Βαρόµετρο η… πίστα

Νικητής, διαχρονικός µάλιστα, στα δρώµενα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι το αεροδρόµιο!

Εκεί µπαίνει το πρώτο γκολ της σεζόν!

Τα παλιά τα χρόνια µε Τζιοβάνι ή Ζάχοβιτς στο Ελληνικό. Ή µε τον, αλήστου µνήµης, Τσίριτς για την ΑΕΚ. Από κοντά και οι άσοι (ή δήθεν άσοι) του Παναθηναϊκού και άλλων οµάδων. Ο όρος «µεταγραφή αεροδροµίου», ναι µεν δεν υπάρχει στα λεξικά, αλλά παραµένει συνώνυµο της επιτυχίας µιας διοίκησης. Γιατί κάθε ηγεσία και κυρίως η νέα κρίνεται από το πόσο κόσµο «κατεβάζει» στο αεροδρόµιο ύστερα από ένα «µεταγραφικό» µπαµ.

Ο Παναθηναϊκός προ ετών υποχρέωσε τα πλήθη να πάνε στα Σπάτα για τον Ζιλµπέρτο και τον Σισέ, τώρα κάτι αντίστοιχο συνέβη και µε τον Γκοβού. Είµαστε, λοιπόν, λαός διψασµένος για ηχηρά, για τρανταχτά ονόµατα; Σαφώς και ναι. Αν και θα έπρεπε να έχουµε αποµυθοποιήσει τις φίρµες ύστερα από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήµατος ή την καλή πορεία των οµάδων στην Ευρώπη, κάνουµε το ακριβώς αντίθετο!

Μένουµε ενεοί απέναντί τους! Και τους στέλνουµε το πρώτο µήνυµα, πως ήρθαν σε χώρα στερηµένη από διακρίσεις, σε γη υπανάπτυκτη ποδοσφαιρικά.

Μήπως ώρες ώρες γινόµαστε υπερβολικοί στις αντιδράσεις µας; Ως γνήσιοι Ελληνες, ναι. Από την άλλη, είµαστε θερµοί σε κάθε έκφανση της ζωής µας και ο αθλητισµός δεν αποτελεί εξαίρεση.

Πλήθη λαού στις πίστες. Των αεροδροµίων. Με κρύα και µε καύσωνα. Για το γκολ των εντυπώσεων _ γιατί και αυτό µετρά πολύ. Με συνθήµατα για τον παικταρά και κυρίως για τον πρόεδρο. Η πρώτη αποθέωση, η εδραίωση στη συνείδηση των οπαδών πως «αυτός κάνει τα αδύνατα… δυνατά»! Οσο για τον εκάστοτε παίκτη, τον άσο που πληρώνεται το βάρος του µε τόνους χρυσού, δεν κρίνεται το καλοκαίρι, αλλά στην πορεία της σεζόν, τον χειµώνα. Εκεί φαίνεται η αληθινή προσφορά του…