[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η εικόνα των πολιτικών

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ σηµερινούς πολιτικούς αρχηγούς χρόνια, πριν γίνουν αρχηγοί, αναρωτιέµαι: ποια επικοινωνιακή σχολή τους κάνει όλους σχεδόν ίδιους;

Με τον οµόηχο πληκτικό λόγο, µε την ίδια σοβαροφανή µάσκα, µονίµως θυµωµένοι, µε µια διάχυτη αίσθηση χρέους απέναντι στον πολίτη να ξεχειλίζει, µε τους ώµους κυρτούς από το βάρος του καθήκοντος…

Γιατί πιστεύουν αυτοί και οι συµβουλάτορές τους ότι έτσι πείθουν τον κόσµο; Ειδικά στη Μ.Μ.

(Μετά Μνηµόνιον) εποχή. Ο Πρωθυπουργός ελάχιστα θυµίζει τον Γιώργο Παπανδρέου που ξέραµε. Δείχνει πιο βαρύς, πιο απόµακρος, πιο περίκλειστος από ποτέ. Σύµφωνοι, κληρονόµησε χίλια µύρια προβλήµατα, έχει την ευθύνη της εξουσίας και της διάσωσης της χώρας, αλλά η αλλαγή είναι εµφανής και ενδεχοµένως ενοχλητικά δυσανάλογη. Παραµένει ωστόσο πάντοτε ευγενής και απλός. Το ίδιο συµβαίνει και µε πολλούς από τους υπουργούς του: Ραγκούσης, Παπακωνσταντίνου, Χρυσοχοΐδης και Λοβέρδος έχουν χάσει το χαµόγελο και την αµεριµνησία της αντιπολίτευσης. Ως έναν βαθµό είναι λογικό. Είναι και καλό όµως;

Πάµε και στην αντίπερα όχθη. Τι αποκαλύπτει η γλώσσα του σώµατος για τον πρώην και τον νυν της Ν.Δ.; Στις πρώτες σειρές του Βελλίδειου, ο τέως Κώστας, µε απλωµένη την αρίδα, αραχτός και πολλά βαρύς, παρακολουθούσε βαριεστηµένα τα τεκταινόµενα.

Παίρνοντας πόζα πληγωµένου ηγέτη που δεν αναγνώρισαν πόσο µεγάλος υπήρξε, δεχόταν µε εσωτερική αγαλλίαση τις επευφηµίες κάποιων κλακαδόρων στην είσοδο.

Και µετά… µην τον είδατε…

Ο νυν Αντώνης, από την άλλη, ενδύθηκε τη χλαµύδα του στιβαρού, του τσαµπουκά που δεν σηκώνει πολλά πολλά, ούτε στα οικονοµικά ούτε στα εθνικά. Για να χτίσει την εικόνα του υπεύθυνου µελλοντικού ηγέτη, όλα αυτά. Κέρασε άφθονο λαϊκισµό – εκεί δεν υποκρίθηκε, αυτό διέκρινε πάντα τον Σαµαρά, από την αρχή της καριέρας του στην πολιτική – παρ’ ότι κατηγόρησε για το ίδιο ακριβώς τον σηµερινό πρωθυπουργό.

Σε µια περίοδο που τα σκιάζει όλα η φοβέρα και τα πλακώνει η κατάθλιψη, η εικόνα ενός ηγέτη – απόµακρου είναι η χειρότερη συνταγή. Ο επιτηδευµένος θυµός που υπαγορεύεται από ξεπερασµένες επικοινωνιακά ρετσέτες, προκαλεί…

γνήσια νεύρα στον απλό πολίτη που βαρέθηκε φιοριτούρες, δήθεν και τακτικισµούς.