Μια νύχτα στο Καµπ Νου

Γκολ και θέαµα έχουν την ευκαιρία να βλέπουν οι ευτυχισµένοι αλλά και… κακοµαθηµένοι οπαδοί της Μπαρτσελόνα. Το ισπανικό πρωτάθληµα µοιάζει µε παέγια και το ελληνικό (πλην φωτεινών εξαιρέσεων) µε αποτυχηµένη φασολάδα!

Αλήθεια, πόσοι και πόσοι έλληνες οπαδοί και αγνοί φίλοι του ποδοσφαίρου δεν θα έχουν ζηλέψει τους οµολόγους τους που έχουν την ευκαιρία να βλέπουν µατς τόσο υψηλού επιπέδου στην Πριµέρα Ντιβιζιόν.

Η διαφορά τεράστια αγωνιστικά και δεν άργησε να φανεί την προηγούµενη Τρίτη στο Καµπ Νου στην πρεµιέρα του Τσάµπιονς Λιγκ µεταξύ της Μπάρτσα και του ΠΑΟ. Απέχει όµως και η νοοτροπία των οπαδών.

Στο ογκώδες µε τόνους µπετόν σπίτι των Μπλαουγκράνα, τα χιλιάδες καθίσµατα ήταν άδεια µέχρι και ένα τέταρτο µε δέκα λεπτά πριν αρχίσει η αναµέτρηση. Ο κόσµος δεν ήταν µακριά. Είχε περάσει τις πρώτες ζώνες ελέγχου και βρισκόταν στους τεράστιους χώρους του Καµπ Νου. Εκεί έπιναν παγωµένες µπίρες και σαγκρία (λευκή και κόκκινη), έτρωγαν χαµόν και τάπας και γελούσαν. Το ποδόσφαιρο είναι γιορτή, παρέες και χαµόγελα. Κανείς δεν ασχολήθηκε µε τους έλληνες οπαδούς του Παναθηναϊκού, που δεν ήταν λίγοι (περίπου 2.000), ούτε και µε τους έλληνες δηµοσιογράφους. Μιλήσαµε µαζί τους, ήταν πολύ ευγενικοί και βιαστικοί κάποιοι από αυτούς που γνωρίσαµε: «Συγγνώµη σενιόρ, θέλουµε να προλάβουµε να πάρουµε κάτι από την µπουτίκ» ήταν η απάντηση και σχεδόν τροχάδην εξαφανίστηκαν. Τους ακολουθήσαµε. Μας έβαλαν µία σφραγιδούλα µε το σήµα της Μπαρτσελόνα στην είσοδο και µπήκαµε σε έναν µαγικό κόσµο όπου ο καθένας µπορούσε να βρει ό,τι ζητάει η καρδιά του και αντέχει η τσέπη του. Από φανέλα του Μέσι σε διάφορα χρώµατα (και ροζ) µέχρι ζεστές παντόφλες για τον χειµώνα στα χρώµατα της Μπαρτσελόνα! Σε δύο ορόφους και µε χιλιάδες κόσµο µέσα, κανείς δεν γκρίνιαζε, αφού σχεδόν όλα δούλευαν ρολόι. Υπάλληλοι παντού έτοιµοι να εξυπηρετήσουν και η έξοδος εύκολη, ήταν στην αντίθετη πλευρά από την είσοδο, αφού έτσι γίνεται καλύτερος έλεγχος.

ΟΛΑ… ΕΥΚΟΛΑ
Στους χώρους των εκπροσώπων του Τύπου όλες οι ευκολίες και τα µηχανήµατα ήταν τελευταίας τεχνολογίας.

Στη συνέντευξη Τύπου υπήρχε προτζέκτορ νέας γενιάς. Και µάλιστα δίνονταν ακουστικά όπου γινόταν άµεσα η µετάφραση από τη µία γλώσσα στην άλλη. Οι υπάλληλοι του γηπέδου που ήταν αµέτρητοι βρίσκονταν παντού σε αυτό το πανύψηλο και χαώδες γήπεδο της Βαρκελώνης. Ετοιµοι όµως πάντα να βοηθήσουν και να σε οδηγήσουν εκεί που ήθελες να πας.

Το Καµπ Νου την ώρα έναρξης του αγώνα ήταν σχεδόν γεµάτο. Θα µπορούσε να πει κανείς ότι µοιάζουµε σε νοοτροπία µε τους Ισπανούς, αφού και αυτοί µπαίνουν στο γήπεδο την τελευταία στιγµή, όµως δεν είναι έτσι. Εµείς, φτάνουµε στον τόπο του αγώνα την τελευταία στιγµή, ενώ αυτοί είχαν φτάσει από πολύ νωρίς, διασκέδαζαν µε το ορεκτικό και πέρασαν να καθήσουν στις θέσεις τους για να απολαύσουν το πανάκριβο και άκρως χορταστικό (όπως αποδείχτηκε µε τον ΠΑΟ) κυρίως γεύµα. Στην πράξη οι Καταλανοί οπαδοί αποδείχτηκαν κακοµαθηµένοι και γκρινιάρηδες. Αχόρταγοι. Θυµίζοντας το αλαλάζον πλήθος σε ρωµαϊκές αρένες ή σε ταυροµαχίες, µε τη διαφορά ότι δεν ζητούσαν αίµα ούτε πληγωµένο τον ταύρο, αλλά γκολ!

?ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΔΕΣ?
Κακοµαθηµένοι γιατί γκρίνιαζαν σε κάθε φάση. Αν εδώ στην Ελλάδα λένε γκρινιάρη τον Καραγκούνη επειδή διαµαρτύρεται στον διαιτητή (φήµη που φέρει κυρίως για τα πρώτα του χρόνια στον ΠΑΟ), εκεί η εξέδρα του Καµπ Νου είχε περίπου 70.000 (98.772 χωράει συνολικά)… Καραγκούνηδες! Φάουλ έκαναν για να κλέψουν την µπάλα οι Καταλανοί, σφύριζε ο διαιτητής την παράβαση… ουου-ου! χωρίς σταµατητό από την εξέδρα. Αν τολµούσες να αγγίξεις (όχι να κάνεις φάουλ) τον Μέσι ή τα αγαπηµένα τους παιδιά στον άξονα Τσάβι και Ινιέστα, ο διαιτητής αποδοκιµαζόταν και µε ύβρεις!

ΔΙΑΦΟΡΑ…

Οσο µεγάλη είναι αγωνιστικά η απόσταση µε τις ελληνικές οµάδες, άλλο τόσο απέχει και η νοοτροπία των φιλάθλων. Μέχρι και δέκα λεπτά πριν από την έναρξη ο κόσµος ήταν έξω, έπινε σαγκρία και διασκέδαζε

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Οι καταλανοί οπαδοί αποδείχτηκαν κακοµαθηµένοι και γκρινιάρηδες. Αχόρταγοι!
Φώναζαν σε κάθε φάση που πίστευαν ότι ο διαιτητής αδικούσε την οµάδα τους

Δεν θέλεις να φύγεις ούτε µετά τη λήξη!

Στο τέλος του αγώνα δεν θέλαµε να φύγουµε από το γήπεδο.

Ενα γήπεδο µε καταπράσινο χαλί και όχι… χάλι, όπως συνήθως βλέπουµε στην Ελλάδα.

Μια οµάδα µε εκατοµµύρια έσοδα, που κάνει ό,τι µπορεί για να σε φέρει στο γήπεδο και να περάσεις µία ωραία βραδιά.

Τις σκέψεις µας διέκοψαν τα µηχανήµατα αποκοµιδής απορριµµάτων που έπιασαν δουλειά λίγα λεπτά µετά το τελευταίο σφύριγµα! Στο προαύλιο του Καµπ Νου υπήρχε τέτοιο σκουπίδι που θύµισε κάτι από τον ΧΥΤΑ της Φυλής.

Και όµως λίγες ώρες αργότερα ο χώρος θα ήταν ξανά πεντακάθαρος. Ούτε υπήρχε άσχηµη µυρωδιά.

Ισως γιατί η όραση και το κέντρο του εγκεφάλου που ελέγχει το αίσθηµα της ικανοποίησης ήταν τόσο γεµάτα, που είχαν σκεπάσει κάθε άλλη αίσθηση…
Είχα ταλέντο, αλλά δεν µου χάρισαν τίποτε άλλο!
Μ ΡΕΠΟΡΤΑΖ: , Κώστας Κοφινάς

ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ παίκτης του κόσµου! Με βάση τα γεγονότα και την απόφαση της ΦΙΦΑ. Γιατί «ο κορυφαίος» είναι αυτός που λάµπει στο Μουντιάλ. Ο πρώτος σκόρερ, λοιπόν, της διοργάνωσης ήρθε στην Ελλάδα. Ο «πολύς» Ντιέγκο Φορλάν πέρασε ένα διήµερο στη Θεσσαλονίκη για το ραντεβού της Ατλέτικο Μαδρίτης µε τον Αρη στο «Κλ. Βικελίδης». «ΤΑ ΝΕΑ» πέτυχαν τον ηλικίας 31 ετών σέντερ φορ στους διαδρόµους του «Μακεδονία Παλάς», εκεί δηλαδή που κατέλυσε η αποστολή των Ισπανών.

Με τους έξι σεκιουριτάδες να κόβουν συνεχώς βόλτες και τα δύο περιπολικά να ελέγχουν κάθε κίνηση στους εξωτερικούς χώρους, ήταν επόµενο η συζήτηση µε τον Ντιέγκο Φορλάν των πέντε γκολ στο πρόσφατο Παγκόσµιο Κύπελλο να είναι µικρή σε διάρκεια.

Ο διεθνής «ολ-αράουντ» της Ουρουγουάης, ωστόσο, θυµήθηκε την πορεία του στις οµάδες της Ευρώπης. Από τη Μάντσεστερ στη Βιγιαρεάλ και τώρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης. «Αυτά έχει η ζωή και το ποδόσφαιρο. Γίνονται κύκλοι. Εχω πάντα στο µυαλό µου πως πρέπει να προσπαθώ συνέχεια και δεν µετανιώνω για τις επιλογές µου. Κρατώ µόνο τις καλές στιγµές και τώρα βρίσκοµαι σε ένα πολύ καλό επίπεδο στην Ατλέτικο και την Εθνική».

Πώς όµως έφτασε µια οµάδα όπως είναι η Ουρουγουάη, µια χώρα µε µικρό πληθυσµό να εκτοξευτεί στη Νότια Αφρική;

«Για να πάει µια οµάδα καλά χρειάζεται να υπάρχει καλό κλίµα, να είναι όλοι οι παίκτες σε φόρµα την κατάλληλη στιγµή και να βοηθήσουν τα πρώτα αποτελέσµατα. Μετρούν αυτά. Γιατί και άλλες φορές η Ουρουγουάη είχε καλή οµάδα, αλλά δεν ήρθαν οι νίκες».

Ο Ντιέγκο Φορλάν είχε κοντά του τον Γκοντίν, ένα ακόµη στέλεχος της οµάδας που διακρίθηκε στα γήπεδα της Ν. Αφρικής. Λέει ότι ενηµερώνεται για το ελληνικό πρωτάθληµα, «παίζουν πολλοί συµπατριώτες µου και γνωρίζω επίσης ότι ζουν µια καλή ζωή στη χώρα σας. Ξέρω για την Ελλάδα και την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήµατος το 2004 και µαθαίνουµε στο σχολείο την ελληνική Ιστορία».

Στο δίληµµα «ταλέντο ή δουλειά», η απάντηση έρχεται από την ίδια την πορεία του. Δεν πρόκειται για παίκτη – αρτίστα, αλλά για παίκτη – µαχητή σε όλη τη διάρκεια του αγώνα: «Ισως το ταλέντο να µη φτάνει. Πρέπει συνέχεια να πιστεύεις στον εαυτό σου, να παλεύεις για το καλύτερο, να µην τα παρατάς. Με τη δουλειά µπορεί κάποιος να πετύχει στη ζωή του». Τους επόµενους µήνες θα βγουν σωρηδόν τα αποτελέσµατα ψηφοφοριών για τον «καλύτερο των καλυτέρων», αλλά ο Ντιέγκο Φορλάν το προσπερνά µε ένα χαµόγελο σε ύφος «είναι ωραίο να αναγνωρίζουν την προσπάθειά σου».

Μπήκε φουριόζος στο ασανσέρ για να αποσυρθεί στο δωµάτιό του. Ο Κίκε Φλόρες δεν αφήνει πολλά πολλά στους παίκτες του την ηµέρα του αγώνα.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Ενηµερώνοµαι για τη χώρα σας γιατί παίζουν πολλοί συµπατριώτες µου. Ξέρω για το Εuro 2004 και µαθαίνουµε στο σχολείο την ελληνική Ιστορία