Μουντιολόγιο

Μουντο-πόλιτικς
Φιλαθλέων

Φτιαγμένοι για να γεμίζουν ό,τι κενό υπάρχει οι πολιτικοί, είπαν να αναπληρώσουν την έλλειψη θεάματος του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτή τη φορά, πήγαν πολύ πέρα από την παραδοσιακή εκμετάλλευση της νίκης- αγνόηση της ήττας, την οποία δεν απέφυγε ούτε η ελάχιστα ποδοσφαιρόφιλη δική μας κυβέρνηση, καθώς και από το επίσης παραδοσιακό κυνήγι του προπονητή, στο οποίο παγίως πρωτοστατούν οι αρμόδιοι και οι αναρμόδιοι της Γηραιάς (και ποδοσφαιρικά) Αλβιώνος.

Ετσι, ο όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω Πρόεδρος της Γαλλίας έστειλε το προεδρικό αυτοκίνητο να περιλάβει από το αεροπλάνο της επιστροφής τον φίλο του τον Τιερί (Ανρί), που μπορεί να μην έπαιξε σχεδόν καθόλου στην Αφρική, έστειλε όμως εκεί την ομάδα του (με το χέρι). Ο Πρόεδρος ήθελε προσωπικές εξηγήσεις- τη μέρα που όλη η Γαλλία ήταν στο πόδι για τα νέα (τι έκπληξη) ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μέτρα.

Μη αρκούμενος στη σοφία τού (πρώην) «μεγάλου αρχηγού», ο Σαρκοζί παρέπεμψε στη συνέχεια το θέμα στη Βουλή, που συνήλθε ήδη για να βρει τι έφταιξε για τον εθνικό διασυρμό.

Ζηλωτής της γαλλικής δόξας, ο Πρόεδρος της Νιγηρίας υπερακόντισε. Περιποιώντας τιμή στο όνομα του (Γκουντλάκ, «καλή τύχη» στη γλώσσα των καταδικασμένων), έλαβε την πολύ δημοκρατική απόφαση απαγόρευσης συμμετοχής της εθνικής ομάδας της χώρας του σε διεθνείς οργανώσεις, ώσπου οι παίκτες και οι υπεύθυνοι να πάρουν το μάθημά τους (θα μπορούσε πιο άκοπα να πάρει τηλέφωνο το Σαλπιγγίδη:

αυτός παρέδωσε το πιο οδυνηρό κεφάλαιο). Ο Ποντίφιξ της ΦΙΦΑ κύριος Μπλάτερ ανακοίνωσε, με άψογα αντανακλαστικά, ότι θα δημιουργηθεί επιτροπή που θα αποφανθεί για τη νομιμότητα του μέτρου μέχρι το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αλλού τα πράγματα ήταν πιο ήπια: για μια νέα (αλλά πάντα «φόρτσα») Ιταλία μίλησε ο Μπερλουσκόνι, σε διπλωματικά μονάχα διαβήματα προέβη ο Πρόεδρος του Μεξικού (σφαγιασθέντος υπό ιταλού διαιτητή), απλώς αγνοείται η τύχη των επανακαμψάντων στην πατρίδα παικτών της Βόρειας Κορέας. Κατά τα άλλα, το ποδόσφαιρο είναι η γιορτή των λαών και οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους. Η οποία, ως γνωστόν, συνοψίζεται στην υλοποίηση της αθάνατης ελληνικής φράσης «ηθικό είναι το νόμιμο».