[ Διαστάσεις ] Χάρτης στην Αμερική της ανεκτικότητας

Ηταν για τριάντα χρόνια το «Lonely Ρlanet» των απογόνων του Μπαρμπα-Θωμά, ένα θλιβερό και πολύτιμο GΡS για τα θύματα του αμερικανικού απαρτχάιντ.

«Θα έρθει μια ημέρα- έγραφε προφητικά στον πρόλογο του οδηγού ο εκδότης Βίκτορ Γκριν- που αυτό το βιβλίο θα είναι άχρηστο, γιατί ο καθένας στην Αμερική θα μπορεί να πηγαίνει όπου θέλει». Η προφητεία του 1936 επαληθεύτηκε το 1964. Εως τότε όμως το «Green Βook for Νegro Μotorists» ήταν κάτι περισσότερο από απαραίτητος για τους Αφροαμερικανούς που τολμούσαν να ταξιδέψουν στην ίδια τους τη χώρα. Στις σελίδες του μπορούσαν να βρουν μπαρ, εστιατόρια και μοτέλ που δέχονταν «νέγρους», χωρίς να φοβούνται ότι θα έπεφταν θύματα ρατσιστικών διακρίσεων. Στην πραγματικότητα ήταν ένας οδηγός επιβίωσης, ο οποίος επέτρεπε στους ταξιδιώτες αναγνώστες του που έπαιρναν τους αχανείς δρόμους με τις Σεβρολέτ, τα Φορντ και τα Κράισλερ εποχής, να εξασφαλίζουν στέγη, τροφή, εφόδια και καύσιμα χωρίς να κινδυνεύει η σωματική τους ακεραιότητα.

«Αποφύγετε τη δυσάρεστη εμπειρία να διώξουν εσάς και τα παιδιά σας από ένα μοτέλ ή ένα εστιατόριο», συμβούλευε ο Γκριν τους αναγνώστες του δίνοντας το όνομά του στον οδηγό. Το «Green Βook for Νegro Μotorists» στοίχιζε 75 σεντς. Και από το 1964, όταν ψηφίστηκε ο αντιρατσιστικός νόμος και κανένας ξενοδόχος δεν τολμούσε να αρνηθεί ένα δωμάτιο σε έναν αφροαμερικανό επισκέπτη, ο οδηγός περιέπεσε σε λήθη. Για να θυμηθεί η Αμερική και πάλι την ύπαρξή του όταν ανακαλύφθηκαν μερικά αντίτυπα στα αρχεία του Μουσείου του Ιδρύματος Φορντ, καθώς η αυτοκινητοβιομηχανία ήταν χορηγός της έκδοσης. Ο «Πράσινος οδηγός» γίνεται σήμερα θεατρικό έργο που θα φιλοξενήσει ένα θέατρο της Ουάσιγκτον, δοκίμιο αλλά και εικονογραφημένο λεύκωμα για εκείνη τη γενιά Αφροαμερικανών που θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να πάνε όπου θέλουν και όποτε θέλουν.

Από τη δεκαετία του 1930 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960 είχαν τυπωθεί τουλάχιστον 300.000 αντίτυπα του οδηγού. Συγκεντρώνοντας πληροφορίες από στόμα σε στόμα και με τη βοήθεια ξενοδόχων και εστιατόρων που έδειξαν πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί του, ο Γκριν εμπλούτιζε κάθε χρόνο τον χάρτη της Αμερικής της ανεκτικότητας. Η τελευταία έκδοση έφτασε τις 80 σελίδες. Και από αυτές τις σελίδες μπορούμε να πληροφορηθούμε σήμερα ότι τη δεκαετία του 1950 στο Λος Αντζελες μόλις 13 ξενοδοχεία δέχονταν Αφροαμερικανούς. Στην Ατλάντα του ρατσιστικού Νότου, απολύτως κανένα. Μόνο μερικά δωμάτια ήταν στην διάθεση των αφροαμερικανών ταξιδιωτών, κι αυτό επειδή οι ιδιοκτήτες τους ήταν επίσης Αφροαμερικανοί. Στη Νέα Υόρκη, έπρεπε οι ταξιδιώτες να περάσουν την 100ή Λεωφόρο και τα σύνορα του Χάρλεμ. Στο Λας Βέγκας δεν υπήρχε ούτε ένα καζίνο στη διάθεσή τους. Ο Βίκτορ Γκριν δεν μπορούσε να φανταστεί ασφαλώς ότι κάποιος «αφροαμερικανός ταξιδιώτης» θα έφτανε κάποτε και στον Λευκό Οίκο.

Ο Μιχάλης Μητσός λείπει με άδεια

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com