Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Ο χαβαλές
Ως λέξη έλκει την καταγωγή της από τη γείτονα χώρα. Στα ελληνικά έχει καταχωρηθεί και ως οικογενειακό όνομα εδώ και περίπου δύο αιώνες. Με την έννοια της φασαρίας, της πλάκας και της ανοησίας (όλα αυτά μαζί) έχει επικρατήσει στη νεοελληνική γλώσσα από τη δεκαετία του 1960. Κινηματογραφικά έχει καταγραφεί εξαιρετικά στις (τύπου) βιντεοταινίες της δεκαετίας του 1980. Και ως κατάσταση που αναδεικνύει την ελληνική ψυχοσύνθεση (και αναδεικνύεται από αυτήν) υπάρχει… από πάντα. Και παντού. Μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, τον ερμηνεύουμε ως καφρίλα ή ως «είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε» ανάλογα με τη διαθεσιμότητά μας να συμμετέχουμε σε αυτόν. Για παράδειγμα, την πρώτη ημέρα των διακοπών, μία θορυβώδης παρέα 17χρονων δίπλα μας που εκτονώνουν τις αναβράζουσες ορμόνες τους με μπουγελώματα, φωνές και ταραχώδεις αστεϊσμούς είναι η κόλαση του παραθεριστή και του ανθρώπου γενικότερα. Την τελευταία μέρα των διακοπών την οποία συνήθως θέλουμε να τη γλεντήσουμε και να την απογειώσουμε σαν να ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μας, είναι απλώς που ανακαλύπτουμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας. Επίσης ο δικός μας χαβαλές, ο ελληνικός, είναι εθνικό προτέρημα. Ο χαβαλές βρετανών, γερμανών ή σκανδιναβών τουριστών είναι εθνική συμφορά.