[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ποιος καλός χειµώνας;

«Καλό χειµώνα!» Ποιος εµπνεύστηκε αυτή την ευχή; Και πώς είναι δυνατόν ο πρώην παραθεριστής, που νιώθει ακόµη στο δέρµα του το ελαφρύ τράβηγµα από τον ήλιο να τον συντροφεύει σαν γλυκιά ανάµνηση από τις πρόσφατες διακοπές του, να την αποδεχθεί στωικά; Στην πραγµατικότητα, µοιάζει πιο πολύ µε κινέζικο βασανιστήριο, µε ψυχρολουσία, παρά µε καλωσόρισµα.

Αν µη τι άλλο, αυτός που ξεστοµίζει το «καλό χειµώνα!», δεν αισθάνεται πως θέτει τον εαυτό του σε καθεστώς αµφισβήτησης; Δεν έχει περάσει ποτέ από τον νου του πως αυτή η πρόταση δεν ξεγελά τον δέκτη; Αντίθετα, ακούγεται σαν κοροϊδία!

Δεν είναι µόνο η αρνητική ενέργεια που διαχέεται στον χώρο κάθε φορά που ακούγεται.

Ούτε η κακή διάθεση µε την οποία διαποτίζει εκείνους που τη δέχονται καθώς διαπιστώνουν πως τα καλύτερα πέρασαν.

Είναι η µαζική συνειδητοποίηση πως τα χειρότερα βρίσκονται µπροστά µας. Πως ο χειµώνας που έρχεται µόνο «καλός» δεν προβλέπεται να είναι.

Μετράµε τις ηµέρες αντίστροφα, όπως την Πρωτοχρονιά µετράµε τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα. Μόνο που τότε αναµένουµε τον καινούργιο χρόνο µε αισιοδοξία. Σβήνουµε τα παλιά και προχωράµε ανανεωµένοι στη νέα χρονιά. Τώρα στρέφουµε το βλέµµα µακριά από το ηµερολόγιο σαν να µη θέλουµε να γνωρίζουµε…

Αυτός ο Σεπτέµβριος δεν µοιάζει µε νέο ξεκίνηµα. Φέρνει στον νου ρακένδυτο γέροντα, ξεδοντιασµένο και λαχανιασµένο, που σέρνει το βήµα του µε το κεφάλι σκυφτό. Αν ήταν ήχος, θα είχε τη χροιά των άσχηµων νέων. Αν ήταν συναίσθηµα, µάλλον θα το παροµοίαζε κανείς µε αγωνία που δένει κόµπο το στοµάχι.

Πάλι καλά που µε το θερµόµετρο στα ύψη ο χειµώνας φαντάζει ακόµη µακριά, πολύ µακριά…