείς που σέρνονται στην Οµόνοια και στα πέριξ. Κοινώς να συµπεριφέρεται σαν να µην συµβαίνει τίποτε, να επιµένει πεισµατικά πως όλα πάνε καλά επειδή ο ίδιος αισθάνεται καλά στο γραφείο του. Παρότι δεν µπορεί παρά να γνωρίζει, όπως όλοι µας, πως η κατάσταση της πόλης επιδεινώθηκε δραµατικά τα τελευταία χρόνια.

Το ελάχιστο που µπορώ να ζητήσω µε τη µεθαυριανή ψήφο µου είναι να βρω στο πρόσωπο του νέου δηµάρχου κάποιον συνοµιλητή. Να αναζητήσω πρόσωπα που βλέπουν την πραγµατικότητα γύρω µου, που αναγνωρίζουν την πανωλεθρία της πόλης, κοινώς που δεν υποτιµούν τη νοηµοσύνη µου µε ποµφόλυγες. Μεθαύριο θα αποδειχθεί αν ακόµη διαθέτουµε τα απαραίτητα κοινωνικά αντανακλαστικά που θα µας επιτρέψουν κάποτε να ανακάµψουµε. Αν µπορούµε δηλαδή να συµφωνήσουµε ότι για την κατάντια της Αθήνας δεν φταίει ούτε το Μνηµόνιο, ούτε ο καπιταλισµός, ούτε η εκµετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά φταίει η έλλειψη κοινωνικής παιδείας, ο διασυρµός κάθε αντίληψης περί δηµόσιου χώρου, ο κυνισµός των αρχόντων της και η αδιαφορία των πολιτών της.

Γι’ αυτό και προσυπογράφω την υποψηφιότητα του Γιώργου Καµίνη.

Η δηµοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται κατ’ αρχάς πολίτες. Και οι πολίτες για να υπάρξουν χρειάζονται πόλη. Μια δήθεν πόλη στην οποία κυκλοφορούν δήθεν πολίτες δεν µπορεί να φτιάξει τίποτε παραπάνω από µια δήθεν δηµοκρατία.

Και κάτι ακόµη: η ευφυΐα, την οποία διαθέτει ο ευφυέστερος λαός του κόσµου, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν προσµετράται στις δηµοσκοπήσεις. Παραµένει ζήτηµα ατοµικής ευθύνης. Και αυτή την ατοµική ευθύνη καλούµεθα να αποδείξουµε µεθαύριο µε την ψήφο µας.

ΔΗΘΕΝ ΠΟΛΗ

Η δηµοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται πολίτες. Και οι πολίτες χρειάζονται πόλη. Μια δήθεν πόλη µε δήθεν πολίτες δεν µπορεί να φτιάξει τίποτε παραπάνω από µια δήθεν δηµοκρατία.