[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια ολόκληρη χώρα – µαϊµού

Πρώτη η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση στα πρoϊόντα – µαϊµού, σύµφωνα µε την ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που δόθηκε πρόσφατα στη δηµοσιότητα στις Βρυξέλλες. Τα προϊόντα – µαϊµού που δέσµευσαν τα ελληνικά τελωνεία την περασµένη χρονιά, αυξήθηκαν σε 21,9 εκατ. από 3,6 το 2008.

Αντιθέτως, το σύνoλο των «µαϊµούδων» στην Ευρώπη των 27 µειώθηκε σε 118 εκατ. το 2009 από 178,9 εκατ. το 2008. Ρούχα, άλλα δήθεν επώνυµα είδη και τσιγάρα, τα πιο πολλά – αλλά και φάρµακα, παιχνίδια, οδοντόκρεµες, σαµπουάν και οικιακές συσκευές, δηλαδή πράγµατα που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή µας. Τα περισσότερα από την Κίνα, αλλά και από τα Αραβικά Εµιράτα και την Αίγυπτο.

Μια ολόκληρη χώρα, ένας ολόκληρος λαός – µαϊµού καταντήσαµε. Και όχι µόνο στα προϊόντα. Στις σχέσεις µας, στα συναισθήµατά µας, στη συµπεριφορά µας, στη δουλειά µας, στην οικονοµία µας… Στα «καλά» εστιατόρια, στα ακριβά κέντρα διασκέδασης, στην πολιτική σκηνή, στα ΜΜΕ, όλα σχεδόν είναι «δήθεν». Η γνωστή τσαρούχεια φράση («στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις») έχει βρει την πλήρη δικαίωσή της. Δήθεν «καλλιτέχνες», δήθεν «άνθρωποι του λαού», δήθεν «διανοούµενοι», δήθεν «εθνοπατέρες» και «εργατοπατέρες», δήθεν «ειδικοί», δήθεν «κορυφές». Οι πραγµατικά σπουδαίοι (πόσοι άραγε σήµερα;) δουλεύουν στην αφάνεια, στην άκρη…

Κάποιοι απλώς συµβιβάστηκαν, άλλοι το επέλεξαν συνειδητά για να καλύψουν τη µετριότητα και την πνευµατική φτώχεια τους. Μόνο η εικόνα, το image, το φαίνεσθαι, µετρά. Οχι – προς Θεού – η ποιότητα και η ουσία.

Ολο και πιο λίγες οι νησίδες που κρατούν µέσα στην πληµµύρα της παραποίησης και της αποµίµησης, χάρη σε ορισµένους χαρισµατικούς. Ισως και κάποιες – ελάχιστες – φιλίες, σαν σωστικές βάρκες για εµάς, τους ναυαγούς.

Αναζητώ το αυθεντικό µε πάθος, µε φανατισµό, µε δίψα, όπως το νερό ένα αυγουστιάτικο µεσηµέρι. Και το στόµα µου, η ψυχή µου, παραµένουν διψασµένα και ξερά…