Σε γνωρίζω απ΄ τη φανέλα

Μπροστά στη δύναμη του ποδοσφαίρου όλες οι κοσμοθεωρίες περί παγκοσμιοποίησης και ενιαίας ταυτότητας παθαίνουν αφλογιστία… Μωρός αυτός που απαξιώνει το ποδόσφαιρο. Μωρός και κοντόφθαλμος εκείνος που θα γελάσει ειρωνικά σαν ακούσει τη ρήση: το ποδόσφαιρο είναι πολιτική· βρίσκεται και με τα δύο πόδια να αιωρούνται έξω από την εποχή του.
Τα γκολ του Μέσι (που ακόμα τα περιμένουμε), οι ανεπαρκείς έως προκλητικές διαιτησίες που αγγίζουν τα όρια της υπεξαίρεσης και οι χρωματισμένες φιγούρες στις εξέδρες σαν τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του Πικάσο είναι ένα μέρος μόνο του ψηφιδωτού, που συνθέτουν το έργο τέχνης το οποίο λέγεται στα ελληνικά ποδόσφαιρο και στα… αμερικάνικα soccer.

Και σ΄ αυτό το Μουντιάλ λοιπόν παρακολουθούν, όσοι βλέπουν πίσω από τα πράγματα, όσοι αναλύουν στον νου τους τις διάφανες φωτεινές λάμψεις του αγώνα σε καθένα από τα χρώματα της ίριδας, την ανάγκη έκφρασης μιας καταπιεσμένης εθνικής ταυτότητας σε καιρούς περιρρέουσας παγκοσμιοποίησης. Οχι μονάχα από τους παραληρούντες θεατές, αλλά και από τους ιδρωκοπούντες ποδοσφαιριστές, τους προπονητές τους, τους βοηθούς, τους τελευταίους κουβαλητές των σάκων και των εθνικών συμβόλων.

Στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων, όλοι προσοχή! Κάποιοι με το χέρι στην καρδιά, άλλοι συγκινημένοι μέχρι δακρύων. Ενας από τους πολλούς απέδωσε τιμές χαιρετώντας στρατιωτικά, κάποιος άλλος αναλύθηκε σε λυγμούς, οι Βορειοκορεάτες (σε καθεστώς ομηρείας οι δύστυχοι) σαν σε μιλιταριστική παρέλαση στην Πιονγκγιάνγκ, οι Γκανέζοι όλοι τους αγάλματα – και όχι μόνο αυτοί. Οι Αργεντίνοι τραγουδούν με πάθος τον ύμνο τους, οι Βραζιλιάνοι με τα μάτια να αναζητούν τον θεό τους ανατριχιάζουν στις πρώτες νότες τουΟ Ραtria amada. Οι Γάλλοι στηΜασσαλιώτιδα παιάνιζαν υποσχέσεις. Μ΄ αυτές αποχαιρέτησαν. Σαν οι νότες τουDas Lied der Deutschenκάνουν τις βουβουζέλες να σιωπήσουν, οι Γερμανοί ενθυμούνται μόνο τις δόξες και ονειρεύονται νέες. Οι Γιαπωνέζοι στοΚimi Ga Υoδεν κουνούσαν μήτε τα βλέφαρα… Και οι Ελληνες στονΥμνο εις την Ελευθερία έβγαλαν από μέσα τους τον τσολιά της Αλβανίας. Κι αν πεις για τους Ισπανούς στοΜarcha Real;Ταύροι έτοιμοι να χτυπήσουν όποιον βρεθεί μπροστά τους στην αρένα.

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
Στις ημέρες μας λαοί νέοι, μικροί, γεμάτοι από χυμούς και δυνάμεις ωστικές, εξαναγκάζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να ευθυγραμμιστούν με τους μεγάλους και ισχυρούς, που έχουν χάσει κάθε ικμάδα και συντηρούνται με προπαρασκευασμένους όρους πολιτισμού. Αυτά σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, γιατί σε επίπεδο γηπέδου αυτοί οι λαοί, οι μικροί, ξαναβρίσκουν το διαβατήριό τους. Η Ουαλία είναι Ουαλία, η Σκωτία είναι Σκωτία και η Αγγλία υπό τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και ποτέ υπό τη βρετανική παντιέρα. Η χρεοκοπημένη Αργεντινή γίνεται η Αργεντινή του Μαραντόνα, η φτωχή Χιλή διδάσκει ποδόσφαιρο και οι μικροί Σέρβοι κλείνουν τον δρόμο στα «πάντσερ».

Οι αποτυχίες προκαλούν αλυσιδωτές αντιδράσεις σε επίπεδο κυβερνητικό. Οι Γάλλοι σύρονται να δώσουν εξηγήσεις γιατί ο Ανελκά δεν «πήρε τα πόδια του» και γιατί ο Γκοβού κάτι ήθελε να πει και δεν το είπε. Ο πρόεδρος της Νιγηρίας, Γκούντλακ (καλότυχος), μαύρισε την τύχη των συμπατριωτών του όταν τους ανακοίνωσε ότι πνίγει στον Νίγηρα τις ελπίδες της εθνικής ομάδας για δύο χρόνια. Η Μέρκελ των γερμανών απογόνων του Καρλομάγνου αλλά και του Κάιζερ (του Μπεκενμπάουερ, όχι του Γουλιέλμου Β΄) δηλώνει φανατική της Νάσιοναλ Μάνσαφτ και μάλιστα παρακολούθησε πλάι στον βρετανό ομόλογό της, Κάμερον, τον Λάμπαρντ να πετυχαίνει γκολ και του διαιτητή να μην το βλέπει…

Ο Σάντρο Περτίνι πανηγύρισε σαν παιδί την κατάκτηση του Μουντιάλ από τους «Ατζούρι» το 1982 και ο Χόρχε Βιντέλα έριξε βάλσαμο στις πληγές ενός ολόκληρου λαού με τα γκολ των Κέμπες και Μπερτόνι.

Πρόσφατη εικόνα ο γιαπωνέζος προπονητής Τακέσι Οκάντα. Οδηγημένος στην ψυχοφθόρο και άνευ πανοπλίας εκ του συστάδην μάχη των πέναλτι, ηττήθηκε. Με την πρώτη και επιπόλαιη ματιά του θεατή έδειξε ανέκφραστος έως απλά πικραμένος. Παρατηρώντας τον καλύτερα θα διέκρινες σ΄ εκείνα τα μικρά μάτια πίσω από τα κρύσταλλα των γυαλιών του τη λάμψη του ταπεινωμένου σαμουράι που αναζητεί χώρο και χρόνο για το παραδοσιακό σεπούκου. Οι εποχές όμως το μόνο που του υπαγόρευσαν ήταν να συγκρατήσει έναν λυγμό κοφτερό σαν το σπαθί που θα τον λύτρωνε, να τον ματώνει έως το τέλος του.

Και την ώρα που οι γιαπωνέζοι παίκτες έκλαιγαν παραδομένοι στη μοίρα τους, αυτός αγέρωχος αποχωρούσε ωσάν νικητής.

Μια γοητεία, μια πλάνη κι άμα τις ανασηκώσεις από κάτω ένα δάκρυ. Αλλωστε, αυτό είναι το ποδόσφαιρο: μια νίκη από χιλιάδες μικρές ήττες καμωμένη…

Να λοιπόν που την πολυδιαφημισμένη παγκοσμιοποίηση την παίρνει η μπάλα σε 90 λεπτά.

Να που το κοινό νόμισμα κρατών χάνει την αξία του στο χρηματιστήριο του πάθους, της έντασης και του ξέφρενου ενθουσιασμού στις εξέδρες.

Εδώ είναι Βαλκάνια, είναι Ιβηρική, είναι μαύρη Αφρική, είναι Φράγκοι, Λουζιτανοί, Αλαμανοί, εδώ είναι αίμα που βράζει, είναι φλέβες που χτυπάνε σε ρυθμούς παιάνα. Εδώ είναι ποδόσφαιρο, είναι επανάσταση. Εδώ είναι ποδόσφαιρο, απλά ένα παιχνίδι, για κάποιους επικίνδυνο… Προσοχή!