Το ναυάγιο του µπάσκετ

ΑΥΤΟ δεν ήταν µπάσκετ! Τρύπια καλάθια, ξεφτισµένη αξιοπιστία, εκβιασµοί, απειλές, σπάσιµο της απεργίας, ΜΑΤ στο παρκέ, ένταση, διακοπές, κωµωδία.

Κι όµως, το µπάσκετ που αγαπήσαµε ήταν ολότελα διαφορετικό.

Τα γήπεδα ήταν γεµάτα, οι αγώνες διεξάγονταν το απόγευµα του Σαββάτου και το πρόγραµµα δεν ήταν… σαλαµοποιηµένο. Η αγωνία αφορούσε στον νικητή, όχι στο πόσοι και ποιοι παίκτες θα αγωνιστούν και θα σπάσουν την απεργία. Οι αστυνοµικές δυνάµεις βρίσκονταν στις εξέδρες ή έξω από τα γήπεδα. Οχι στο παρκέ, προκειµένου να βγάλουν έξω τους παίκτες -απεργούς. Οι παράγοντες πάσχιζαν για το καλό του αθλήµατος και όχι για την παντί τρόπω διεξαγωγή των αγώνων.

Η Πολιτεία δεν έπαιζε τον ρόλο του θεατή.

Προσπαθούσε να βρει λύσεις ακόµη και στα αδιέξοδα. Οι επικεφαλής των παικτών τα είχαν καλά µε τον σύνδεσµό τους και δεν έκαναν δηµόσιες σχέσεις µε τους παράγοντες -εργοδότες.

Το Σαββατοκύριακο δεν υπήρχε µπάσκετ. Ξεφτίλα ήταν για ένα άθληµα που δεν την αξίζει.