Νικολάκη, όχι πια δάκρυα

Ο Νίκος Νιόπλιας είναι το καλό παιδί που κάθε λογικός πατέρας θα ήθελε για την κόρη του. Ο σωστός δάσκαλος που κάθε νέος ποδοσφαιριστής θα ήθελε για πατέρα. Οµως, µετά την παραίτηση της… ώρας – κάτι σαν ψητό, δηλαδή – της περασµένης Κυριακής πολύ αµφιβάλλω αν κάθε Πατέρας θα τον ήθελε για προπονητή στην οµάδα του, αν Ο Πατέρας θα εξακολουθήσει να τον θέλει µετά την επόµενη «στραβή», κι αν τα «παιδιά» του – οι παίκτες του – θα συνεχίσουν να τον βλέπουν σαν πατέρα που µπορεί να τα καθοδηγήσει.

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού «έβγαλε» µία ευαισθησία που τον τιµά ως άνθρωπο αλλά τον υποτιµά ως προπονητή. Πλήγωσε τη δηµόσια εικόνα του πολύ περισσότερο από όσο το κατάφεραν – αν το είχαν καταφέρει – εκείνοι που ο ίδιος κλαψούρισε ότι τον αδίκησαν µε την κριτική τους. Φάνηκε υπερβολικά εύθραυστος για ένα επάγγελµα που απαιτεί ατσάλινα νεύρα.

Ο Νίκος Νιόπλιας είναι η εγκυκλοπαίδεια του ποδοσφαίρου, όµως µε ψυχολογία βιβλιοθηκάριου δεν θα φτάσει πολύ µακριά στη Νο 2 καριέρα του. Ως ποδοσφαιριστής µοιραζόταν την πίεση µε άλλους 10. Αυτό που φαίνεται ότι δεν έµαθε όλα αυτά τα χρόνια στα γήπεδα, είναι ότι ο προπονητής είναι πάντα µόνος. Ιδίως στα δύσκολα.

Αραγε, πόσο καλός χειρούργος µπορεί να γίνει ένας αριστούχος της ιατρικής που λιποθυµάει στη θέα του αίµατος. Πόσο καλός πιλότος, κάποιος που τρέµει το ύψος; Πόσο καλός στρατηγός, αυτός που την ώρα της µάχης το βάζει στα πόδια επειδή όταν ξεκινούσε για το µέτωπο, ο αρχηγός του κράτους δεν του είπε «να θυµάσαι πως ακόµη κι αν µας µακελέψουνε, σε θεωρώ και τον πρώτο στρατηλάτη»; Και στο ποδόσφαιρο, ο άνθρωπος που κάθεται στην άκρη του πάγκου πρέπει να έχει τα «κότσια» του χειρούργου, του πιλότου ή του στρατηγού.

Η απάντηση στο γιατί το έκανε ο Νιόπλιας είναι multiple choice: α) Δεν ήταν βέβαιος ότι ο πρόεδρος τον στηρίζει και τον ρώτησε µέσω της συνέντευξης Τύπου επειδή δεν είχε µονάδες στο κινητό του.

β) Ηταν βέβαιος ότι ο πρόεδρος τον στηρίζει αλλά ήθελε να το ακούσουν όλοι, και η ανοιχτή ακρόαση τού είχε χαλάσει.

γ) Είτε τον στηρίζει ο πρόεδρος είτε όχι, ήθελε όντως να παραιτηθεί για να φύγει ως «ο προπονητής του νταµπλ». Διότι µε το πρόγραµµα που ακολουθεί (µε ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Ολυµπιακό και Ρούµπιν Καζάν δις µέσα σε 18 ηµέρες), αν το καθυστερήσει, κινδυνεύει να φύγει ως «ο προπονητής του… νταµπλάς».

Ας σοβαρευτούµε: Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει παράγοντας ή προπονητής που να µην έχει δει και τις δύο όψεις του νοµίσµατος: την αποθέωση και το κράξιµο. Ιδίως στην Ελλάδα, αυτά διαδέχονται το ένα το άλλο µε την ίδια ευκολία που αλλάζει η σειρά δύο λέξεων αποδίδοντας το ακριβώς αντίθετο νόηµα. Το πρωί είσαι «προπονητής µε αρχ…» και το βράδυ «αρχ… προπονητής», αν χάσεις το µατς που δεν έπρεπε να χαθεί. Τι να πει, δηλαδή, και ο Τεν Κάτε που µετά τον Άγιαξ, την Μπαρτσελόνα και την Τσέλσι ήρθε στην Ελλάδα για να τον βγάλουν άχρηστο;

Δεύτερον, για τον Νιόπλια δεν ακούστηκαν ή γράφτηκαν χειρότερα από όσα έχει σούρει ο αθλητικός Τύπος σε επιφανείς ξένους συναδέλφους του.

Απλώς εκείνος έχει την ατυχία να γνωρίζει ελληνικά, ενώ ο αλλοδαπός «παραµυθιάζεται» από τον δασκαλεµένο (από την ΠΑΕ) διερµηνέα, ο οποίος το σχόλιο «ο καραγκιόζης έχει κάνει την οµάδα τσίρκο» τού το µεταφράζει «ο εθνικός µας ήρωας έχει φτιάξει µία οµάδα που προσφέρει θέαµα».

Τρίτον, η διαβεβαίωση του προέδρου ότι τον στηρίζει, που διεκδίκησε και εξασφάλισε ο Νιόπλιας µε αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο, έχει την ίδια αξία µε τη διάψευση ενός υπουργού Οικονοµικών ότι θα γίνει υποτίµηση µία µέρα πριν γίνει.

Αν θέλει να επιβιώσει στον πάγκο µιας µεγάλης οµάδας ο «Νικολάκης», που του µιλάει στον ενικό µέχρι και ο φροντιστής των αποδυτηρίων, πρέπει να γίνει «κύριος Νιόπλιας». Ιδίως αν έχει πρόεδρο τον Πατέρα, που δεν κλαίει ούτε όταν καθαρίζει κρεµµύδια.