Με ψυχαγωγία, ιεραρχία και ελπίδα αντιµετωπίζουν την αποµόνωση

Οι τρόποι που βοηθούν να παραµείνουν ασφαλείς και µε σώας τας φρένας οι 33 εγκλωβισµένοι χιλιανοί µεταλλωρύχοι, είναι τα µαθήµατα που πήραµε από έκτακτα περιστατικά σε αποµονωµένα µέρη: πλοία που χώθηκαν στους πάγους, στρατόπεδα κράτησης αιχµαλώτων πολέµου, διαστηµόπλοια που παρουσίασαν προβλήµατα.

Μερικά από τα σηµαντικότερα αυτά µαθήµατα: Μην τους δίνετε υπερβολικές υποσχέσεις. Παροτρύνετέ τους να σηµειώνουν πότε είναι έξω ηµέρα και πότε νύχτα – ακόµη και εάν δεν µπορούν να δουν το φως του ήλιου. Ενθαρρύνετέ τους να δηµιουργούν φιλίες – αλλά προσέξτε τις κλίκες. Αφήστε τον καθένα να έχει λίγο προσωπικό χώρο – όµως µην αφήσετε κανέναν να αποµονωθεί. Και µην ξεχνάτε, τα κλειδιά για την επιβίωση σε αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «ακραίο περιβάλλον»: ψυχαγωγία – ιεραρχία – ελπίδα. Παγιδευµένος στο Διάστηµα. Ειδικοί της ΝΑSΑ που βρίσκονται στη Χιλή για να βοηθήσουν τους µεταλλωρύχους λόγω της εµπειρίας τους µε αστροναύτες συγκεντρώνουν ήδη έναν κατάλογο µε διασηµότητες που, θα ήταν καλό, να µιλήσουν µε τους εγκλωβισµένους.

Ενας αστροναύτης που είχε µια σχετικά παρόµοια εµπειρία, ο Τζέρι Λίνενγκερ, θεωρεί πως το σηµαντικότερο στην επικοινωνία µε τον υπόλοιπο κόσµο είναι η ειλικρίνεια.

Ο Λίνενγκερ µαζί µε άλλους δύο ρώσους κοσµοναύτες είχαν παγιδευθεί στον διαστηµικό σταθµό Μιρ το 1997, όταν είχε ξεσπάσει φωτιά. Χρειάστηκε να περιµένουν τέσσερις µήνες µέχρι να φτάσει ένα άλλο σκάφος και να τους µεταφέρει στη Γη.

«Η διάψευση των προσδοκιών είναι κάτι το τροµακτικό, ειδικά εάν είσαι στρεσαρισµένος», εξηγεί.

«Μία από τις χειρότερες στιγµές µου ήταν όταν µε ενηµέρωσαν ότι θα µιλούσα µε την έγκυο γυναίκα µου. Μία εβδοµάδα πριν άρχισα να προετοιµάζοµαι, να γράφω τι θέλω να της πω, να τα σβήνω και να προσθέτω καινούργια. Ηµουν ενθουσιασµένος. Οταν ήρθε η ώρα όµως άκουγα µόνο παράσιτα.

Επειτα από αυτό, δεν περίµενα τίποτα και ψυχολογικά ήµουν καλύτερα».

Η εµπειρία του Εβερεστ. «Θα ήθελα πολύ να µιλήσω σε αυτούς τους µεταλλωρύχους», λέει η Αλισον Λιβάιν που έχει ηγηθεί πολλών αποστολών στο Εβερεστ, «και να τους πω για το ταξίδι του Ερνεστ Σάκλετον στην Ανταρκτική το 1914, που έπρεπε να µεταφέρει τους άνδρες µέσα από τους πάγους, όταν το πλοίο τους βυθίστηκε. Εάν οι µεταλλωρύχοι γνώριζαν ότι 27 άνδρες επιβίωσαν επί 20 µήνες στις πιο δύσκολες συνθήκες για τον άνθρωπο, χωρίς καµία επαφή µε τον έξω κόσµο και χωρίς ελπίδα διάσωσης, νοµίζω ότι θα τους βοηθούσε».