ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Οσοι επιμένουν ότι δεν αξίζει να ασχολείται κανείς με την πολιτική αν δεν έχει ψηλά στους στόχους του τη διεκδίκηση μιας όλο και πιο δίκαιης κοινωνίας, πρέπει να εξεπλάγησαν ευχάριστα, ακούγοντας χθες τους εκπροσώπους της τρόικας να μιλούν για την ανάγκη «δίκαιης κατανομής των βαρών» που απαιτούνται για τη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας, για την ανασυγκρότηση και τον εξορθολογισμό της οικονομίας, για την υπέρβαση της κρίσης.

Αντιλαμβάνεται κανείς, βεβαίως, ότι «δίκαιη κατανομή των βαρών» δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν βελτιωθεί η αποδοτικότητα των μηχανισμών είσπραξης των φόρων. Η φοροδιαφυγή είναι ενδημική πληγή για την ελληνική κοινωνία και η καταπολέμησή της είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της κυβέρνησης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι όσο πατάσσεται η φοροδιαφυγή, η ανάκαμψη θα έρχεται πιο κοντά, ενώ θα ενισχύεται και το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Οταν, μερικούς μήνες πριν, μουδιασμένη όλη η ελληνική κοινωνία έβλεπε να επιβάλλει τους όρους της η ζοφερή πραγματικότητα, κάποιες φωνές υπενθύμιζαν ότι δεν είναι όλα μαύρα, ότι υπάρχει δυνατότητα η κρίση να εξελιχθεί σε ευκαιρία.

Ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσβατος ώσπου να υπάρξει αίσια έκβαση. Χρειάζεται να δοθούν πολλές μάχες ακόμη προκειμένου να εκσυγχρονιστούν οι δομές, να βελτιωθεί η παραγωγικότητα και η αποτελεσματικότητα του Δημοσίου, να διευκολυνθεί ο ανταγωνισμός που είναι προϋπόθεση υγιούς ανάπτυξης. Και δεν είναι υγιής η λεγόμενη «ανάπτυξη με επιδοτήσεις», που στην πραγματικότητα σημαίνει ακόμη πιο διευρυμένο, ακόμη πιο φαύλο και ακόμη πιο αντιπαραγωγικό Δημόσιο. Αποδείχθηκε ότι ήταν η λάθος μέθοδος. Η πραγματική ανάπτυξη απαιτεί ιδιώτες επιχειρηματίες, βέβαιους ότι θα έχουν οφέλη αν επενδύσουν. Για να το κάνουν, πρέπει να έχουν πειστεί ότι το επενδυτικό κλίμα έχει αλλάξει. Οτι η χώρα έχει ξαναγίνει ελκυστική για να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους.

Οι πολλές και σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές πρέπει να επιταχυνθούν. Ακόμα κι αν δεν το ζητούσαν οι «επιτηρητές» της οικονομίας μας, έπρεπε να το επιδιώκουμε μόνοι μας. Είναι ο μοναδικός δρόμος για να πάρει μπροστά η αναπτυξιακή μηχανή.