Ο τελευταίος ξυλοδαρμός

Στα μέσα του Σεπτεμβρίου του 1954, η Μέριλιν Μονρόε ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να γυρίσει μια διαφημιστική σκηνή της ταινίας «Επτά χρόνια φαγούρα» του Μπίλι Γουάιλντερ. Η ιδέα ήταν να γυρίσουν μια σκηνή με τη Μέριλιν πάνω σε έναν αεραγωγό του μετρό της Νέας Υόρκης. Λίγη σημασία είχε που τα πραγματικά γυρίσματα έγιναν σε κάποιο στούντιο του Χόλιγουντ, το θέμα ήταν να τραβήξουν την προσοχή των δημοσιογράφων και των περαστικών της Λέξινγκτον Αβενιου, στο ύψος της 52ας Οδού, απέναντι από τον κινηματογράφο Τρανς Λουξ. Ο Τζο ΝτιΜάτζιο ήταν εκεί. Με ένα λευκό φόρεμα, στενό στη μέση και πλισέ, η Μέριλιν στάθηκε πάνω από τη σχάρα του μετρό. Από κάτω, ένας ανεμιστήρας άρχισε να στέλνει ριπές αέρα που σήκωναν το φόρεμα της ηθοποιού. Προκλήθηκε αναστάτωση σε όλους τους παρόντες. Τα φλας των φωτογράφων άστραψαν ανάμεσα στις ιαχές των θεατών, και κάποιος φώναξε δυνατά: «Μπα, κι εγώ νόμιζα πως ήταν φυσική ξανθιά!» Ο Μπίλι Γουάιλντερ κοίταξε προς το μέρος του ΝτιΜάτζιο. «Είδα το πρόσωπο του θανάτου». Εκείνο το βράδυ, ακούστηκε ένας ομηρικός καβγάς στον ενδέκατο όροφο του ξενοδοχείου Ρίτζις της Νέας Υόρκης. Η Μέριλιν εγκατέλειψε το ξενοδοχείο την επόμενη μέρα με μώλωπες σε όλο της το σώμα και την αμετάκλητη απόφαση να πάρει διαζύγιο.

Τον Οκτώβριο του 1954, ο Τζο ΝτιΜάτζιο εγκατέλειψε το Λος Αντζελες και επέστρεψε στο Σαν Φρανσίσκο. Ποτέ δεν θα ξαναπαντρευόταν. Ποτέ ξανά δεν θα κατέστελλε το μίσος του για το Χόλιγουντ. Και ποτέ δεν θα κατάφερνε να ξεχάσει τη Μέριλιν Μονρόε. Τώρα που δεν την είχε, την ήθελε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Σταμάτησε το ποτό, έγινε πιο ήπιος και ανανέωσε τη φιλία του με την πιο διάσημη ηθοποιό του κόσμου. Επρεπε να το αποδεχθεί: ο ίδιος ήταν ένας αμερικανικός θρύλος, εκείνη ήταν παγκόσμιος θρύλος.

Η Μέριλιν πάντα ήξερε ότι ο Τζο θα έτρεχε δίπλα της όταν τον χρειαζόταν, στις όλο και πιο συχνές περιόδους κατάθλιψης μετά τη διάλυση του γάμου της με τον θεατρικό συγγραφέα Αρθουρ Μίλερ, στις μυστηριώδεις ημέρες της σχέσης της με το Rat Ρack του Σινάτρα και τους αδελφούς Κέννεντυ. Σταδιακά, ο ΝτιΜάτζιο επέστρεψε στη ζωή της Μονρόε, γεμάτος μίσος ενάντια σε αυτούς που την οδηγούσαν στην καταστροφή. Ποτέ δεν συγχώρεσε τον παλιό του φίλο τον Σινάτρα, και πολύ λιγότερο τον Τζών και τον Μπόμπι Κέννεντυ, τους οποίους περιφρονούσε ιδιαιτέρως.