Ιταλία: Παρελθόν αποτελεί η κυβερνητική συμμαχία

Σε διάσπαση του Λαού της ελευθερίας (PdL) οδήγησε τελικά η όλο και κλιμακούμενη διαμάχη μεταξύ του Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του «άσπονδου» πολιτικού συμμάχου του Τζιανφράνκο Φίνι, καθώς τα ηγετικά στελέχη του κόμματος αποκήρυξαν τον δεύτερο λέγοντας πως δεν εκφράζει πλέον τις θέσεις του κόμματος.

Μάλιστα, 32 βουλευτές που πρόσκεινται στον Τζανφράνκο Φίνι, τον πρόεδρο της Κάτω Βουλής της Ιταλίας, παραιτήθηκαν σήμερα από το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ίδρυσαν τη δική τους ομάδα στο κοινοβούλιο.

Το γεγονός ενδέχεται να στερήσει από την κυβέρνηση την πλειοψηφία στο σώμα.

Η νέα ομάδα

Οι πρώην βουλευτές του «Λαού της Ελευθερίας» (PDL, το μεγάλο δεξιό κόμμα που είχαν ιδρύσει πέρσι οι δύο πρώην σύμμαχοι), μεταξύ των οποίων και υπουργοί της κυβέρνησης, ανακοίνωσαν επισήμως ότι αποφάσισαν να ονομάσουν την ομάδα τους «Μέλλον και Ελευθερία για την Ιταλία».

Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι διέθετε άνετη πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή χάρη στους 271 βουλευτές του PDL, τους 59 της Λίγκας του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι και άλλους 12 βουλευτές της κεντροδεξιάς.

Η αντιπολίτευση διέθετε 269 έδρες ενώ υπάρχουν και 19 «ανεξάρτητοι» βουλευτές που τάσσονται με τη μία ή με την άλλη πλευρά, αναλόγως των συνθηκών.

Απώλεια πλειοψηφίας

Ο Στέφανο Φόλι, της οικονομικής εφημερίδας Sole 24 ore, είχε προβλέψει νωρίτερα ότι με τις αποσκιρτήσεις των βουλευτών η κυβέρνηση ενδέχεται να χάσει την πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή.

Ωστόσο τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν ότι ο «Καβαλιέρε» έχει ήδη ξεκινήσει συνομιλίες για να εξασφαλίσει τις ψήφους των «αναποφάσιστων» βουλευτών.

Σε κάθε περίπτωση, ο Μπερλουσκόνι μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα στην ψήφιση κρίσιμων νομοσχεδίων, όπως αυτό που αφορά τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης, και να υποχρεωθεί να αναζητά διαρκώς συμμάχους μεταξύ των κεντρώων, ανεξάρτητων βουλευτών.

Καταδίκασαν τον Φίνι

Αργά το βράδυ της Πέμπτης, τα ηγετικά στελέχη του PdL συνεδρίασαν υπό τον Σ.Μπερλουσκόνι και, όπως ήταν αναμενόμενο, εξέδωσαν κοινή απόφαση στην οποία καταδικάζουν εντονότατα τον πρόεδρο της Βουλής Τζ.Φίνι καταλήγοντας πως «οι πράξεις και τα σχόλιά του δεν συνάδουν με τις αρχές του κόμματος» που συνίδρυσε. To κείμενο προσυπέγραψαν όλα τα προεδρικά στελέχη πλην τριών.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός κατηγόρησε τον «προδότη και συνωμότη» Τζ.Φίνι για άσκηση εσωτερικής αντιπολίτευσης καταδικάζοντας σε αργό θάνατο το PdL, απαιτώντας την Παρασκευή ο κάποτε σύμμαχός του να αποχωρήσει από την προεδρία της Βουλής. Ανυποχώρητος εμφανίζεται προς το παρόν ο Τζ.Φίνι, λέγοντας πως δεν μπορεί ούτε το κόμμα ούτε ο Σ.Μπερλουσκόνι να αποφασίσει για το ζήτημα και δεν πρόκειται να παραιτηθεί.

Ο Καβαλιέρε επιμένει ότι η κίνηση δεν απειλεί την σταθερότητα της κυβέρνησής του, παρά το ότι περίπου 50 βουλευτές (στην Κάτω Βουλή και τη Γεροσία) υπολογίζεται πως πρόσκεινται στον Φίνι.

Θα καταψηφίσουν

Σε συνέντευξη Τύπου το μεσημέρι της Παρασκευής, ο Τζ.Φίνι απείλησε πως εκείνος και οι υποστηρικτές του δεν θα διστάσουν να ψηφίσουν εναντίον αποφάσεων της κυβέρνησης που «είναι άδικες ή βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον».

Η Repubblica σχολιάζει ότι τα δραματικά γεγονότα έχουν φέρει τη Ρώμη ένα βήμα πριν την πολιτική κρίση, ενώ η διάσπαση κυβερνώντος σχηματισμού είναι χωρίς προηγούμενο στην Ιταλία –την στιγμή που ούτε το Σύνταγμα παρέχει κατευθυντήριες γραμμές για τις κινήσεις των επόμενων ημερών ή εβδομάδων, όπως υπογραμμίζει το Reuters.

Ο Τζ.Φίνι είχε διαλύσει το συντηρητικό κόμμα του της «Εθνικής Συμμαχίας» για να απορροφηθεί από το PdL υπό τον Μπερλουσκόνι το 2009, έπειτα από 14 χρόνια υποστήριξης που παρείχε στον Καβαλιέρε. Η διαμάχη μεταξύ των δύο πολιτικών ξεκίνησε από την κριτική του Φίνι για την ηθική και τη νομιμοποίηση των αποφάσεων της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι.

Από τη θέση του προέδρου της Βουλής, ο Τζ.Φίνι εκτιμάται ότι μπορεί ακόμη και να επηρεάσει την πορεία της νομοθετικής διαδικασίας ενώ εάν η κατάσταση αποδειχθεί μη βιώσιμη, θεωρείται πιθανός ο σχηματισμός υπηρεσιακής κυβέρνησης με στόχο τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών (όπως εκείνη του Λαμπέρτο Ντίνι το 1995, μετά την κατάρρευση της πρώτης κυβέρνησης Μπερλουσκόνι).