Μ΄ αρέσει δεν μ΄ αρέσει

Το τάβλι
Είναι ένας ήχος που ξυπνάει πολλούς τα καλοκαιρινά απογεύματα. Ερχεται από το διπλανό εξοχικό, από τη βεράντα του ξενοδοχείου, από την αυλή του ίδιου τους του σπιτιού. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σύνολο ήχων που αναπτύσσεται σε τρεις φάσεις. Φάση πρώτη: το ρίξιμο των ζαριών που συνοδεύεται από επίκληση στην άτιμη την τύχη και στην πόρνη τη ζωή γενικότερα. «Αντε να δούμε». Φάση δεύτερη: τα πούλια μετράνε ηχηρά και αλύπητα με φράση- υπόκρουση «Εεεεετσι». Αν είναι καλό το αποτέλεσμα. Γιατί αν είναι κακό, η πόρνη η ζωή στολίζεται και με άλλα κοσμητικά. Φάση τρίτη: το ρούφηγμα του φραπέ. Χωρίς σχόλιο, μόνο με στεναγμό απόλαυσης. Η ιεροτελεστία του ταβλιού είναι απόλυτα ελληνική αν και η καταγωγή του ανάγεται στην Περσία. Μόνο που τη βροντερή ελληνικότητά της, το καλοκαίρι τη μοιραζόμαστε όλοι, παίζουμε- δεν παίζουμε. Αν δεν υπήρχε το τάβλι, θα κοιμόμασταν περισσότερο τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Αλλά ο Δημήτρης Κεχαΐδης δεν θα είχε γράψει το «Τάβλι». Οι καλοκαιρινές μας αποσκευές θα ήταν πιο ελαφριές (ζυγίζει το άτιμο). Αλλά ο Μπιθικώτσης δεν θα είχε τραγουδήσει το «Ρίξε μια ζαριά καλή/ και για μένα βρε ζωή/ φτάνουν πια ντόρτια και δυάρες». Και βέβαια οι σύζυγοι δεν θα είχαν μία πρόχειρη δικαιολογία για να ξεπορτίσουν: «Στον Κώστα πάω μωρέ, να παίξουμε κανένα ταβλάκι».