Champions Greek

Τυχερό παιδί ο Ερνέστο
» ΑΠΟ ΤΟΝ , Αντώνη Λαγό

Αν μπορούσα να διαλέξω πατέρα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης θα ήταν η πρώτη επιλογή μου. Εδώ και δύο εβδομάδες έχει βγάλει τον μικρό Ερνέστο βόλτα στα μαγαζιά και δεν λένε να γυρίσουν! Το βασκόπουλο προχωράει μπροστά και βάζει στο καλάθι του ό,τι φτάνει το χέρι του, ενώ εκείνος ακολουθεί «φορτωμένος» και πληρώνει αδιαμαρτύρητα. Ακόμη και για «παιχνίδια» που ούτε καν τα είχε ακουστά και μπορεί να αποδειχθούν άχρηστα, όπως ο Φουστέ (το ρ στο τέλος δεν προφέρεται).

– Μα, έχεις πολλά τέτοια…

– Εγώ αυτό θέλω!

– Δεν είναι καλύτερο να πάρουμε κάτι που δεν έχουμε;

– Οχιιι, το θέλω!

Ο καλός πατέρας αντιλαμβάνεται πού το πάει ο μικρός- δηλαδή ότι κάποια από τα παλαιότερα (και πανάκριβα) «παιχνίδια» θα τα… φάει η αποθήκηόπως επίσης ότι αύριο-μεθαύριο θα πρέπει να αγοράσει και αυτά που τους λείπουν, αλλά τι να κάνει; Του έχει αδυναμία.

Τυχερό παιδί ο Βαλβέρδε, αρκεί να τηρήσει την υπόσχεσή του ότι φέτος θα αριστεύσει και θα πάρει περισσότερους βαθμούς από τον Νικολάκη τον Νιόπλια. Διαφορετικά, το επόμενο καλοκαίρι ο μπαμπάς Βαγγέλης θα τον δώσει για… υιοθεσία. Ετσι είναι αυτός. Καλός καλός- αρκεί να μην τον κοροϊδέψεις. Και η αλήθεια είναι ότι ο μικρός δείχνει ωριμότητα. Δεν διαλέγει τα πιο ακριβά αλλά εκείνα που του αρέσουν περισσότερο, κι ας είναι φθηνότερα.

ΑΝΤΙΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ
Ο Νικολάκης είναι λιγότερο τυχερός. Διότι ο δικός του πατέρας, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, ο οποίος επίσης έχει ατέλειωτα λεφτά, το βλέπει το πράμα από την παιδαγωγική σκοπιά. Θεωρεί ότι το χαλάς το παιδί αν του κάνεις όλα τα χατίρια. Ο φουκαράς ο Νιόπλιας βαλάντωσε στο κλάμα για να του πάρει τον Γκαλάς, αλλά ο Τζίγγερ τού είπε αυστηρά: «Μια χαρά θα βολευτείς και με τον Μπουμσόνγκ, που κάνει σχεδόν τα μισά. Δεν είναι καιρός για σπατάλες. Ξεχνάς πόσα πληρώσαμε για τον Γκοβού; Μόλις πέρυσι δεν σου πήρα τον Σισέ; Του κουτιού είναι ακόμη!».

Ο θείος Πατέρας πήγε να πάρει το μέρος του μικρού, αλλά ο Βαρδινογιάννης δεν επιτρέπει σε κανέναν να παρεμβαίνει στα οικογενειακά του. Λίγο αργότερα, όταν ο Νικολάκης πήγε στο Περιστέρι να παίξει για πρώτη φορά με τον Μπουμ σόνγκ, σαν να του φάνηκε λίγο ελαττωματικός. Μπα, μάλλον εγώ δεν κάνω κάτι καλά, σκέφτηκε, και δεν έβγαλε άχνα.

Αλλά τη μεγάλη φρίκη την έφαγε ο μικρός την περασμένη Τετάρτη. Εδώ και μερικές εβδομάδες «ζαχάρωνε» τον Νέμεθ, που του άρεσε πολύ, αλλά ο Τζίγγερ τού έλεγε να περιμένει γιατί στο τέλος του μήνα θα πέσουν οι τιμές. Προχθές, λοιπόν, περνάει από τη βιτρίνα και ο Νέμεθ λείπει! Οταν έμαθε ότι τον αγόρασε ο κύριος Βαγγέλης για τον Ερνέστο, κόντεψε να γίνει πατροκτόνος.

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ
Οι δεύτερες σκέψεις είναι πάντα πιο σοφές από τις πρώτες. Ετσι, ο Νιόπλιας βρήκε παρηγοριά στη διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν μόνο καλύτερα αλλά και πολύ πολύ χειρότερα. Τι να πει και ο Ντούσκο, που αντί να του αγοράσουν καινούργια «παιχνίδια», πουλάνε και τα δικά του; Είναι κλασική περίπτωση ανεξίτηλου παιδικού τραύματος να έρχεται ο dear father Αδαμίδης και να σου λέει ωμά: «Ακουσε, αγόρι μου. Είμαστε φτωχοί. Θα πουλήσουμε τον Μαϊστόροβιτς- που δεν είναι και σόι- και στη θέση του θα πάρουμε έναν καλύτερο με τα μισά χρήματα, για να τη βγάλουμε και φέτος με τα υπόλοιπα. Και ό,τι άλλο μας ζητήσουν, θα το δώσουμε. Αλλωστε, τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία. Αυτό που μετράει είναι ότι είμαστε μία αγαπημένη οικογένεια»!

Εννοείται ότι ο Βαρδινογιάννης και ο Αδαμίδης δεν θα ανεχθούν καμία δικαιολογία αν το κακομαθημένο τού Μαρινάκη πάρει καλύτερη βαθμολογία. Μόνο που τότε θα έχουν πρόβλημα και οι ίδιοι. Ο θείος Πατέρας και ο θείος Βγενόπουλος θα στρέψουν πάλι την πράσινη οικογένεια εναντίον του «τσιγκούνη» πατέρα, ενώ ο εκ Λονδίνου ορμώμενος θα μπλέξει άσχημα με όλους αυτούς που ξεσήκωσε με την ιστορική φράση «πάμε για τίτλο».


Λεξικό

Η ψυχική κατάσταση στην οποία περιέρχεται κάποιος όταν συμβαίνει κάτι απροσδόκητο.

Η έκπληξη μπορεί να είναι ευχάριστη (για παράδειγμα, πεθαίνει ένας θείος που περιμένω να κληρονομήσω) ή δυσάρεστη (πεθαίνει κάποιος στον οποίο έχω δανείσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό χωρίς απόδειξη). Μπορεί επίσης να αποδειχθεί δυσάρεστη εκ των υστέρων. Για παράδειγμα, πεθαίνει ο θείος που λέγαμε αλλά ο παλιόγερος τα έχει αφήσει όλα σε ίδρυμα για κακοποιημένα καναρίνια! Η ίδια έκπληξη μπορεί να είναι ευχάριστη για κάποιον και δυσάρεστη για κάποιον άλλο. Η μεταγραφή του Φουστέ, ας πούμε, είναι μία έκπληξη ευχάριστη για τον ίδιο που ήρθε στον Ολυμπιακό με 500 χιλιάρικα τον χρόνο- αν και μέχρι τα 27 του δεν υπήρχε στον ποδοσφαιρικό χάρτη- αλλά δυσάρεστη για τον Ιμπαγάσα ο οποίος βρίσκει πάλι μπροστά του το πουλέν του Βαλβέρδε που του ΄φαγε τη θέση στη Βιγιαρεάλ.


Εχει φάση

ΔΑΝΕΙΚΟΣ κι αγύριστος; Είτε επιστρέψει, είτε όχι, στην Ελλάδα θα τον θυμόμαστε όλοι με αγάπη. Ολοι, εκτός από εκείνους που τον πλήρωσαν για να έρθει. Διότι μπορεί στους Ολυμπιακούς να μην έδωσε μεγάλες χαρές ο Ντιόγκο, αλλά έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό: Παρηγόρησε τους καταφρονεμένους του ελληνικού ποδοσφαίρου που δεν θα μπορέσουν ποτέ να δώσουν 9 εκατομμύρια ευρώ για το 70% ενός ποδοσφαιριστή και όπλισε με επιχειρήματα εκείνους που μπορούν αλλά δεν τα δίνουν.

ΟΥΤΕ εννιά παλιά εκατομμύρια (δραχμές, δηλαδή) δεν θα έδινε σήμερα ο Κόκκαλης για να τον αγοράσει. Αλλά φταίει και η διοίκηση για το κατάντημα του παίκτη. Ο Ντιόγκο είναι παιδί ακόμη- και ο λαός λέει πως το παιδί και το σκυλί κάνει ό,τι το μάθεις. Οταν ο Βραζιλιάνος σωριαζόταν στο τερέν κάθε φορά που τον ακουμπούσε αντίπαλος για να πάρει φάουλ ή πέναλτι (που τότε οι διαιτητές τα έδιναν εύκολα στον Ολυμπιακό), ο μικρός άκουγε «μπράβο». Κανείς δεν του αγρίεψε για να παίξει μπάλα.

ΣΤΟ ΓΗΠΕΔO δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει πολύ. Επαιζε βασικός ακόμα και στα χάλια του, κι όλοι τον… κανάκευαν. Ηταν, βλέπετε, μεγάλη αδυναμία του προέδρου. Ετσι, αποφάσισε να βελτιώσει τις επιδόσεις του στη νύχτα. Ωσπου το ταλέντο του το έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Μακάρι στην πατρίδα του να το ξαναπιάσει από την αρχή.