Μουντιολόγιο

Κάλμα
Φιλαθλέων

Η Ολλανδία θα είναι πιστή στο ραντεβού με τη μοίρα της. Χωρίς να θέλγει, το αξίζει- αυτή είναι, με λίγες λέξεις, η ιστορία της σε αυτό το Μουντιάλ. Το καθοριστικό, κυρίως ψυχολογικά, σημείο ήταν η νίκη με τη Βραζιλία, από εκεί και πέρα δύσκολα θα λύγιζε. Στο χθεσινό ημιτελικό έκανε απλώς το καθήκον της, χωρίς και πάλι να είναι σπουδαία.

Αν κάτι εντυπωσιάζει σε αυτή την ομάδα, πέρα από την αυτοπεποίθηση στα όρια της αλαζονείας, αυτό είναι η ηρεμία της. Με τη Βραζιλία έμεινε πίσω και δεν πανικοβλήθηκε. Με την Ουρουγουάη ισοφαρίστηκε, ζορίστηκε για μεγάλα διαστήματα κι έμεινε και πάλι ψύχραιμη. Το παιχνίδι της ήταν από την αρχή του τουρνουά ένα παιχνίδι αναμονής, μετρημένων κινήσεων που συσσωρευμένες θα έφερναν το αποτέλεσμα. Και έφεραν.

Χωρίς γιόμες, χωρίς βιασύνη, χωρίς περιττά πράγματα. Χωρίς μεγάλες εκλάμψεις αλλά με διαρκή πίστη.

Περισσότερο κάλμα παρά κάρμα. Αν δεν είναι αυτή δουλειά- και ομάδα- προπονητή, τότε ποια είναι; Οι φιγούρες του Μαραντόνα;

Ο πρώτος ημιτελικός δεν ήταν μόνο καθ΄ ομοίωσιν της πορείας της Ολλανδίας αλλά και όλης της εικόνας του τουρνουά. Καλά παιχνίδια, προς το τέλος, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Ευρωπαϊκή ποιότητα χωρίς κάτι εξαιρετικό. Ομάδες με αρχή, μέση και τέλος οι πρωταγωνίστριες, αλλά που δεν θα μείνουν στη μνήμη μας. Μερικά ωραία γκολ, αλλά πάντα με την υποψία βοήθειας της τρελομπάλας. Βέβαια, υπάρχει και ο τελικός- για μια επιβεβαίωση ή μια ανατροπή.

Πέρα από τη γενναιότητά της, η Ουρουγουάη κέρδισε, ακόμα και χαμένη, τις εντυπώσεις. Ο Φορλάν είναι αναμφισβήτητα μία από τις μεγάλες μορφές της διοργάνωσης. Και το δεύτερο γκολ επιτρέπει στους παίκτες του Δάσκαλου να γυρίσουν όχι απλώς με το κεφάλι ψηλά, αλλά και κάτι σαν νικητές. Ακόμα και ο πραγματικός τελικός νικητής δεν θα μπορέσει να τους κλέψει αυτό τον τίτλο χωρίς στέμμα.