ΑΙΧΜΕΣ Ο άγιος που αμάρτησε

ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ που κρατώντας μια εικόνα, μια φωτογραφία κάποιου αγαπημένου προσώπου πολύ κοντά στα μάτια σου, αρχίζεις σιγά σιγά να χάνεις τη συγκεκριμένη μορφή και να τη βλέπεις να χωρίζεται σε δύο, σε τρεις άλλες που ξεκολλούν από την πρώτη και στέκουν πλάι της.

Ετσι και τώρα. Κρατάω την παλιά κιτρινισμένη αφίσα του Γιόχαν Κρόιφ, που μοιάζει πια σαν αγιογραφία, έτσι με το στεγνό βλοσυρό πρόσωπο και δίχως την άλω πια, το αποστεωμένο, το ασκητικό κορμί και πλάι του στέκουν αριστερά και δεξιά δύο άλλες μορφές που δεν μοιάζουν διόλου μαζί του: Ο Αριεν Ρόμπεν και ο Ουέσλι Σνάιντερ! Μέσα τους άραγε ενσαρκώνεται η αγνοημένη πρώτη φύση του ποιητή του ολλανδικού ποδοσφαίρου; Με τον ίδιο τρόπο φέρνεις τις δύο μορφές κοντά στα μάτια και αυτές γίνονται μία! Να βρίσκομαι πλέον σε μια πρωταρχική φυσιογνωμία που οι συνθήκες του ποδοσφαίρου και ο χρόνος συνωμότησαν να μεταμορφώσουν;

Από το 1974 μέχρι σήμερα έχει κυλήσει χρόνος ποτάμι. Ο Κρόιφ αφού άγιασε στα χωράφια με τις τουλίπες, αμάρτησε στην παθιασμένη Μαδρίτη, εξαϋλώθηκε στις συνειδήσεις των πιστών της μπάλας, τώρα ως επισκέπτης των ναών πλέον δίνει χρησμούς: «Η Ισπανία θα το πάρει»!

Κάτι ξέρει ο Ολλανδός ή οι αλαζονικές πτήσεις του τον κρατούν ακόμα εκεί, στα σκουρόχρωμα σύννεφα που ποτίζουν τα απέραντα, μονότονα λιβάδια της πατρίδας του;