Ιστορία

Η εκδίκηση του Δαβίδ
» ΤΟΥ , Παναγιώτη Ιατράκη

«”Θαύμα” (το)- ουσ. ουδ. Η θεϊκή επέμβαση, το επίτευγμα, (μτφ) έργο αξιοθαύμαστο». Οποια ερμηνεία και αν δώσει κανείς, τα «θαύματα» στην αθλητική ιστορία εμπεριέχουν και τους τρεις ορισμούς του λεξικού. Και συνήθως σημαίνουν τη νίκη του αδύνατου και του ταπεινού απέναντι στον πανίσχυρο και τον λαμπερό…

O Δαβίδ στέκεται μπροστά στον Γολιάθ, που μοιάζει έτοιμος να τον κατατροπώσει. Το βλέμμα του στρέφεται ψηλά για να μπορέσει να συναντήσει την επιβλητική μορφή του πανίσχυρου αντιπάλου του. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει, τα συναισθήματα εναλλάσσονται με ταχύτητα. Εκτός από ένα. Ο φόβος δεν μένει πια εδώ. Ο Δαβίδ δεν έχει τίποτα να χάσει. Το απόλυτο όπλο: η αίσθηση ότι αυτή η μάχη έχει κερδηθεί προτού καν αρχίσει. Η ελευθερία που έλουσε κάθε αθλητή, κάθε ομάδα με τη θεϊκή αύρα του θριαμβευτή. Τα παραδείγματα στον παγκόσμιο αθλητισμό, άφθονα. Φώτισαν την ιστορία του ταπεινών νικητών και άφησαν βαθιές, άσβηστες χαρακιές στο σώμα και τη μνήμη των ταπεινωμένων Γολιάθ. Η «Ομάδα» θυμάται και παραθέτει μερικές ενδεικτικές στιγμές αθλητικού μεγαλείου, που επιβεβαιώνουν το γνωστό διαφημιστικό σλόγκαν:

Ιmpossible is nothing!


ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ

2004
Πρωταθλήτρια Ευρώπης
ΑΚΟΜΑ και ο… πολυφορεμένος συλλογισμός του Κοέλιο περί Σύμπαντος και συνωμοσιών, φαντάζει πολύ μικρός για να εξηγήσει τον άθλο στην Πορτογαλία. Ισως μόνο στο ότι τα παιδιά του Ρεχάγκελ το ήθελαν πολύ. Ποιος δεν είπε «τώρα δεν το χάνουμε» όταν ο Δέλλας πέρασε την μπάλα από τη μύτη της βελόνας στον ημιτελικό με την Τσεχία; Και ίσως πολύ νωρίτερα. Από τη στιγμή που ήρθε η πρόκριση στις 8 και μετά το πρώτο 45λεπτο στο ματς με τους Γάλλους, όλο και περισσότεροι Ελληνες πίστεψαν στο θαύμα. Και το σύμπαν απλά συνωμότησε.


ΑΝΤΟΝΙ ΝΕΣΤΙ

1988
Ολυμπιακοί Αγώνες Σεούλ, χρυσό μετάλλιο
ΣΕΟΥΛ, Ολυμπιακοί Αγώνες 1988. Ο αμερικανός κολυμβητής Ματ Μπιόντι έχει την ευκαιρία να κλέψει λίγη από τη δόξα του Μαρκ Σπιτς, κατακτώντας το ένα μετάλλιο μετά το άλλο. Τελικά κατέκτησε 5 χρυσά, όμως και αυτά δεν είναι ικανά να τον κάνουν να ξεχάσει ότι έπεσε θύμα της μεγαλύτερης ίσως έκπληξης στην ιστορία των Αγώνων: στα 100μ. πεταλούδα βρίσκεται να παλεύει για την πρώτη θέση με «κάποιον» Αντονι Νέστι, έναν έγχρωμο αθλητή από το Σουρινάμ! Ο Νέστι, αν και είχε καλές επιδόσεις που του έδωσαν και την πρόκριση στον τελικό, ασφαλώς δεν γέμιζε το μάτι σε κανέναν. Το δικό του μάτι πάντως… γυάλιζε. Και από τη στιγμή που στον τελικό πάλευε χεριά με χεριά για το χρυσό μετάλλιο, δεν θα άφηνε για τίποτα στον κόσμο την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ταπεινώνει τον μεγάλο Μπιόντι για ένα εκατοστό του δευτερολέπτου!


ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ

1997
Πρωταθλήτρια Ευρώπης
ΣΤΙΣ 28 Μαΐου 1997, όσοι γέμισαν τις κερκίδες του «Ολύμπια Στάντιον» του Μονάχου ήταν σίγουροι ότι ύστερα από δύο ώρες θα έβλεπαν τον Ζιντάν, τον Βιέρι, τον Ντελ Πιέρο, τον Ντεσάν, τον Μπόκσιτς και τα άλλα μεγάλα αστέρια της Γιουβέντους να σηκώνουν το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ. Κάποιοι όμως αμφέβαλλαν… Ηταν οι 11 του Οτμαρ Χίτσφελντ, που με δύο γκολ του Ρίντλε και μια εκπληκτική έμπνευση του Ρίκεν ταπείνωσαν τη Μεγάλη Κυρία. Την ιστορία βεβαίως την έγραψε ο Πάουλο Σόουζα, που την προηγούμενη χρονιά είχε φύγει κακήν κακώς από το Τορίνο και πήρε ίσως την πιο γλυκιά εκδίκηση της καριέρας του…


ΒΟΥΛΑ ΠΑΤΟΥΛΙΔΟΥ

1992
Ολυμπιακοί Αγώνες Βαρκελώνης, χρυσό μετάλλιο
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ αθλητισμός γεύεται για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του το νέκταρ του χρυσού Ολυμπιακού μεταλλίου. Στο αγώνισμα των 100μ. με εμπόδια η Βούλα Πατουλίδου ξεκινάει την προσπάθειά της χωρίς τυμπανοκρουσίες. Η πρόκριση στον τελικό θα ήταν από μόνη της επιτυχία. Τελικά, περνάει ως τρίτη(!) τόσο από την προημιτελική όσο και από την ημιτελική σειρά και μπαίνει στην τελική μάχη αποφασισμένη να κοιτάξει τις Αμερικανίδες στα μάτια. Στον τελικό η ελληνίδα πρωταθλήτρια κάνει κακή εκκίνηση, αλλά μετά το πέμπτο εμπόδιο ανεβαίνει. Τρεις διαδρόμους πιο αριστερά η μεγάλη Γκέιλ Ντίβερς νιώθει καυτή την ανάσα της Βούλας και χτυπάει το τελευταίο εμπόδιο. Το στιγμιότυπο του τερματισμού, με την Ντίβερς να σωριάζεται στο ταρτάν και την Πατουλίδου να προτάσσει το στήθος της στο φίνις, έδωσε ίσως τον πιο εμφατικό συμβολισμό στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Ο Γολιάθ που γονατίζει μπροστά στο πείσμα και τον ηρωισμό του Δαβίδ.


ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ

1998
Κυπελλούχος Ελλάδας
«Η ΣΜΥΡΝΗ, μάνα, καίγεται» έγραφαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων το πρωί της 30ής Απριλίου 1998. Το προηγούμενο βράδυ ο Πανιώνιος στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδας απέναντι στον Παναθηναϊκό των Βάντσικ, Βαζέχα, Αποστολάκη, Λυμπερόπουλου. Ο Ναλιτζής είχε πετύχει το μοναδικό γκολ στο στάδιο «Καραϊσκάκης» και πανηγύρισε με τους Κατσιαμπή, Βόκολο, Στρακόσια, Φύσσα και τους υπόλοιπους κυανέρυθρους. Ο Πανιώνιος, 19 χρόνια νωρίτερα, είχε φροντίσει να ορθώσει ανάστημα και στον τελικό του 1979 κόντρα στην ΑΕΚ. Η Ενωση είχε προηγηθεί με γκολ του Τάσου, όμως οι Αναστόπουλος, Λίμα και Παθιακάκης χάρισαν στον «ιστορικό» το πρώτο Κύπελλο της ιστορίας του.

ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ!
Το τρόπαιο του Κυπέλλου Ελλάδας στο μπάσκετ το 1991 ήταν μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στις εγχώριες διοργανώσεις. Ο ΠΑΟΚ των Φασούλα, Πρέλεβιτς, Κόρφα, Μπάρλοου καθόταν ακόμα στις δάφνες του Κυπέλλου Ευρώπης που είχε κατακτήσει λίγες ημέρες νωρίτερα στη Γενεύη κόντρα στη Σαραγόσα. Και η παρέα των αδελφών Χριστοδούλου, του Γάσπαρη, του Μποσγανά και του Χάτσον τον προσγείωσε ανώμαλα. Εντονη ανάμνηση ο… νικητήριος λόγος που εκφώνησε ο «μαέστρος» Βλάντο Τζούροβιτς στην πλατεία Νέας Σμύρνης!


ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ

1987
Πρωταθλήτρια Ευρώπης
ΣΤΗ ΜΟΡΦΗ του άτεχνου και ρολίστα Σεργκέι Τκατσένκο αντικατοπτριζόταν η ισχύς της ρωσικής αρκούδας (κυρίως με βάση την… ομοιότητα που εμπεριέχει η παρομοίωση). Ισχύς που δεν μειωνόταν στο ελάχιστο από την απουσία του μεγάλου Αρβιντας Σαμπόνις. Οι Μαρτσουλιόνις, Βολκόφ, Χομίτσιους, Βάλτερς και Γκομπόροφ ήταν αρκετοί για να προκαλέσουν δέος σε κάθε ομάδα του κόσμου. Και όμως, ακόμα και οι… τότε αγέννητοι γνωρίζουν τι συνέβη εκείνο το μαγικό βράδυ της 14ης Ιουνίου 1987. Ας μη σας κουράσουμε…

ΠΟΙΕΣ ΗΠΑ;
Το ίδιο γονίδιο με την ομάδα του ΄87 και φυσικά με… δότη τον Παναγιώτη Γιαννάκη, είχε η ομάδα του 2006 που θριάμβευσε στον ημιτελικό επί των Ηνωμένων Πολιτειών (φωτό δεξιά) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας. Ο Λεμπρόν και οι υπόλοιποι έμοιαζαν με σκορποχώρι μπροστά στην τακτική, το πάθος και την άγνοια κινδύνου του Διαμαντίδη, του Παπαλουκά, του Σπανούλη, του Μπουρούση, του Κακιούζη και των υπολοίπων. «Αδειασαν» όμως ψυχολογικά και αγωνιστικά. Στον τελικό υποκλίθηκαν στη μεγάλη Ισπανία του Γκασόλ.


ΔΑΝΙΑ

Πρωταθλήτρια Ευρώπης
1992
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να ονομαστεί «χρυσή επιλαχούσα» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Αποκλεισμένοι στην προκριματική φάση από τη Γιουγκοσλαβία, οι παίκτες της Δανίας είχαν αναχωρήσει μια ώρα νωρίτερα για τις διακοπές τους και ρύθμιζαν τους δέκτες τους για να δουν το Εuro από τη μικρή οθόνη. Ομως ο πόλεμος και το εμπάργκο του ΟΗΕ στη Γιουγκοσλαβία έστειλε τους πλάβι εκτός διοργάνωσης και τους Δανούς… ηλιοκαμένους για προετοιμασία λίγων ημερών πριν από το ευρωπαϊκό ραντεβού. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η παρέα του Σμάιχελ, των αδελφών Λάουντρουπ και του Μέλμπι, στον ημιτελικό νικάει στα πέναλτι τη μεγάλη Ολλανδία και φτάνει στον θρίαμβο με ένα καθαρό 2-0 επί των Γερμανών στον τελικό.


ΛΑΡΙΣΑ

1988
Πρωταθλήτρια Ελλάδας
Η ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ που έγινε Κέρβερος και έκλεισε την Εθνική Οδό όταν η ΕΠΟ επιχείρησε να της αφαιρέσει τέσσερις βαθμούς λόγω της υπόθεσης ντόπινγκ του Τσίγκοφ. Μια ομάδα που από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο παίκτη μύριζε κάμπο. Ενα σύνολο που έπαιζε εκπληκτικό ποδόσφαιρο υπό την καθοδήγηση του Γιάτσεκ Γκμοχ. Η Λάρισα της σεζόν 1987-1988, των Καραπιάλη, Μητσιμπόνα, Βαλαώρα, Γιάννη Γκαλίτσιου, Ζιώγα και άλλων, έγινε η μοναδική ομάδα που μπήκε σφήνα ανάμεσα στους μεγάλους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και τους κατατρόπωσε. Η ομάδα που έγινε σύμβολο ενός ποδοσφαίρου που θα θέλαμε να έχουμε, αλλά από εκείνη τη χρονιά δεν αξιωθήκαμε να ξαναδούμε.