Ασ΄ τους να λένε

Ο Μάρτιν Ντεμικέλις είναι από τους παίκτες της Αργεντινής που έχει δεχθεί τη μεγαλύτερη κριτική, κυρίως για το γκολ που δέχθηκε η Αργεντινή από τη Νότια Κορέα. Ο ίδιος λέει πως όσο τον βρίζουν, τόσο πεισμώνει.

O Ντιέγκο Μαραντόνα τον εμπιστεύεται με κλειστά μάτια και τον θεωρεί ακρογωνιαίο λίθο της άμυνας των αλμπισελέστε. «Ξέρω ότι μου ασκούν κριτική, αλλά δεν δίνω δεκάρα. Ξέρω πώς να ξεπερνώ τέτοιες καταστάσεις. Αλλοι αμυντικοί έκαναν πολύ μεγαλύτερα λάθη. Αν έπαιζα όπως έπαιξε ο Τέρι εναντίον της Γερμανίας δεν θα γυρνούσα στην Αργεντινή». Ο Ντεμικέλις ξέρει καλύτερα από τον καθέναν τους Γερμανούς ύστερα από επτά χρόνια στην Μπουντεσλίγκα. Με τον νεαρό Μίλερ, τον Σβαϊνστάιγκερ, τον Λαμ, τον Κλόζε, τον Γκόμεζ είναι συμπαίκτες στην Μπάγερν, ενώ με τους υπόλοιπους έχει παίξει δεκάδες φορές αντίπαλος.

«Η Γερμανία είναι πολύ δυνατή ομάδα με ταλαντούχους παίκτες όπως είναι ο Σβαϊνστάιγκερ, ο Μίλερ και ο Ποντόλσκι. Η απουσία του Μπάλακ δεν την έχει επηρεάσει γιατί κάλυψε πολύ καλά το κενό του ο Κεντίρα. Δεν είναι μόνο πολύ γυμνασμένοι αλλά έχουν αποκτήσει και αυτοπεποίθηση από τις εμφανίσεις τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Πιστεύω πάντως πως εμείς θα καταφέρουμε να πάρουμε την πρόκριση».

ΕΧΟΥΝ ΑΓΧΟΣ
Κρίνοντας τις δηλώσεις του Σβαϊνστάιγκερ που χαρακτήρισε τους Αργεντινούς «ασεβείς» και «προβοκάτορες», ο Ντεμικέλις συμπεραίνει πως οι Γερμανοί έχουν άγχος και νευρικότητα. Σημειώνει επίσης πως στον ξανθομάλλη συμπαίκτη του θα απαντήσει στον αγωνιστικό χώρο.


ΑΙΧΜΕΣ Τα παιδιά του δρόμου
» Της , Εύης Ελευθεριάδου

ΔΕΝ ΕΧΕΙ άδικο ο δημοσιογράφος των «Los Αngeles Τimes»: το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο θα παιχτεί στη Νότια Αμερική, αλλά αυτό παίζεται από τη Νότια Αμερική. Η κυριαρχία των λατινοαμερικανικών ομάδων στα νοτιοαφρικανικά γήπεδατουλάχιστον ώς τη φάση των 8- είναι από τα χαρακτηριστικά της φετινής διοργάνωσης.

Από τις επτά ομάδες που άρχισαν, στις οκτώ έφθασαν οι τέσσερις. Αντίστοιχα, από τις 13 ευρωπαϊκές προχώρησαν οι τρεις.

Η δόξα Βραζιλίας και Αργεντινής εμπνέει τους γείτονές τους. Οι Λατινοαμερικάνοι παίζουν ανοιχτό ποδόσφαιρο με κύριο χαρακτηριστικό την επιθυμία για θέαμα. Η βασική ιδέα δεν αλλάζει όσα χρόνια και να περάσουν. Το ποδόσφαιρο άλλωστε χρησίμευε πάντα ως αγχολυτικό σε χώρες που υπέφεραν επί δεκαετίες από στρατιωτικά καθεστώτα.

Στους δρόμους της Λατινικής Αμερικής, τα παιδιά ξημεροβραδιάζονται με μία μπάλα στον δρόμο. Εκεί μαθαίνουν τεχνική και αποκτούν δύναμη, χαρακτηριστικά που θεωρούνται δεδομένα στους νοτιαμερικανούς παίκτες.

Από τον δρόμο τα διαλέγουν και οι ομάδες που είναι γεμάτες νέα ταλέντα, τα οποία προορίζονται για την Ευρώπη. Οι Εθνικές σε μικρότερες ηλικίες διακρίνονται σχεδόν πάντα στις διοργανώσεις της FΙFΑ και τροφοδοτούν τις πρώτες ομάδες. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι Νοτιαμερικανοί περνούν από τη σκληρή δοκιμασία των 18 προκριματικών ματς και φθάνουν στα τελικά γεμάτοι αυτοπεποίθηση και έτοιμοι για την πιο δύσκολη αναμέτρηση.