Τα φετίχ της παραλίας

Η κουλούρα
Τι ειρωνεία…. Το πιο άβολο, ογκώδες και δύσκολα μεταφερόμενο αξεσουάρ να είναι απαραίτητο αποκλειστικά και μόνο την πιο ζεστή εποχή του χρόνου. Ειρωνεία νούμερο δύο. Οταν η κουλούρα μάς είναι απαραίτητη, τη μισούμε. Και όταν πια δεν την έχουμε ανάγκη ανακαλύπτουμε νέες χρήσεις και νέες χάρες της. Δηλαδή τα περισσότερα παιδιά ασφυκτιούν μέσα στην κουλούρα. Αισθάνονται ότι τα σφίγγει, τα εγκλωβίζει, μερικά, λόγω της τριβής με το πλαστικό, βγάζουν και σπυράκια. Δώσε όμως σε ενήλικο μεγάλη κουλούρα να πλέει μπρούμυτα, να κάνει ηλιοθεραπεία στην πλάτη και συγχρόνως να κουτσομπολεύει με τον φίλο του λουόμενο τη χοντρή τής ξαπλώστρας ή τη στριγκάτη του μπαρ και τον έκανες «κυρά της θάλασσας». Στη δεκαετία του 1960 η κουλούρα υποδήλωνε και την οικονομική κατάσταση του φέροντος παιδακίου. Τα πλούσια είχαν πολύχρωμη και με κεφάλι δύσμορφης πάπιας, ιππόκαμπου, Χιονάτης για να κρατιέται το πιτσιρίκι και οι κινήσεις να περιορίζονται στις ελάχιστες δυνατές (τότε ακόμη οι μαμάδες εκπαίδευαν διά βίου τεμπέληδες). Τα πιο φτωχά- και κάτι μάγκες του γλυκού νερού- χρησιμοποιούσαν τις σαμπρέλες από τα λάστιχα των αυτοκινήτων. Τις έχουμε δει σε όλες σχεδόν τις ασπρόμαυρες καλοκαιρινές ελληνικές ταινίες…. Υστερα ήρθαν τα μπρατσάκια, τα παιδιά μαθαίνουν να κολυμπούν από πολύ μικρά, η ανάμνηση της κουλούρας όμως έμεινε ως «σωσίβιο» παντός καιρού γύρω από τη μέση.