Ενα βότσαλο στη λίµνη της ΑΕΚ

Δύο λόγια για το έργο, ώστε να συλλάβουν και οι πλέον αδαείς – ακόµη και όσοι θα απαντούσαν ότι Νάτσο Σκόκο είναι… λατινοαµερικάνικο σνακ – το µέγεθος του επιτεύγµατος του ανδρός Μανόλο Χιµένεθ.

Ο Σκόκο ξέρει περισσότερη µπάλα απ’ όσο θα περίµενε να δει κανείς στο φτωχό ελληνικό πρωτάθληµα, όµως αδυνατεί να απολαύσει το ποδόσφαιρο. Διότι το άτιµο επιµένει να είναι οµαδικό άθληµα – και ο αργεντινός σταρ, από το κλασικό σύνθηµα των Τριών Σωµατοφυλάκων «ένας για όλους και όλοι για έναν», ασπάζεται µόνο το δεύτερο µισό. Για ‘κείνον, το ιδανικό σύστηµα είναι το «1-9-1». Δηλαδή, ένας τερµατοφύλακας, εννέα «χαµάληδες» να τους βγαίνει η γλώσσα για να πάρουν την µπάλα από τους αντιπάλους και ένας – ποιος άλλος; – που θα του την δίνουν µέχρι να σκοράρει ή να την χάσει και να ξανατρέχουν! Και όταν τη θέση τού «ποιος άλλος» δεν την διεκδικεί µόνον ένας, η οµάδα έχει χοντρό πρόβληµα.

Οσες φορές ο Μπάγιεβιτς προσπάθησε να τον βάλει στο «καλούπι» που λέγεται τακτική, κόντεψε να φορέσει τη λευκή µπλούζα που δεν έχει µανίκια ενώ ο Σκόκο, ο οποίος από χαρακτήρα είναι ελάχιστα πιο αλέγρος τύπος από έναν αυτόχειρα τη στιγµή που ετοιµάζεται να φουντάρει στις γραµµές του τρένου, δήλωνε δυστυχισµένος στην ΑΕΚ. Πράγµα που του «έβγαινε» στο γήπεδο. Την περασµένη Κυριακή λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη, στην πρεµιέρα του ισπανού τεχνικού, η ΑΕΚ (η οποία είχε να νικήσει εκτός έδρας από την εποχή που υπήρχαν λεφτά)

πάει και ρίχνει µια… περιποιηµένη «τεσσάρα» στον Αρη, ένα από τα πιο «σκληρά καρύδια» του Πρωταθλήµατος. Ο Σκόκο βάζει δύο γκολ, εκ των οποίων το ένα σπάνιας οµορφιάς, αλλά το highlight δεν είναι αυτό που µας έδειξε καµιά εκατοστή φορές η ΤV. Είναι ο Σκόκο που γυρίζει σε θέση πλάγιου µπακ για να µαρκάρει και ο Τζεµπούρ που τρέχει σαν βουρλισµένος για να πιέσει τους αντιπάλους! Αφού έπεισε αυτούς τους δύο… χαβαλέδες να ιδρώσουν για την οµάδα, δεν έχω την παραµικρή αµφιβολία ότι ο Χιµένεθ είναι ικανός να πουλήσει ψυγείο σε Εσκιµώο. Αν εργάζεσαι στο Πρωτόκολλο µιας δηµόσιας υπηρεσίας, τη σφραγίδα θα την «πατήσεις» µε τον ίδιο τρόπο, είτε είσαι στα κέφια σου είτε έχεις πονόδοντο. Σε κάποια άλλα επαγγέλµατα, όµως, η όρεξη για δουλειά αλλάζει το αποτέλεσµα. Ενα από αυτά είναι το ποδόσφαιρο. Για την ΑΕΚ, ο Χιµένεθ είναι ένα βότσαλο στη λίµνη. Ηρθε γελαστός και «αεράτος» να ταράξει τα γκρίζα νερά της, έφερε την αισιοδοξία που κάθε νέο ξεκίνηµα κρύβει, µετέδωσε στους παίκτες τις φιλοδοξίες του και προσπάθησε να τους κάνει να νιώσουν και πάλι τη χαρά του παιχνιδιού: «Θέλετε να παίζετε ελεύθερα στην επίθεση χωρίς τον στενό κορσέ της τακτικής; ΟΚ, αυτοσχεδιάστε. Αλλά µέχρι να φτάσει η µπάλα εκεί, θα ακολουθείτε τους κανόνες». Αρχαία παιδαγωγική µέθοδος, αλλά φαίνεται ότι ακόµη «πιάνει».

Ο Χιµένεθ δείχνει ότι µπορεί να αποκτήσει «χηµεία» µε τους παίκτες και τον κόσµο. Αυτό που είχε ο Μπάγιεβιτς και το ‘χασε το 1996. Αυτό το «κάτι» που δεν µπορείς να περιγράψεις µε δυο λόγια αλλά καθορίζει την επιτυχία ή την αποτυχία κάθε προπονητή. Πάρτε για παράδειγµα – ένα από τα πολλά – τον Βαλβέρδε. Θριάµβευσε στην πρώτη θητεία του στον Ολυµπιακό, αµέσως µετά πήγε να… βυθίσει το κίτρινο υποβρύχιο της Βιγιαρεάλ και φέτος που γύρισε στον Πειραιά είναι πάλι στην κορυφή. Τι στην ευχή; Τα ζυγά χρόνια είναι «προπονητάρα» και τα µονά… µπαγλαµάς;

Αν βοηθήσουν λίγο τα πρώτα αποτελέσµατα, κάτι που δεν συνέβη προχθές στις Βρυξέλλες, η ΑΕΚ θα ξαναγίνει χαρούµενη οµάδα. Για να γίνει και πρωταθλήτρια, όµως, θα πρέπει να βάλουν το χεράκι τους (στην τσέπη) και οι µέτοχοι. Γιατί τον Γιάχιτς, ας πούµε, δεν µπορεί να τον µεταµορφώσει σε δεξί µπακ ο «µάγος» Χιµένεθ αλλά µόνο ο «δάσκαλος» Χουντίνι, ο οποίος µας έχει αφήσει χρόνους.