Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Το διάβασμα
Είχα παρακολουθήσει ιδίοις όμμασι τη σκηνή πριν από λίγα χρόνια. Γνωστός συγγραφέας καθύβριζε κυρία από την παρέα του όταν εκείνη έβγαλε μες στην καλή χαρά από την καλαθούνα της το τελευταίο βιβλίο του. Νόμιζε ότι θα τον κολάκευε που είχε πάρει το μυθιστόρημά του για να το διαβάζει στην παραλία. Ο ίδιος είχε εντελώς αντίθετη γνώμη: «Και ποιος σου είπε ότι εγώ γράφω τα σώψυχά μου για να τα διαβάζεις εσύ την ώρα που κάνεις ηλιοθεραπεία;»… Ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν είχε δίκιο ή όχι. Συνηθίσαμε να θαυμάζουμε τους Βορειοευρωπαίους που αν είναι να πάρουν δύο πράγματα στην παραλία, αυτά είναι το αντηλιακό και το βιβλίο τους. Μπορείς όμως να συγκεντρωθείς, έστω και στοιχειωδώς, και να διαβάσεις στην παραλία; Και πόσοι από εμάς είναι τόσο φανατικοί με το διάβασμα ώστε να μη μπορούν να το στερηθούν ούτε αυτές τις λίγες ώρες; ΟΚ, το κάνουν για να περνάει η ώρα τους. Αλλά οι περισσότεροι στην παραλία δεν πάμε με παρέα; Οπότε δεν είναι λίγο αγενές να απομονωνόμαστε από τους υπόλοιπους; Και τα αντηλιακά που μπορεί να λερώσουν το βιβλίο; Και το απότομο κύμα που μπορεί να το κάνει «παπάρα»; Κάτι θετικό. Τα ίχνη άμμου που ανακαλύπτουμε σε κείνο το βιβλίο που διαβάσαμε στην παραλία όταν, για κάποιον λόγο, ύστερα από μήνες το ξανανοίγουμε.